menu

Motorpsycho - The Crucible (2019)

mijn stem
3,78 (81)
81 stemmen

Noorwegen
Rock
Label: Stickman

  1. Psychotzar (8:43)
  2. Lux Aeterna (10:55)
  3. The Crucible (20:51)
totale tijdsduur: 40:29
zoeken in:
Dijkmans
Thenop schreef:
Thanks.. DHL weet van niks en Post.nl ook niet. Heb meer dan een half uur aan de telefoon gehangen vanmiddag. Stickman heeft het via Deutsche Post verstuurd - de standaard levering dus.
We blijven optimistisch..


Heb vaak dat het langer dan een week duurt

avatar van oceanvolta
5,0
Lux Aeterna kan in ieder geval zo in het rijtje (lange rij) Motorpsycho klassiekers. Briljant nummer met prachtige harmonieën, melodieën, tekst en hypernerveus gefreak afgewisseld met rustige passages. Staat al dagen op repeat hier.

avatar van Thenop
Imiddels ook binnen

Vind het ook weer een genot, Psychotzar vind ik echt een heerlijke opener!

avatar van itchy
3,0
Meer inwisselbare prog. Jezus, wat heb ik zin in een eenvoudig liedje als Fools Gold of een complete koerswijziging zoals bij Let Them Eat Cake. Maar dat is al 10 jaar te veel gevraagd...

avatar van AOVV
4,0
Als het op productiviteit aankomt, kan je op Motorpsycho blind vertrouwen. De kwaliteit is meestal - het zijn de uitzonderingen die de regel bevestigen - op zijn minst flink te pruimen, maar eerlijk is eerlijk: het niveau van de late jaren '90 hebben ze sindsdien niet meer gehaald. Ik heb bij het beluisteren van een album van de bedrijvige Noren dus vaak een soort kunstmatig heimwee (want in de late jaren '90 was ik nog helemaal niet met dit soort muziek bezig ) naar de magie die ze destijds uitstraalden (Trust Us staat niet voor niets in m'n top 10).

Ik heb me er echter ook bij neergelegd dat ze wellicht nooit meer die richting uit zullen gaan, hoewel - als slag om de arm kan dat tellen - je het aan de andere kant ook weer nooit weet. Het is dus en beetje duaal, wat me tot de conclusie brengt dit nieuwe album gewoon te ervaren als de nieuwe van Motorpsycho.

En eigenlijk valt het me flink mee, eerlijk gezegd. De hoes is fraai; een schilderij van Håkon Gullvåg, een kunstenaar uit Trondheim, wat tevens de wieg is van deze band. Stichtende leden Sæther en Snah zullen hem wel kennen, denk je dan. Ook de hoes van The Tower, voorganger van deze plaat, is van zijn hand, overigens. Dat merk je ook wel een beetje.

Genoeg over de hoes, over naar de songs. Er wordt afgeklokt op iets meer dan 40 minuten, en dat in drie songs. Het vinnige Psychotzar bijt te spits af, en is met zijn negen minuten dan nog het kleine broertje. Het nummer drijft op het soort groove waarop Motorpsycho een stevig patent heeft, en gaat nergens vervelen. Een ideale opener dus, die meteen de ogen en oren opent, en je klaarstoomt voor de strafste stoot van het album.

Die strafste stoot is Lux Aeterna, een indrukwekkende compositie die Sæther naar verluidt schreef na het overlijden van zijn moeder, waardoor het een wrange, emotionele bijklank krijgt. Maar bovenal is dit een geweldige song, waarin veel jaren '70 progrock en -folk is terug te horen, gefreak en gepiel in het middenstuk en daarna een gitaarsolo die door merg en been gaat. Het Eeuwige Licht. Bent Sæther heeft zijn ziel even blootgelegd.

