Motorpsycho - The Crucible (2019)

Wat een enorme dijk van een plaat is dit. Drie lange stukken, met veel variaties, tempowisselingen, mood changes, freaky stuff, perfect pop en bijna metal. Er zit zoveel in deze plaat, dat ik af en toe een oor of wat te kort kom.

Motorpsycho laat zien dat een band die 30 jaar actief is nog steeds tot grote hoogten kan stijgen. Ik beweer niet dat de band zich nog vernieuwt, maar wel dat de bereidheid om een muzikaal basis idee helemaal binnenste buiten te keren nog steeds aanwezig is. Met als gevolg een drietal zeer gevarieerde en gelaagde composities.

De twee op kant een zijn wat dat betreft het vergaanst. Het 20 minuten langs titelnummer is dan iets meer standaard Motorpsycho. Daarom op dit moment ****, maar ik sluit een kleine verhoging niet uit. Deze plaat gaat z.s.m. op vinyl aangeschaft worden. De momenten waarop ik hem kan spelen zal ik moeten uitkiezen, want hier in huis ga ik daar verder niemand een plezier mee doen. Dat is wel zeker.

Wat mij in sommige passages opvalt, is dat ik elementen van Earth & Fire terug hoor. Recentelijk heb ik 'Songs Of The Marching Children' en 'Atlantis' tweede hands gekocht. Dan valt op hoe bekend sommige passages op The Crucible klinken qua geluid en wendes in passages. Toeval? MIsschien wel, wie zal het zeggen. Dat geldt overigens ook voor het geluid van Soup op hun album 'Remedies'. Beide bands komen uit Trondheim, dus misschien een bewuste tip of the hat naar een prachtig album?

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Motorpsycho - The Crucible - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Motorpsycho - The Crucible
Motorpsycho neemt je mee op een fascinerende tijdreis langs een aantal decennia rockmuziek, met een voorkeur voor 70s symfonische rock

Ik heb twee jaar geleden enorm genoten van The Tower van Motorpsycho en niet alleen omdat de plaat me deed denken aan het beste van mijn jeugdliefde Yes. Ook The Crucible herinnert met grote regelmaat aan de platen die Yes in de jaren 70 maakte, maar wat sleept de Noorse band er weer veel bij. Het is zoveel dat het je soms duizelt, maar The Crucible staat ook vol met wonderschone en opvallend melodieuze passages, die weer worden afgewisseld met een bijzonder indrukwekkend muzikaal machtsvertoon. Zonder een zwak voor progrock is The Crucible waarschijnlijk een zwaar op de maag liggende plaat, maar met dit zwak is het genieten, 40 minuten lang.

De Noorse band Motorpsycho bouwt al sinds 1990 aan een bijzonder oeuvre. De band uit Trondheim schiet hierbij alle kanten op en heeft een productiviteit om bang van te worden.

De afgelopen twee jaar verschenen twee live-albums, maar het deze week verschenen The Crucible is wat mij betreft de logische opvolger van het in 2017 verschenen The Tower.

Op The Tower nam de Noorse band ons mee op een tijdreis door een aantal decennia rockmuziek. Het was een tijdreis die relatief veel tijd doorbracht in de jaren 70 en een voorliefde voor 70s hardrock en symfonische rock etaleerde. Motorpsycho leunde echter zeker niet volledig op al het moois uit het verleden, maar verrijkte de klanken uit de inmiddels wat stoffige archieven van de hardrock en de symfonische rock uit de jaren 70 met flink wat stonerrock en een vleugje metal.

The Tower bevatte maar liefst anderhalf uur muziek en stond vol met songs die ruim de rijd namen voor het verkennen van de uithoeken van de archieven van de rockmuziek. Op The Crucible moeten we het doen met 40 minuten muziek en in die 40 minuten komen er slechts drie tracks uit de speakers, variërend in tijd van ruim 8 tot bijna 21 minuten.

Bij beluistering van The Tower had ik meer dan eens associaties met het werk van Yes en dat is een band die ik, ondanks mijn afgenomen liefde voor symfonische rock of progrock, nog altijd hoog heb zitten. Invloeden uit het werk van Yes zijn ook op The Crucible dominant aanwezig, net als invloeden van tijdgenoten King Crimson.

