menu

Opeth - Ghost Reveries (2005)

mijn stem
4,14 (410)
410 stemmen

Zweden
Metal
Label: Roadrunner

  1. Ghost of Perdition (10:29)
  2. The Baying of the Hounds (10:41)
  3. Beneath the Mire (7:57)
  4. Atonement (6:28)
  5. Reverie / Harlequin Forest (11:39)
  6. Hours of Wealth (5:20)
  7. The Grand Conjuration (10:21)
  8. Isolation Years (3:51)
  9. Soldier of Fortune * (3:28)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 1:06:46 (1:10:14)
zoeken in:
avatar van wizard
3,0
Dit album is half zo boeiend als Blackwater Park, terwijl Watershed weer half zo boeiend is als dit album, dus in die zin zijn de albums wel vergelijkbaar.

avatar van Kronos
5,0
Hunter schreef:
Is dit enigsinds vergelijkbaar met Blackwater Park & Watershed?
Die vond ik namelijk ontzéttend goed.

Dan zal je deze ongetwijfeld ook ontzettend goed gaan vinden. Het zit er wat stijl betreft een beetje tussenin, maar toch heeft het album een geheel eigen karakter.

In het begin heb ik aan het album moeten wennen. Vond het soms wat teveel richting Tool gaan en van Tool ben ik geen grote fan. Maar nu vind ik Ghost Reveries een van de beste albums van Opeth.

avatar van Mindscapes
5,0
Kronos schreef:
(quote)

Dan zal je deze ongetwijfeld ook ontzettend goed gaan vinden. Het zit er wat stijl betreft een beetje tussenin, maar toch heeft het album een geheel eigen karakter.

In het begin heb ik aan het album moeten wennen. Vond het soms wat teveel richting Tool gaan en van Tool ben ik geen grote fan. Maar nu vind ik Ghost Reveries een van de beste albums van Opeth.


Same here, GR is m'n Opeth-favoriet - ik hou van die oriëntaalse invloeden hier en daar. En compostioneel erg hoogstaand alweer. Wat een pittig album over de gehele lijn. Kort gevolgd door BWP en nog korter gevolgd door Watershed/Still Life op gelijke hoogte.

Misterfool
Ik ben de laatste tijd weer eens de Opeth Cd's aan het herbeluisteren, veel albums zijn net iets te diep weggezakt. Dit album herinnerde ik mij als een van de beste van Opeth. Dit is echte progressive metal; met grafgerochel, horrorachtige sfeer, maar ook zeer sterke instrumentale passages en ijzersterke dynamiek. Hoogtepunt is Reverie / Harlequin Forest met die briljante herfstachtige gitaarpartijen die de gitarist rond minuut 6 inzet.

avatar van Dorstlesser
4,5
Shit wat heb ik deze veel geluisterd, en toen helaas de cd kwijtgeraakt, jaren terug! Ontdek hem nu net weer; man man, die akkoorden, die niet aflatende opbouw, die trippy tragere stukken, snap dat het niet ieders ding is, maar het klonk toen (en nu nog steeds) in elk geval niet als andere metal, hier kon m'n fantasie wel mee aan de loop.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Het wordt bijna een beetje saai: Opeth heeft waarschijnlijk nooit een slecht album gemaakt en zal dat ook nooit gaan doen.

Zo ontiegelijk afwijkend van de gemiddelde Opeth plaat vind ik dit niet. Eigenlijk kan ik haast zonder te luisteren alweer 4* geven. Opeth lijkt af en toe haast een nieuwe, wereldwijde religieuze organisatie. Voor hoeveel mensen is dit wel niet dé band die ertoe doet en het muzikale landschap blijft verrijken? Soms heb ik het idee dat men 's avonds voor het slapen gaan nog een kaarsje aansteekt voor een ingelijste poster van Mikael Åkerfeldt.

Die enorme toewijding heb ik nooit zo begrepen. Voor mij is het gewoon een strakke band met sterke composities, maar niet de meest geniale of progressieve band. Zo blazen de gitaarsolo's mij bijv. nooit echt achterover. Dan hoor ik liever een band als Obscura. Åkerfeldt is ook geen bijzondere vocalist.