Moest het bij deze twee songs gebleven zijn, hadden we weliswaar geen volwaardig album (wegens slechts 20 minuten), maar wel een schitterende EP die akelig dicht bij de hoogste score zou komen wat mij betreft. Het titelnummer volgt echter nog, en het gebeurt niet vaak (en daar zijn ze weer, die uitzonderingen op de regel!), maar uitgerekend het langste nummer vind ik gelijk het minste. The Crucible is ongetwijfeld bedoeld als klapstuk van de plaat, en ja, het is een indrukwekkend vehikel, maar weet me gewoonweg niet over de gehele lengte te boeien. Het luistert net iets te fel weg als een kunststukje, waar ik bij Motorpsycho het buikgevoel prefereer. De oerdriften.

Maar enfin, het drietal heeft ons weer kunnen verblijden met een boeiende nieuwe plaat, waarvan de tweede song ronduit briljant is en een toevoeging aan de toch al imposante verzameling knallers van songs in de back catalogue van de Noren. Ook fijn dat nieuwe drummer Tomas Järmyr na een toch al niet misselijk debuut op The Tower weet te bevestigen. En wie weet komt die trip down nostalgia lane er toch nog 'ns van..

4 sterren

avatar van motorpsycho
Hey, waar blijft jouw reactie Jurado, of ben je nou echt helemaal afgehaakt......?
Ik vind deze zoals alles de laatste jaren weer goed te pruimen hoor, maar helaas is ook deze niet te vergelijken met een Timothy's Monster of Trust Us, wat erg frustrerend blijft. Is dit sprankelend vuur van destijds echt volledig gedoofd, kan toch bijna niet ?

3,5 sterren. Maar verwacht altijd minstens 4,5 van ze !!

avatar van spaceman
4,0
Onvoorstelbaar, bijna weer een volmaakte plaat, en dat met zo'n gestadige productiviteit. Lux Aeterna is voor mij nu al een klassieker, met die heerlijke mellotron, mooie zanglijnen en vleugjes King Crimson.
Overigens eens met AOVV die het klapstuk The Crucible niet het klapstuk vindt. Eeuwig zonde van dat oeverloze gepiel halverwege, en daar hebben de Noormannen helaas een notoire gewoonte van gemaakt bij hun albums. En zo raken zij dus niet aan die volmaaktheid.

avatar van jurado
2,5
motorpsycho schreef:
Hey, waar blijft jouw reactie Jurado, of ben je nou echt helemaal afgehaakt......?
Ik vind deze zoals alles de laatste jaren weer goed te pruimen hoor, maar helaas is ook deze niet te vergelijken met een Timothy's Monster of Trust Us, wat erg frustrerend blijft. Is dit sprankelend vuur van destijds echt volledig gedoofd, kan toch bijna niet ?

3,5 sterren. Maar verwacht altijd minstens 4,5 van ze !!
Reactie op de eerste pagina. ? Afgehaakt? Neen, ik blijf de band volgen maar koop de laatste jaren geen platen meer van ze.
Laatste aankoop was Here Be Monsters.
En de kleine oplagen releases/hebbedingetjes verkrijgbaar bij concerten neem ik altijd mee.

The Crucible is het niet voor mij...?

avatar van WoNa
4,5
Die halve * er vandaag maar eens bijgedaan. Ook na een aantal maanden is en blijft dit een ijzersterk album. Verdiend dus.

avatar van Stalin
De mannen zitten alweer in de studio voor nieuwe plaat lees ik net.
On-voor-stel-baar.... Wat een ongekende productiviteit !

avatar van jurado
2,5
Stalin schreef:
De mannen zitten alweer in de studio voor nieuwe plaat lees ik net.
On-voor-stel-baar.... Wat een ongekende productiviteit !


Altijd weer benieuwd. ?

avatar van ðe waan
itchy schreef:
Meer inwisselbare prog. Jezus, wat heb ik zin in een eenvoudig liedje als Fools Gold of een complete koerswijziging zoals bij Let Them Eat Cake. Maar dat is al 10 jaar te veel gevraagd...


Dit dus. Een blik op de tracklist (drie nummers in veertig minuten) is inmiddels al voldoende om mijn portie wederom aan fikkie te geven.

Jammer.

avatar van crosskip
3,0
ðe waan schreef:
(quote)


Dit dus. Een blik op de tracklist (drie nummers in veertig minuten) is inmiddels al voldoende om mijn portie wederom aan fikkie te geven.