Dat hoor je vooral wanneer Motorpsycho groots en meeslepend of zelfs wat bombastische klinkt en kiest voor sprookjesachtige klanken. Je hoort het ook wanneer de muziek van de Noorse band omslaat in muzikaal spierballenvertoon en de muzikale hoogstandjes elkaar in snel tempo afwisselen. Het wordt allemaal bijzonder vakkundig aan elkaar geslagen door de drummer van de band, die een prestatie van formaat levert.

Ook dit keer blijft Motorpsycho niet eindeloos steken in de betere en interessantere symfonische rock uit de jaren 70. Invloeden uit de stonerrock en metal stuwen de band uit Trondheim de kan op van stadgenoten Soup, maar The Crucible gaat ook moeiteloos aan de haal met invloeden uit de psychedelica en de jazzrock. Het wordt fraai gecombineerd met zang, die ook al doet denken aan Yes en King Crimson, maar mij ook af en toe doet (en dan heel even) denken aan Simon & Garfunkel.

Het levert een bijzondere plaat op, maar het is absoluut een plaat voor bijzondere gelegenheden. Motorpsycho maakt geen muziek voor op de achtergrond en maakt evenmin muziek voor een etentje, een feestje of een goed gesprek. The Crucible is een plaat die je het beste alleen kunt ondergaan en als het even kan met flink volume.

Vervolgens word je 40 minuten lang alle kanten op geslingerd en afwisselend betoverd door sprookjesachtig mooie of volstrekt onnavolgbare passages. The Crucible zit vol flarden uit het verleden, maar net als op The Tower, maakt de Noorse band haar eigen ding van al deze invloeden.

Liefhebbers van tracks met een kop en een staart zijn bij Motorpsycho ook dit keer aan het verkeerde adres, maar muziekliefhebbers met een zwak voor progrock en bij voorkeur ook wat liefde voor hardrock, psychedelica en jazzrock, zullen smullen van de nieuwste muzikale uitspatting van Motorpsycho. The Crucible ligt stevig in het verlengde van The Tower, maar ook dit keer voegt Motorpsycho nieuwe dimensies toe aan haar muziek. Het verrijkt het unieke oeuvre van de Noorse band met een volgende prachtplaat. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman

Als het op productiviteit aankomt, kan je op Motorpsycho blind vertrouwen. De kwaliteit is meestal - het zijn de uitzonderingen die de regel bevestigen - op zijn minst flink te pruimen, maar eerlijk is eerlijk: het niveau van de late jaren '90 hebben ze sindsdien niet meer gehaald. Ik heb bij het beluisteren van een album van de bedrijvige Noren dus vaak een soort kunstmatig heimwee (want in de late jaren '90 was ik nog helemaal niet met dit soort muziek bezig ) naar de magie die ze destijds uitstraalden (Trust Us staat niet voor niets in m'n top 10).

Ik heb me er echter ook bij neergelegd dat ze wellicht nooit meer die richting uit zullen gaan, hoewel - als slag om de arm kan dat tellen - je het aan de andere kant ook weer nooit weet. Het is dus en beetje duaal, wat me tot de conclusie brengt dit nieuwe album gewoon te ervaren als de nieuwe van Motorpsycho.

En eigenlijk valt het me flink mee, eerlijk gezegd. De hoes is fraai; een schilderij van Håkon Gullvåg, een kunstenaar uit Trondheim, wat tevens de wieg is van deze band. Stichtende leden Sæther en Snah zullen hem wel kennen, denk je dan. Ook de hoes van The Tower, voorganger van deze plaat, is van zijn hand, overigens. Dat merk je ook wel een beetje.

Genoeg over de hoes, over naar de songs. Er wordt afgeklokt op iets meer dan 40 minuten, en dat in drie songs. Het vinnige Psychotzar bijt te spits af, en is met zijn negen minuten dan nog het kleine broertje. Het nummer drijft op het soort groove waarop Motorpsycho een stevig patent heeft, en gaat nergens vervelen. Een ideale opener dus, die meteen de ogen en oren opent, en je klaarstoomt voor de strafste stoot van het album.

Die strafste stoot is Lux Aeterna, een indrukwekkende compositie die Sæther naar verluidt schreef na het overlijden van zijn moeder, waardoor het een wrange, emotionele bijklank krijgt. Maar bovenal is dit een geweldige song, waarin veel jaren '70 progrock en -folk is terug te horen, gefreak en gepiel in het middenstuk en daarna een gitaarsolo die door merg en been gaat. Het Eeuwige Licht. Bent Sæther heeft zijn ziel even blootgelegd.

