Soen - Lotus (2019)

Halfpuntje verhoogd!

Nieuw album onderweg? Staat in april 2021 in de melkweg

Ja, 29 januari: Soen - Imperial (2021) - MusicMeter.nl

In afwachting de plaat de revue laten passeren. Wat een ongelofelijk goede plaat. Krijgt de volle mep zonder enige twijfel. Kan niet wachten tot vrijdag!

SOEN - EMDR (Official Audio) - YouTube

Uit de opnameperiode van Lotus. Samen met de tracks Thurifer en Virtue te vinden op The Undiscovered Lotus.

De Lotus heeft roze bloemen en een vrucht in de vorm van een doorgesneden kegel. De plant wortelt in een moerasachtige bodem, echter zonder dat de bladeren en de bloemen er ooit modderig uitzien. Daarom is de lotus een symbool van zuiverheid in het hindoeïsme en het boeddhisme. Het zelfreinigend vermogen van de bladeren wordt wel het lotuseffect genoemd.

Verrek, dat ik hier nog niet op gestemd had is me een raadsel. Deze plaat en ik gaan zo'n twee jaar terug, en vanaf het moment dat ik het voor het eerst hoorde was ik gelijk verkocht. Ik kwam toentertijd bij Soen middels de verwevenheid met mijn favoriete band, Opeth. Op YouTube staan namelijk twee filmpjes waarin stil wordt gestaan bij het opnameproces van Ghost Reveries. Naar aanleiding van die filmpjes, die ik al een hele tijd geleden bekeken heb, kwam ik erachter dat Lopez de band had verlaten en dat Peter Lindgren snel zou volgen. Ik was toen net fan geworden van Opeth en wist dus niets van hun geschiedenis, dus ook niet dat zij op de meest legendarische albums van de band hadden gespeeld. Toen ik dat te weten was gekomen was ik, logischerwijs, hevig teleurgesteld. Maar goed, toen ik zag dat Lopez een nieuwe band, Soen, had opgericht, leek het me een goed idee hun meest recente werk eens te beluisteren...

Zoals reeds gezegd; bij de eerste luisterbeurt was ik meteen verkocht. Ook ik heb meermaals gelezen dat Soen, vooral ten tijde van hun eerdere albums, als Tool-kloon werd bestempeld. Ik kende nog vrij weinig werk van Tool toen ik kennismaakte met Lotus, dus voor mij ging die vlieger totaal niet op. Wat ik hoorde was origineel, fris en simpelweg briljant.

Lotus telt negen briljante composities die, volgens mijn subjectieve oordeel, geen spoor van zwakte bevatten. Het drumwerk van Martin Lopez is strak, smaakvol en inventief. Niet zó overdonderend als op Ghost Reveries (zie daarvoor deze discussie), maar zijn karakteristieke stijl komt ook op Lotus bijzonder goed uit de verf. Met stipt één van m'n favoriete drummers. Verder doet de tweede helft van de ritmesectie, de bass, me nog het meeste aan Tool denken; lekker prominent in de mix en veel op de voorgrond met leadriffjes waar de rest van de band omheen 'danst'. Vervolgens, en dit is iets dat ik bij andere albumtopics wel eens eerder heb vermeld geloof ik, ben ik een echte toetsenfanaat. Piano's keyboards, mellotrons, orgels: ik vind het ge-wel-dig. Ik kan dan ook niet anders dan de loftrompet steken over het toetsenwerk op dit album. Het is zo subtiel en complementair aan de muziek, maar aan de andere kant heeft het ook iets heel karakteristieks / eigens. Vooral Richard Wright van Pink Floyd schiet me te binnen als referentie, omdat ook hij een heel karakteristiek toetsengeluid weet te creëren, wat tegelijkertijd heel subtiel verweven is met de rest van de muziek.