Het viel me wel direct op dat de productie me hier beter bevalt dan op Blackwater Park . En ja hoor: Steven Wilson is niet aanwezig. Al met al een goede plaat, maar geen must have als je al een aantal albums van Opeth in huis hebt. Tenzij je 's avonds een kaarsje brandt.

avatar van Kill_illuminati
5,0
Je moet blij zijn dat ik geen extremistische Åkerfeldt aanhanger ben.

avatar van Lexcoaster
5,0
Verdomme, wat is dit toch een geweldig album. Verrassend spannende composities, hier en daar oriëntaalse sferen. Geweldig.

avatar van Kronos
5,0
Eindelijk heb ik dit album op vinyl en wel de heruitgave van Cargo Records. Dat die eind 2013 verschenen is was me blijkbaar ontgaan. Toevallig zag ik onlangs op Large.nl dat zij nog een paar exemplaren hadden. Meteen maar besteld dus.

avatar van JelmerHolwerda
5,0
Atonement is echt een lekkere song. Heerlijk hoe je daar The Beatles in terug hoort.

avatar van Kill_illuminati
5,0
JelmerHolwerda schreef:
Atonement is echt een lekkere song. Heerlijk hoe je daar The Beatles in terug hoort.

Afgelopen jaar hebben ze tijdens hun tour dat nummer veel gespeeld. Echter helaas niet in Nederland en België.

avatar van JelmerHolwerda
5,0
Kill_illuminati schreef:
(quote)

Afgelopen jaar hebben ze tijdens hun tour dat nummer veel gespeeld. Echter helaas niet in Nederland en België.


In de 013 Tilburg hebben ze 't toen wel gespeeld zie ik op setlist.fm.

Laatste tour (waar ze ook in de HMH speelde) hadden ze gewoon een vaste setlist zonder Atonement.

avatar van strebge
5,0
Wordt in oktober integraal gespeeld in Tivoli ter ere van Opeth's 25 jarig jubileum.
Kaarten zijn al in de voorverkoop!

avatar van Stalin
strebge schreef:
Wordt in oktober integraal gespeeld in Tivoli ter ere van Opeth's 25 jarig jubileum.
Kaarten zijn al in de voorverkoop!


Ich bin dabei.
Ghost Reveries uber alles

avatar van CorvisChristi
4,5
CorvisChristi (crew)
Ik heb Opeth altijd een erg intrigerende band gevonden. Maar wel één van het kaliber 'moet je zin in hebben'. Je zet niet zomaar Opeth op. A: je moet er voor in de stemming zijn. B: je moet er eens goed voor gaan zitten. C: welk album zet je op? Want ja...er zijn er redelijk wat. En de één is beter dan de ander.
Waar het bij mij uitkomt als ik Opeth opzet, zit 'm vooral in de muzikale eigenschappen van de band. Opeth biedt namelijk een geweldig portie muzikaal vernuft; ze zijn hard, melodieus, progressief, agressief, sensitief, extreem afwisselend. En bij iedere luisterbeurt groeit de muziek. In de meeste gevallen zelfs tot ongekende proporties. Want Opeth is een heel goede band.
En dat geldt dus ook voor één van hun meest veelzijdige en complete albums uit hun discografie, te weten Ghost Reveries, het vervolg op het tweeluik Deliverance/Damnation.
Een verschil met de voorgangers qua geluid zit 'm dit keer vooral in het meer naar voren geschoven keyboard-werk van Per Wiberg, die vanaf dit album officieel toetrad als vijfde bandlid. Zijn sfeervolle toetsenpartijen domineren weliswaar niet het gehele album, maar duidelijk is wel te horen dat Opeth met deze partijen voor meer kleur zorgt op dit album. Persoonlijk vind ik het een goede zet, aangezien keyboards voor een behoorlijk sfeer-versterkend contrast kunnen zorgen. En voor een groot deel draait het bij Opeth toch ook wel om sfeer.

In eerste instantie lijkt het voor een aantal seconden erop, dat Opeth de lijn voortzet, die al op Damnation te horen is. Maar dan knalt "Ghost of Perdition" er zó hard in, dat de vergelijking met Damnation meteen overboord gegooit is.
"Ghost of Perdition" zet meteen de toon voor de rest van het album en is ook meteen zo'n beetje het beste nummer van de plaat. Mikael bedient zich weer als geen ander van zijn alles-vermorzelende grunt-partijen, maar weet zich wederom als geen ander ook goed staande te houden betreffende zijn cleane zangpartijen.
Alleen al deze opener laat horen dat Opeth de kracht en intensiteit van platen als Blackwater Park en Deliverance (die ik erg hoog heb zitten), niet vergeten is; het borduurt voor een groot deel voort op de voorgangers. Kenmerkend zijn natuurlijk het contrast tussen de harde en ingetogen stukken, die onderling, functioneel, voor een groot deel binnen de nummers, worden afgewisseld.