Moest het bij deze twee songs gebleven zijn, hadden we weliswaar geen volwaardig album (wegens slechts 20 minuten), maar wel een schitterende EP die akelig dicht bij de hoogste score zou komen wat mij betreft. Het titelnummer volgt echter nog, en het gebeurt niet vaak (en daar zijn ze weer, die uitzonderingen op de regel!), maar uitgerekend het langste nummer vind ik gelijk het minste. The Crucible is ongetwijfeld bedoeld als klapstuk van de plaat, en ja, het is een indrukwekkend vehikel, maar weet me gewoonweg niet over de gehele lengte te boeien. Het luistert net iets te fel weg als een kunststukje, waar ik bij Motorpsycho het buikgevoel prefereer. De oerdriften.

Maar enfin, het drietal heeft ons weer kunnen verblijden met een boeiende nieuwe plaat, waarvan de tweede song ronduit briljant is en een toevoeging aan de toch al imposante verzameling knallers van songs in de back catalogue van de Noren. Ook fijn dat nieuwe drummer Tomas Järmyr na een toch al niet misselijk debuut op The Tower weet te bevestigen. En wie weet komt die trip down nostalgia lane er toch nog 'ns van..

4 sterren

Leuk van de knipoog naar Supertzar van Black Sabbath, maar dit album zet de neergang om in een val. Dit is toch wel duidelijk de minste plaat van Motorpsycho. Drie songs zitten als los zand aan elkaar en het geluid is vaak erg lelijk. Voor een album van veertig minuten was ik vrij opgelucht toen het afgelopen was. Qua opbouw klopt er niets van. In talloze flarden laten de Noren wel horen wat ze kunnen, maar het heeft vooral weg van het demonstreren van hun eigen kunnen. Zo kun je de ene keer, hoekige riffs verwachten om vervolgens een Beatlesdeuntje te krijgen. Geen idee wat ik hier mee moet.


Eindstand:
1. Here Be Monsters
2. Heavy Metal Fruit
3. Here Be Monsters
4. Angels And Daemons At Play
5. Little Lucid Moments
6. Behind The Sun
7. Phanerothyme
8. Trust Us
9. The Tower
10. Still Life With Eggplant
11. Black Hole/Black Canvas
12. Blissard
13. It's A Love Cult
14. Lobotomizer
15. Child Of The Future
16. Let Them Eat Cake
17. 8 Soothing Songs For Ruud
18. Barracuda
19. The Crucible
20. Demon Box
21. Timothy's Monster

Mmm, dit is me dan toch weer net iets te chaotisch en onsamenhangend. Nog steeds geen verkeerd album, maar het wel erg extreme middenstuk van Lux Aeterna (hallo King Crimson) is eigenlijk best lelijk en nodigt me nu niet om het vaker te beluisteren. Dat de kat ook ineens stopt met als een idioot door het huis te rennen als het nummer klaar is, spreekt boekdelen. De eindtrack kabbelt ook wat voort en heeft buiten mooie momenten ook een hoop onzinnige opvulling. Alsnog geen enorme ramp, maar na het machtige The Tower voelt dit me allemaal iets te los aan.

Dat wil niet zeggen dat ik geen respect voor de band heb opgebouwd en dat ik een live-optreden bezoeken zeker zal overdenken. Als het goed is, is het ook echt helemaal mijn ding. Daar valt helaas de vroege periode niet onder, maar je kunt niet alles hebben!

Eindstand:
1. Little Lucid Moments 4.5*
2. Behind The Sun 4.5*
3. Heavy Metal Fruit 4.5*
4. The Tower 4.5*
5. Trust Us 4.5*
6. Here Be Monsters Vol. 2 4*
7. Still Life With Eggplant 4*
8. Blissard 4*
9. Here Be Monsters 4*
10. Phanerothyme 4*
11. Black Hole / Blank Canvas 4*
12. Child Of The Future 3.5*
13. It's A Love Cult 3.5*
14. Angels And Daemons At Play 3.5*
15. Timothy's Monster 3.5*
16. The Crucible 3*
17. Demon Box 3*
18. Barracuda 3*
19. 8 Soothing Songs For Rut 3*
20. Lobotomizer 3*
21. Let Them Eat Cake 2.5*
Gemiddelde: 3,71*

