Aerosmith - Pump (1989)

Van Aerosmith 2.0 is "Pump" mijn favoriete album. Van begin tot eind stomende dampende rock met een bluesy groove. Toegegeven de blues is minder prominent aanwezig als in hun begindagen, maar de liedjes op "Pump" zijn toch wel erg lekker hoor. "Love in an Elevator" heb ik altijd al een geweldige song gevonden, maar als ze vooraf worden gegaan door "Young Lust" en "F.I.N.E." dan is het feest compleet. Met "Monkey on My Back" en "Janie's Got a Gun" zijn de eerste vijf liedjes allemaal raak. "My Girl" vind ik persoonlijk iets minder, maar zeker niet slecht. Het afsluitende "What It Takes" is een prachtige rockballad die eigenlijk beter is dan de grote hits van de jaren 90. "Pump" is wat mij betreft, ondanks de gewijzigde muzikale koers na hun comeback, een van de hoogtepunten in het oeuvre van Aerosmith. Lekkere energieke rockplaat, groovende ritmesectie, geweldige gitaartandem en de strot van Tyler die alles bij elkaar houdt. De macho hoes past hier ook nog eens perfect bij. Topplaat!

Een schoolvoorbeeld van hoe een gelikte produktie toch heel goed met een lekkere rock & roll-groove kan samengaan, natuurlijk ook wel een pietsie geholpen door perfecte composities, uitstekende arrangementen, karakteristieke zang die keurig balanceert tussen intens en overspannen, spaarzame maar effectieve blazers, een zeer gedetailleerd geluid vol kleine effectjes en opvulgeluidjes, onverwachte momenten van ontroering zoals de teksten van Jamie's got a gun en What it takes, en natuurlijk al die kleine muzikale left turns die het allemaal spannend houden zonder dat ze gezocht of gekunsteld aandoen, zoals het psychedelische outro van Love in an elevator, het accordeon-achtige geluid van What it takes en die rare introotjes bij diverse nummers. Kortom, het klinkt alsof de mannen gewoon ontzettend veel plezier hadden in de studio, en via tien geweldige nummers (zonder ook maar één enkele zwakke broeder) en een uitgekiende produktie wordt dat gevoel feilloos op de luisteraar overgebracht. De ultieme dampende feestplaat.

Ik vond het destijds een geweldige plaat. Ik had goede herinneringen aan het Monsters of Rock concert in Galgenwaard Utrecht in 1990, waar ze als special guest van Whitesnake optraden. Maar ik merk dat ik er nu niet echt meer van kan genieten. Het simpele My Girl vind ik nu nog het leukst. Misschien omdat deze vroeger niet grijs gedraaid werd. Nog 3 sterren vanwege de herinneringen.