Niet ieder nummer biedt muzikaal geweld. Zo staan er drie rustige stukken op: het al eerder aangegeven, door Porcupine Tree beïnvloede "Atonement" die een wat exotische kant van Opeth laat horen, "Hours of Wealth" (wat overigens de enige track van het album is die altijd een beetje langs me heen gaat) en het prachtige, afsluitende "Isolation Years".
Tussen deze drie rustpunten door, zitten ijzersterke, epische knallers van nummers waar een aantal tot de betere van Opeth gerekend kunnen worden, waarvan vooral het al eerder genoemde "Ghost of Perdition" en het tweeluik "Reverie / Harlequin Forest" tot de hoogtepunten behoren.

Eigenlijk is de enige reden dat ik dit album nét niet het volle pond geef, het feit dat "Hours of Wealth" persoonlijk niet zo heel veel om het lijf heeft en hoe goed bedoeld ook, ik het wat meer experimentele "Atonement" wat misplaatst vind. Daarnaast vind ik "The Grand Conjuration" wat te simplistisch klinken voor Opeth-begrippen, waardoor het aanvoelt alsof deze toch ook niet helemaal thuis hoort op Ghost Reveries.
Máár laat ik één ding duidelijk stellen: dat Ghost Reveries een dijk van een plaat is, is gewoon een feit. Het laat alle facetten horen die Opeth zo goed maakt.
Daarnaast is Ghost Reveries ook nog eens gezegend van een magistrale productie. Eén van de beteren die ik op een Opeth-plaat gehoord heb.

Laat ik tot slot opmerken dat ik het persoonlijk jammer vind dat Opeth met de twee meest recente platen besloten heeft, om de death metal-invloeden uit hun muziek te halen. Of dit definitief is, weet ik niet, maar ik weet wel, dat een groot deel van de spanning en kracht van de kenmerken van Opeth's stijl, daardoor verloren zijn gegaan. Alhoewel ik moet toegeven dat het songmateriaal van het meest recente album Pale Communion me wel weer aanspreekt, terwijl Heritage eerlijkheidshalve wel als een zucht in de wind aan me voorbij is gegaan. Plus het feit dat Damnation uiteraard ook al geen death metal-invloeden herbergt, maar dit was dan ook de tegenhanger van het vlak daarvoor uitgebrachte Deliverance.

Gelukkig was er ten tijde van het weliswaar herkenbare, maar toch ook verrassende Ghost Reveries muzikaal niets aan de hand in het Opeth-kamp.
Ghost Reveries is dan ook simpelweg gezien gewoon een essentieel hoofdstuk uit het Opeth-verhaal.

avatar van siepie
4,0
strebge schreef:
Wordt in oktober integraal gespeeld in Tivoli ter ere van Opeth's 25 jarig jubileum.
Kaarten zijn al in de voorverkoop!


Ik heb genoten, in Stavanger in gisteravond! En dan is Ghost Reveries nog geeneens mijn favoriete album

avatar van strebge
5,0
siepie schreef:
(quote)


Ik heb genoten, in Stavanger in gisteravond! En dan is Ghost Reveries nog geeneens mijn favoriete album


Ik zie ze morgen! Kan niet wachten man.. Op de Tivoli website staat dat ze 3,5uur spelen... Klopt dat?

avatar van Mindscapes
5,0
strebge schreef:
(quote)


Ik zie ze morgen! Kan niet wachten man.. Op de Tivoli website staat dat ze 3,5uur spelen... Klopt dat?

Volgens de timetable die de Brusselse AB vandaag online plaatste, worden twee sets gespeeld met een pauze van 20 minuten tussen. Eerst 1u10 Ghost Reveries, dan nog 2u "rest"materiaal Waarschijnlijk wel met wat reservetijd voor wat Akerfeldt-humor hier en daar.

18:00 doors - Mental DJ's
19:00 - 20:10 Opeth part 1
20:30 - 22:30 Opeth part 2
22:30 curfew

avatar van Stalin
Kan niet wachten tot morgenavond in Utrecht.
Benieuwd of de mannen van Opeth het onlangs gegeven legendarische optreden van King Crimson kunnen doen vergeten

Ghost Reveries is met een schaamhaar voorsprong toch net mijn favo Opeth, dus dit gaat sowiso een fijne avond worden

avatar van siepie
4,0
strebge schreef:
(quote)


Ik zie ze morgen! Kan niet wachten man.. Op de Tivoli website staat dat ze 3,5uur spelen... Klopt dat?


