Symphony X - The Divine Wings of Tragedy (1996)

Allemaal goed tot heel erg goed, maar ik vind ze niet zo waanzinnig als Allen. Die man is een geweldenaar en zijn manier van zingen spreekt me ontzettend aan. Ik houd van die vocale krachtpatserij. Hij zingt heel beheerst in The Accolade, ruig in nummers als Pharaohs en Of Sin And Shaodows en in het titelnummer gaan werkelijk alle registers open.

Ik ken niet veel zangers die veelzijdiger zijn inderdaad. Qua tenoren zijn er wel wat betere, maar dat vind ik niet echt vergelijkingsmateriaal.

Jullie noemen het veelzijdig, ik noem het een gebrek aan een eigen geluid. Ik heb af en toe het idee dat hij bewust een stemmetje opzet. Als je dat kan is dat natuurlijk heel knap, maar ik heb het gevoel dat hij het er af en toe bewust om doet. Dat neemt niet weg dat ik hem een hele goede zanger vind, dus laat ik er verder maar niet te diep op ingaan.

Mzuikaal is dit album wellicht wat minder veelzijdig dan vocaal (hoe kan het ook anders), maar dan vind ik helemaal niet erg. Met name de eerste drie nummers zijn in mijn ogen niet erg bijzonder, vernieuwend of veelzijdig, maar ze klinken wel gewoon heel goed. Dit drieluik is dan ook het hoogtepunt van dit album.
The Accolade heeft wat tijd nodig gehad om te groeien, vooral omdat het zo anders klinkt dan de nummers daarvoor. Maar toen ik vanochtend dit album draaide merkte ik dat ik aardig zat mee te tikken en neurieën tijdens dit nummer. En dat doe ik bij wel meer nummers.
Pharaoh en The Eyes of Medusa lijken weer meer op het openingstrio. Ook dit zijn fijne nummers, met lekkere meeblèrrefreinen.
The Witching Hour is het enige nummer wat me niet weet te boeien, maar op een album van 65 minuten kan één wat minder nummer niet veel kwaad.

Dit album bevalt me goed. Met name de wat 'simpelere' nummers luister ik graag, omdat ze makkelijk in het gehoor liggen en gewoon erg lekkere melodieën hebben. Ook de wat ingewikkeldere nummers (zoals het titelnummer) kan ik waarderen, al is dat vooral omdat ik hoor dat het goede nummers zijn (goede opbouw, tekst, etc.) en niet zozeer omdat ik het lekkere nummers vind.
Ondanks de lengte luister ik dit album graag (een album van langer dan een uur zet ik normaliter niet zo snel op). Ik denk dat ik zelfs mag zeggen dat dit een van de betere metal-albums is die ik ken. Al zijn dat er niet zo veel

Een gebrek aan eigen geluid... Russell Allen...*Achter de oren krabt*

Wie doet ie precies na dan?

En "het er bewust om doen". Tja, gek eigenlijk dat zangers heel bewust dingen doen die van tevoren bedacht zijn.

Kortom het is me niet geheel duidelijk waar je je precies aan stoort. Het enige dat ik me kan bedenken is dat de stijl niet iedereen aanspreekt. Maar de kracht en het bereik zonder falsetto is zonder meer imposant.

'Eigen geluid' was misschien niet zo'n handige woordkeus. Wat ik bedoel is dat ik af en toe het gevoel heb dat hij bewust een andere stem opzet, om zo te laten horen hoe goed hij wel niet kan zingen.

Ik begrijp dat je sommige stukken wat meer ingetogen wil zingen, andere wat uitbundiger, het een wat hoger en het ander wat lager. Maar op een gegeven moment zijn er wel genoeg van zulke 'stemmetjes'. Die grens overschrijdt hij wat mij betreft. Genoeg is genoeg. Ik heb allang gehoord hoe goed je kan zingen.

Ik denk dat ik je wel volg. Het hoort wel een beetje bij de stijl. Beetje show-off. Mij stoort dat niet. Maar dat had je vast al begrepen

Ik denk dat dit in het algemeen niet zo'n geschikt album is voor mensen die niet van een "beetje show-off" houden.

Die show-off hoort ook wel een beetje bij het genre denk ik (toch?).

Ik vind het meestal ook niet erg, maar ik denk dat ik in het begin iets te kritisch naar dit album heb geluisterd. Maar goed: De tijd heelt alle wonden.

Leuk dat je het kan waarderen, stoepkrijt! Hij staat inmiddels bij mij op 1 in mijn top 10. Ik zal niet met volle overtuiging zeggen dat dit het mooiste muzikale kunststuk is dat de geschiedenis ooit heeft voort weten te brengen, maar een geniaal album is het.

Ik zag dat je Dream Theater 4,5 sterren hebt gegeven en daarom wou ik je kennis maken met een andere invalshoek van de progmetal.

Hoe moet ik dat 'andere invalshoek' interpeteren? Ik hoor wel wat verschillen tussen de bands, maar progmetal blijft voor mij progmetal.

Ik bedoel dat de benadering van Symphony X - specifiek dit album nog meer - anders is dan die van Dream Theater. Beiden bands hebben wel wat gemeen, maar de solo's die je bij Dream Theater hoort hebben niet zo een neoklassieke inslag bijvoorbeeld. Daarbij is de opbouw van DT nummers meestal wat complexer. SX kan ook op een zodanige manier uit de hoek komen, maar in het algemeen toch in mindere mate.