The Crucible is een stoere culturele Noorse egotrip die in de jaren negentig lijkt af te trappen. Spierballenrock waar het ontbloot bovenlichaam een gastrol bij vervult. Psychotzar begint gelijk met harde slaggitaar metal. Korte snel op elkaar volgende krachtige akkoorden die je direct nieuwsgierig de song in trekken. Powervolle zang die dat ruwe randje uitwerkenen en op de achtergrond is al minimaal iets van een mellotron aanwezig. De jongeling Tomas Järmyr op drums hoeft zichzelf met deze kwaliteiten niet te bewijzen. Zijn veelzijdige slagwerk geeft ruimte voor wat exotische elementen en klinkt alsof hij al jaren lang actief is bij de band. Het is prima en verantwoord dat Kenneth Kapstad zich definitief op Spidergawd is gaan richten. Järmyr doorstond op The Tower al ruimschoots de sollicitatieprocedure, en wist zich niet aan te passen aan het geluid. Nee, al vanaf zijn intreden mocht hij een mede bepalende rol opeisen. Hier direct duidelijk vanaf het moment dat de gong als een donderslag inslaat. Bij het soleren horen we al dat de begeleiding gaat grooven en duisterder zich voortbeweegt, de overgang naar het psychedelische vervolg is nog een kwestie van tijd. Smerige gitaaraanvallen volgen de steeds meer donderende bas van Bent Sæther op, na de rust van het akoestische gedeelte gaat de zang richting het snijdende van de grunge. Grootst wordt het vervolg aangegeven met razendsnelle passages en statische stukken, met op het laatst een episch slot, ondertussen beseffend dat dit nog maar de kortste track van de plaat is.

Mooie tweestemmigheid laat je al snel meevoeren in het sterk door de jaren zeventig beïnvloede progrock van Lux Aeterna. Verwacht geen tierelantijntjes en hoge vocale uithalen. Het uit Trondheim afkomstige Motorpsycho heeft nu eenmaal een dwarse ruige uitstraling, en daar verandert het prachtige akoestische inleidende gitaarspel niks aan. Er is veel meer ruimte voor goed gearrangeerde melodielijnen die zo nodig worden bijgeschaafd door de mellotron. Als er vervolgens grootst wordt uitgehaald met de symfonische poespas, krijg je al de ruige smerige gitaar er doorheen die je lekker maakt voor het vreemde psychedelisch zwaar aangezette vervolg. Hier ervaar je door de funky, jazz en fusion invloeden duidelijk waaraan Motorpsycho haar eigenzinnige naam aan te danken heeft. Deze technische sterk uitgespeelde wisselingen van stijlen is zo kenmerkend voor hun geluid. Alsof er in de tussentijd niks gebeurd is, gaan ze vervolgens weer net zo gemakkelijk verder met de rocksound die de jaren zeventig wisten te domineren. Na geweldige gitaarsolo’s wordt er in alle rust afgerond met weer de ondersteunende backing vocalen. Misschien is de verpakking net wat over the top, maar het siert de band van durf en lef.

Na minimale ruis op de bekkens wordt er vervolgens flink wat af gefreakt en gejamd op The Crucible. Alsof je midden op een kruispunt staat tijdens het spitsuur van de een of andere metropool. Zoveel geluiden passeren de revue. Dit is noodzakelijk om de roes op te roepen waarmee er een doorgang gezocht wordt tot het meer spanning opwekkende gitaarspel, die een flinke dreun op zijn achterste krijgt van de drummer. Hoe de bas zich hierbij nog staande kan houden lijkt een onmogelijke opgave. Heerlijk dat er dan toch weer de ruimte ontstaat voor het progressieve tussenstuk met prachtige bijna hippie achtige zang. Ritmisch krijgt het vervolgens meer vorm door de rol van Järmyr, en dan wordt er keihard toegeslagen met duivelse gitaren die als rond circelende demonen tot bedaren worden gebracht in een exorcistische bestrijding door de bas die zich niet van de wijs laat brengen. Zo herhalend blijft deze zich er tussen mengen. Bij het laatste stuk gaat het even de klassieke kant op met een klein momentje gitaarbeleving, om de uitstoot aan electrisch geweld nog voor de laatste keer de overhand te gunnen in een sterk gedeelte aan rockend hardrock met daarna het theatrale einde.

Een andere band zou dit waarschijnlijk verdelen over heel wat meer songs, maar Motorpsycho heeft aan een minimum van drie nummers genoeg om voor de zoveelste keer te overtuigen.

Motorpsycho - The Crucible | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com