In Stavanger was het rond 3 uur en 15 minuten, maar dat was wel inclusief een pauze van 30 minuten.

avatar van MiamiTraffic
4,5
Na de legendarische show ter ere van hun 25 jarige bestaan in oktober, waarin ze Ghost Reveries integraal uitvoerden naast een set met nummers uit hun gehele oevre heb ik afgelopen weekend eindelijk deze plaat op vinyl weten te scoren.

Heerlijke plaat, goeie herinneringen aan. Samen met Watershed mijn favoriete van Opeth!

avatar van Leptop
4,5
@ Corvis... Idd een magistrale productie. Ronduit geweldig. Waarom hebben niet meer bands dat en waarom Opeth ook niet vaker??

avatar van Johnny Marr
4,0
Ghost of Perdition en The Grand Conjuration, de twee duidelijke prijsnummers hier.

avatar van malariamug
5,0
het is bijna onmogelijk om van bwp en ghost reveries de betere te kiezen. maar voor mij is ghost reveries toch de betere. ik heb ze dit album in tivoli integraal horen spelen en elke noot was raak. hadden ze bwp integraal gespeeld, was dat waarschijnlijk mijn favoriet geworden.

avatar van CorvisChristi
4,5
CorvisChristi (crew)
Leptop schreef:
@ Corvis... Idd een magistrale productie. Ronduit geweldig. Waarom hebben niet meer bands dat en waarom Opeth ook niet vaker??


Tja...al sla je me dood. Ik kan de vinger er ook niet echt op leggen...

avatar van ekim
5,0
Voor mij een van de beste metal platen allertijden... Alles wat daarna kwam kan mij niet meer zo bekoren

avatar van Don Cappuccino
5,0
Ghost Reveries is dé Opeth-plaat waarop alles samenkomt. Alle elementen van de vorige platen zitten erin, maar zijn prachtig in elkaar vermengd. De hard/zacht-dynamiek op deze plaat is meesterlijk, de riffs zijn bruter en kwaadaardiger dan ooit, de bluesy gitaarsolo's huilen, de grunts van Akerfeldt zijn ronduit monsterlijk, de akoestische gitaarstukken zijn gruwelijk stemmig en sfeervol en als kers op de taart laat Per Wiberg zich voor het eerst horen.

Hij geeft de band ontzettend veel laag en textuur mee. Opeth gaat qua ritmiek bij vlagen een behoorlijk hoekige, bijna Tool-achtige kant op en dat staat ze goed. Op Atonement gaat de band een mellow, maar zeer onheilspellende kant op in zijn Oosterse melodieën: alsof het duistere broertje van Closure van Damnation uit de kelder is gelaten.

Opeth leek zelf ook te weten dat Ghost Reveries een eind- en ijkpunt was van de typerende Opeth-sound, op Watershed zoekt de band namelijk het experiment op.

avatar van Jake Bugg
5,0
Het nummer The Grand Conjuration was mijn toevallige introductie tot Opeth.
In de tijd dat ik nog wel eens wat muziek zocht via de niet zo zuivere wegen heb ik dit nummer per toeval ook binnengehaald en waar ik direct hoorde dat het muzikaal fenomenaal was, had ik wel eventjes tijd nodig om te wennen aan de grunts.
Eens dat voorbij was, was het tijd om alles te ontdekken van de Zweden en sindsdien nog steeds verslaafd aan de heren tot en met Sorceress.

Dank u, The Grand Conjuration.

PS: via Opeth heb ik ook Steven Wilson's Porcupine Tree ontdekt dus dubbel dank u!

avatar van RuudC
4,5
Oh wat mis ik de tijden dat een nieuwe plaat van Opeth nog echt een sensatie was. Dat gevoel is wel echt weg sinds de band het vertrouwde geluid achter zich liet. Ghost Reveries is niet de eerste die ik als fan heb zien verschijnen, maar ik kan me nog wel goed de promoversie van The Grand Conjuration herinneren en de interviews met een goed verborgen, maar verbolgen Mikael Akerfeldt, vanwege het inkorten.