Zanger Joel Ekelöf verdient een speciale alinea (chapeau... ). Waar hij op de opvolger van Lotus mijns inziens nog meer zijn stempel weet te drukken op het totaalgeluid van de band, eist hij ook hier al op dit werk een zeer belangrijke rol op. Zijn stem heeft iets uitnodigends, iets warms, en is heel makkelijk te herkennen. Je moet de man en zijn strot natuurlijk kennen, maar het is niet dat deze man 'een stem als alle andere' heeft. Als we dan toch aan het namedroppen zijn, zou ik hier de naam van Mariusz Duda aan willen verbinden. Hij heeft eenzelfde warmte in zijn karakteristieke stem, die wel wat te vergelijken is met wat Ekelöf laat horen. Maar goed, dat is een persoonlijke mening uiteraard. Overigens wil ik met deze verschillende muzikale referenties niet zeggen dat Soen alleen maar leentjebuur aan het spelen is. Integendeel zelfs; de band weet van al die verschillende invloeden een compleet eigen sound te maken, en dit album laat daar het geweldige resultaat van zien.

Terug naar de inleidende quote waarmee ik deze recensie ben begonnen, want tekstueel gezien gaat het album over het tegenkomen en leren kennen van jezelf; zelfreflectie, zelfontwikkeling, groeien als persoon. Zelfreiniging en zuiverheid, begrippen die van toepassing zijn op de Lotusplant, zijn ook van toepassing op de tekstuele inhoud van dit album (de titel van dit album is dus erg goed gekozen naar mijn bescheiden mening). Dit alles in de context van de gebreken die wij als mens en maatschappij met ons meedragen en de zonden waar wij ons als mens continue aan schuldig maken. Lotus waarschuwt voor het laatstgenoemde, en juist die waarschuwing houdt verband met het samenhangende thema; je leert jezelf kennen naarmate het leven vordert en je dingen meemaakt die het leven op je af schiet. Hoe daarmee om te gaan is de truc; ga je bij de pakken neerzitten, of houd je vast aan de zinsnede 'That what doesn't kill us, makes us stronger'? Deze thematische inhoud, gecombineerd met de overrompelende indrukken van de muziek en de fantastische stem van de heer Ekelöf maakten (en maken) behoorlijk indruk op een jongen die zich (nog steeds) in zijn formatieve jaren bevindt. Lotus is dus erg belangrijk voor mij geweest en zal dat altijd blijven.

Lotus kwam voor mij als een volledige verrassing en wist me toentertijd écht te overrompelen. De plaat heeft echter sinds die tijd niets aan kracht ingeboet. Sterker nog; deze wordt met de tijd alleen maar beter. Dat, en het feit dat deze plaat voor mij precies op het goede moment kwam, maakt dat ik hier de volle pond voor ga geven.

5* voor deze meer dan briljante plaat!

Persoonlijk moet ik altijd aan Sivert Høyem denken. Zowel qua zang als qua looks trouwens.

Mooi stuk verder man. Krijg spontaan zin om deze weer eens op te zetten.

Opmerkelijk: dit is de hoogst gewaardeerde Soen-plaat (momenteel 4,14) en ook het album waarop na Imperial de meeste stemmen zijn uitgebracht (momenteel 127). Echter, van die 127 stemmers heeft 20% "slechts" 3½* of lager gegeven, maar tegelijkertijd heeft niemand van die laatste groep hier een bericht achtergelaten, alsof iedereen die deze plaat niet zo héél bijzonder vindt beducht is om zich tussen de liefhebbers te mengen. Nou ja, dat zal wel vaker voorkomen, maar het is wel jammer dat er zo niet te lezen valt wat mensen hieraan níét goed vinden.
        Zelf behoor ik ook tot de luisteraars die dit (nèt) niet geweldig vinden: met name stoor ik me een beetje aan de af en toe nogal clichématige cirkelzaag-gitaar-partijen, zoals de manier waarop Opponent, Martyrs en Rival beginnen – die metal-sound in combinatie met een dubbele bassdrum hoort er misschien een beetje bij, maar het komt op mij een beetje belegen over, zeker wanneer je het vergelijkt met de gevarieerde en genuanceerde geluidsbeelden van Penance en Lunacy. Tegelijkertijd hoor ik ook de warme stem van Joel Ekelöf en de prachtige melodieën en pakkende refreinen ("In isolation I slowly drown", "As we reach for the sun", "Spirit of the water", "For all the fire" – allemaal regeltjes met weerhaakjes voor het muziekgeheugen), dus ik zou haast willen dat ik me aan minder dingen stoor en van meer dingen kan genieten. Uiteindelijk daarom toch een meer dan ruime voldoende, maar de score van 4,14 zal ik er niet mee gaan verhogen.