Jammer.

Wellicht dat deze nieuwe compilatie je dan beter bevalt, met maarliefst 10 nummers op 2 plaatkanten!

avatar van RuudC
2,5
Leuk van de knipoog naar Supertzar van Black Sabbath, maar dit album zet de neergang om in een val. Dit is toch wel duidelijk de minste plaat van Motorpsycho. Drie songs zitten als los zand aan elkaar en het geluid is vaak erg lelijk. Voor een album van veertig minuten was ik vrij opgelucht toen het afgelopen was. Qua opbouw klopt er niets van. In talloze flarden laten de Noren wel horen wat ze kunnen, maar het heeft vooral weg van het demonstreren van hun eigen kunnen. Zo kun je de ene keer, hoekige riffs verwachten om vervolgens een Beatlesdeuntje te krijgen. Geen idee wat ik hier mee moet.


Eindstand:
1. Here Be Monsters
2. Heavy Metal Fruit
3. Here Be Monsters
4. Angels And Daemons At Play
5. Little Lucid Moments
6. Behind The Sun
7. Phanerothyme
8. Trust Us
9. The Tower
10. Still Life With Eggplant
11. Black Hole/Black Canvas
12. Blissard
13. It's A Love Cult
14. Lobotomizer
15. Child Of The Future
16. Let Them Eat Cake
17. 8 Soothing Songs For Ruud
18. Barracuda
19. The Crucible
20. Demon Box
21. Timothy's Monster

avatar van lennert
3,0
Mmm, dit is me dan toch weer net iets te chaotisch en onsamenhangend. Nog steeds geen verkeerd album, maar het wel erg extreme middenstuk van Lux Aeterna (hallo King Crimson) is eigenlijk best lelijk en nodigt me nu niet om het vaker te beluisteren. Dat de kat ook ineens stopt met als een idioot door het huis te rennen als het nummer klaar is, spreekt boekdelen. De eindtrack kabbelt ook wat voort en heeft buiten mooie momenten ook een hoop onzinnige opvulling. Alsnog geen enorme ramp, maar na het machtige The Tower voelt dit me allemaal iets te los aan.

Dat wil niet zeggen dat ik geen respect voor de band heb opgebouwd en dat ik een live-optreden bezoeken zeker zal overdenken. Als het goed is, is het ook echt helemaal mijn ding. Daar valt helaas de vroege periode niet onder, maar je kunt niet alles hebben!

Eindstand:
1. Little Lucid Moments 4.5*
2. Behind The Sun 4.5*
3. Heavy Metal Fruit 4.5*
4. The Tower 4.5*
5. Trust Us 4.5*
6. Here Be Monsters Vol. 2 4*
7. Still Life With Eggplant 4*
8. Blissard 4*
9. Here Be Monsters 4*
10. Phanerothyme 4*
11. Black Hole / Blank Canvas 4*
12. Child Of The Future 3.5*
13. It's A Love Cult 3.5*
14. Angels And Daemons At Play 3.5*
15. Timothy's Monster 3.5*
16. The Crucible 3*
17. Demon Box 3*
18. Barracuda 3*
19. 8 Soothing Songs For Rut 3*
20. Lobotomizer 3*
21. Let Them Eat Cake 2.5*
Gemiddelde: 3,71*

avatar van jurado
2,5
Bedankt RuudC en lennert voor deze marathon, ik heb het met plezier gevolgd.