Ondertussen is The Accolade uitgegroeid tot mijn favoriete nummer van dit album. Om de paar dagen zit ik vanuit het niets ineens met dit nummer in mijn hoofd en dat is niet voor niets

Het middenstuk met die kerstbelletjes zal het hem wel gedaan hebben.

Nee hoor. Ik ben niet vatbaar voor kerstbelletjes Het zit hem vooral in het refrein. In eerste instantie vond ik daar niet veel aan (sterker nog: de zanglijn sprak me totaal niet aan), maar ineens is het kwartje gevallen.

Grappig, dat refrein vond ik meteen al geweldig

De bruggetjes vind ik nog gaver. Sons of antioooch....an angel's voice cries out to hiiiim

Hahaha!
Inderdaad, die behoren ook tot mijn favoriete stukjes.

Stevig en helder prog-album met een zanger die zo over the top is dat ik het niet langer dan tien minuten kan aanhoren. Erg jammer, want instrumentaal bevat dit plaatje genoeg moois te bieden, vooral als het er heerlijk de beuk in gooit.

Het lijkt me nou ook geen album wat iets voor jou is eigenlijk. Hoe kwam je hiermee in aanraking? Rommelmarkt?

Heel, heel lang geleden eens meegekregen van een maat van me. En omdat ik op een heel traag tempo alle muziek die op mijn externe harde schijf staat aan het herbeluisteren ben, kwam ik hier weer op terecht. Ik verwijder namelijk niets, soms heeft dat z'n gevolgen

Wow, we hebben het hier wel over Russell Allen, een absolute topper wat mij betreft.

Ayreon - Dawn of a Million ...

Wat mij betreft ook! De beste man kan in elk register meer dan prima uit de voeten. Van ingetogen en gevoelig tot krachtig en af en toe zelfs tegen grunten aan. Nee, zo veelzijdig vind je ze weinig.

Inderdaad, het mooiste stuk is de climax in het titelnummer - dus vanaf 'The Prophet's Cry' waar hij eerst heel bruut zingt en dan bij het stuk uitkomt 'Standing on the Edge of Paradise etc.', waar hij zijn uiterste bereik tentoonspreid.

Ik heb het wel vaker gehoord, te veel show-off ofzo. Het is ook niet bepaald een subtiele zanger. Jazz-achtige muziek zie ik hem niet gauw doen, maar in zijn stijl misschien wel de allerbeste die ik ken.

Ik denk dat je je nog vergist in wat die Allen allemaal kan. Hier gaat hij de toppen van zijn registers langs. Maar het subtiel zingen beheerst hij toch ook zeker.

Hij kan zeker wel zacht of ingetogen zingen, maar het is niet iemand met een herkenbare, warme stem naar mijn mening. stoepkrijt noemde hem een paar berichten terug een gebrek aan een eigen geluid hebben en daar kan ik me wat bij voorstellen. Ieder stemmetje tovert hij weer tevoorschijn, hij kan wat onnatuurlijk overkomen. Het is tegelijkertijd ook weer heel knap als je meerdere geluiden in staat bent op te zetten.

Nu klink ik wel alsof ik hem maar een truckerig zangertje vind, maar ik vind hem zeer goed en het stoort mij niet. Als anderen genoemde dingen zeggen, kan ik me er wel wat bij indenken.

Kom ik er op eens achter dat het intro van de titelsong overduidelijk een gedeelte is uit de mis in b-mineur van J.S. Bach (bij het gedeelte wat bij mij 'Credo: et Expecto' heet).

Altijd al zo'n mooi, verrassend intro gevonden.

En dan is er ook nog iets met Mars: The Bringer Of War uit The Planets van Holst.

Ben niet altijd in de stemming voor prog power maar voor deze maak ik een uitzondering. Ben derhalve ook geen kenner van het genre. Ik heb Russel Allen een keer live gezien in een andere bezetting en was aardig onder de indruk van zijn kwaliteiten. Daarmee degradeert hij tevens de droog geproduceerde gitaarriffs tot een begeleidingsbandje op dit album totdat de heren los mogen gaan met hun soloos die ook los over de begeleiding zijn heen gemixt.Dat komt wel vaker voor natuurlijk en geeft ook niks voor de liefhebbers. Toch heb ik het idee dat ze dat bij Dream Theater iets harmonieuzer aanpakken. Of sins and shadows, eyes of medusa en het titelnummer zijn voor mij de highlights, so far.

Zo lust ik er altijd nog wel een paar uiteraard.

Het overgangsalbum waarop de band voor het eerst echt geslaagde nummers begon te schrijven die ik meerdere malen achter elkaar kan horen. Nog steeds is er een grote nadruk op technisch gepats, waar er toch echt nog meer op songvlak gehaald zou kunnen worden, maar met Of Sins And Shadows en Sea Of Lies hebben we in ieder geval al een aantal compact tracks die lekker meezingbaar zijn. Het zijn echter het weergaloze The Accolade (wonderschoon) en het epische The Divine Wings Of Tragedy (voor de band besloot dat Paradise Lost als albumthema ook werkt) die de absolute pareltjes op dit erg leuke album zijn. Allen zingt perfect, de solo's zijn niet te overdreven en eigenlijk zijn alle nummers op zijn minst behoorlijk te noemen. Het mag echter van mij allemaal nog niet wat specialer. The Divine Wings Of Tragedy is echter wel het eerste SX album dat ik met liefde meerdere malen achter elkaar kan draaien.

Voorlopige tussenstand:
1. The Divine Wings Of Tragedy
2. The Damnation Game
3. Symphony X