Anyway, de progressieve koers wordt doorgezet. Je merkt wel dat Martin Lopez veel complimenten heeft gekregen over het stotterende drumwerk. De muziek is er meteen ook veel directer door geworden. Met name in de eerste nummers wordt dat duidelijk. Dan vind ik Opeth toch wel beter wanneer ze zweverig worden, zoals in het met Oosterse melodieën doorspekte Atonement. Werkelijk prachtig. Tot dusver trouwens weinig te klagen hoor, maar er zitten momenten tussen die me wat minder doen.

Het slotakkoord mag er ook zeker wezen. Reverie/Harlequin Forest, Hour Of Wealth en vooral The Grand Conjuration (lange versie uiteraard) zijn geweldig. De afsluiter is een beetje een losse flodder. Sterk album weer.


Tussenstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Still Life 4,5*
6. My Arms, Your Hearse 4,5*
7. Orchid 4,5*
8. Morningrise 4*

avatar van lennert
5,0
Ik zit er heel zwaar aan te denken om Ghost Reveries nog boven Blackwater Park te zetten en sluit ook niet uit dat deze twee albums elkaar nog eens af zullen wisselen in de toekomst. Ghost Reveries is het derde album dat het volle pond aan sterren van me krijgt in ieder geval en het viel me wederom op hoe fijn het is dat de band niet een van de vorige albums heeft gekopieerd. Ghost Reveries is bij vlagen erg in your face, maar alsnog is het heerlijk afwisselend en met een track als Atonement een psychedelisch pareltje van jewelste. Geen kritiek op het andere materiaal, alles is prachtig. Ik herinner me de videoclip van The Grand Conjuration nog en hoe verbaasd ik was over hoe naargeestig de zanglijnen wederom waren. Het nummer valt hier op het album in ieder geval nog meer op zijn plaats. Deze gaat meteen aangeschaft worden en nog een paar honderd keer meer geluisterd worden.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Ghost Reveries
3. Damnation
4. Still Life
5. Deliverance
6. My Arms, Your Hearse
7. Orchid
8. Morningrise

avatar van Jelle78
5,0
Ik heb recentelijk het gelimiteerde vinyl op het Music On Vinyl label aangeschaft. Los van het feit dat dit wellicht de twee mooiste plakken vinyl zijn die ik m'n bezit heb (transparant met "a touch of black", zodat er een smokey effect ontstaat), klinken ze ook nog eens fantastisch! Een prachtig transparant, open en krachtig geluid waarin elk detail hoorbaar is.
De nummers zijn lang en complex, maar toch zijn er continu allerlei hoeks en melodielijnen die in m'n hoofd blijven hangen. De keyboards worden op smaakvolle wijze in de muziek verwerkt, zonder dat ze overdreven op de voorgrond treden. Een mooi voorbeeld hoor je in The Baying Of The Hounds. Het orgel blijft subtiel op de achtergrond, maar toch beïnvloed het de sfeer wel degelijk.
Still Life is nu mijn favoriete Opeth-plaat, maar wellicht zou Ghost Reveries die plaats wel eens kunnen gaan innemen.

Hoedijk
Dit album heb ik dus echt nooit goed genoeg beluisterd i.t.t. de voorgaande albums met Steven Wilson. Terwijl de cd dus wel gewoon in m'n kast ligt. Ik kwam vandaag op het idee dit toch weer eens te doen na het beluisteren van de Zweedse variant van In Cauda Venenum. En mijn god, wat een album is dit zeg. Zo rauw en wat een contrast in z'n stem weet Mikael aan te brengen. Beter dan op dit album heb ik z'n grunts niet gehoord en ook de clean vocals klinken fantastisch. Sterke songs in de kenmerkende (70s geïnspireerde) Opeth sound. En ook de band klinkt retestrak. Eigenlijk vallen alle stukken hier op z'n plaats. Benieuwd of ik Blackwater Park straks ga inruilen als m'n favoriete Opeth album.

4,5
Ik dacht altijd dat dit album voor BWP kwam omdat ik BWP een verbeterde versie van dit fantastische album vind! Deliverance komt op mij altijd wat fragmentarisch over en ik vind dit album weer meer in de stijl van BWP. Das het mooie als je een band pas ontdekt als ze al een jaar of 20 aan de weg timmeren, je kunt de heel geschiedenis en invloeden in perspectief plaatsen. Mooier is dat je in een zeer korte periode geweldige albums op je koptelefoon kunt gaan beluisteren!!Man wat een band was dit!

Gast
geplaatst: vandaag om 04:52 uur

geplaatst: vandaag om 04:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.