avatar van deric raven
4,0
The Crucible is een stoere culturele Noorse egotrip die in de jaren negentig lijkt af te trappen. Spierballenrock waar het ontbloot bovenlichaam een gastrol bij vervult. Psychotzar begint gelijk met harde slaggitaar metal. Korte snel op elkaar volgende krachtige akkoorden die je direct nieuwsgierig de song in trekken. Powervolle zang die dat ruwe randje uitwerkenen en op de achtergrond is al minimaal iets van een mellotron aanwezig. De jongeling Tomas Järmyr op drums hoeft zichzelf met deze kwaliteiten niet te bewijzen. Zijn veelzijdige slagwerk geeft ruimte voor wat exotische elementen en klinkt alsof hij al jaren lang actief is bij de band. Het is prima en verantwoord dat Kenneth Kapstad zich definitief op Spidergawd is gaan richten. Järmyr doorstond op The Tower al ruimschoots de sollicitatieprocedure, en wist zich niet aan te passen aan het geluid. Nee, al vanaf zijn intreden mocht hij een mede bepalende rol opeisen. Hier direct duidelijk vanaf het moment dat de gong als een donderslag inslaat. Bij het soleren horen we al dat de begeleiding gaat grooven en duisterder zich voortbeweegt, de overgang naar het psychedelische vervolg is nog een kwestie van tijd. Smerige gitaaraanvallen volgen de steeds meer donderende bas van Bent Sæther op, na de rust van het akoestische gedeelte gaat de zang richting het snijdende van de grunge. Grootst wordt het vervolg aangegeven met razendsnelle passages en statische stukken, met op het laatst een episch slot, ondertussen beseffend dat dit nog maar de kortste track van de plaat is.

Mooie tweestemmigheid laat je al snel meevoeren in het sterk door de jaren zeventig beïnvloede progrock van Lux Aeterna. Verwacht geen tierelantijntjes en hoge vocale uithalen. Het uit Trondheim afkomstige Motorpsycho heeft nu eenmaal een dwarse ruige uitstraling, en daar verandert het prachtige akoestische inleidende gitaarspel niks aan. Er is veel meer ruimte voor goed gearrangeerde melodielijnen die zo nodig worden bijgeschaafd door de mellotron. Als er vervolgens grootst wordt uitgehaald met de symfonische poespas, krijg je al de ruige smerige gitaar er doorheen die je lekker maakt voor het vreemde psychedelisch zwaar aangezette vervolg. Hier ervaar je door de funky, jazz en fusion invloeden duidelijk waaraan Motorpsycho haar eigenzinnige naam aan te danken heeft. Deze technische sterk uitgespeelde wisselingen van stijlen is zo kenmerkend voor hun geluid. Alsof er in de tussentijd niks gebeurd is, gaan ze vervolgens weer net zo gemakkelijk verder met de rocksound die de jaren zeventig wisten te domineren. Na geweldige gitaarsolo’s wordt er in alle rust afgerond met weer de ondersteunende backing vocalen. Misschien is de verpakking net wat over the top, maar het siert de band van durf en lef.

Na minimale ruis op de bekkens wordt er vervolgens flink wat af gefreakt en gejamd op The Crucible. Alsof je midden op een kruispunt staat tijdens het spitsuur van de een of andere metropool. Zoveel geluiden passeren de revue. Dit is noodzakelijk om de roes op te roepen waarmee er een doorgang gezocht wordt tot het meer spanning opwekkende gitaarspel, die een flinke dreun op zijn achterste krijgt van de drummer. Hoe de bas zich hierbij nog staande kan houden lijkt een onmogelijke opgave. Heerlijk dat er dan toch weer de ruimte ontstaat voor het progressieve tussenstuk met prachtige bijna hippie achtige zang. Ritmisch krijgt het vervolgens meer vorm door de rol van Järmyr, en dan wordt er keihard toegeslagen met duivelse gitaren die als rond circelende demonen tot bedaren worden gebracht in een exorcistische bestrijding door de bas die zich niet van de wijs laat brengen. Zo herhalend blijft deze zich er tussen mengen. Bij het laatste stuk gaat het even de klassieke kant op met een klein momentje gitaarbeleving, om de uitstoot aan electrisch geweld nog voor de laatste keer de overhand te gunnen in een sterk gedeelte aan rockend hardrock met daarna het theatrale einde.

Een andere band zou dit waarschijnlijk verdelen over heel wat meer songs, maar Motorpsycho heeft aan een minimum van drie nummers genoeg om voor de zoveelste keer te overtuigen.

Motorpsycho - The Crucible | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 04:31 uur

geplaatst: vandaag om 04:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.