Siouxsie & The Banshees - Tinderbox (1986)

Ik snap niet waarom Cities in Dust het populairste nummer is van dit album, er staan toch zeker zes betere nummers op.

Cities in Dust is voor mij toch echt wel het prijsnummer. Misschien ook wel omdat ik er goede herinneringen aan bewaar.

In de jaren '80 zat er op de middelbare school een meisje bij mij in de klas die Siouxsie fan was. Ze droeg dezelfde soort make-up en had haar haar getoupeerd. Tja, jaren '80 he. Ik vond de muziek van Siouxsie toen nog niet echt heel makkelijk te verteren, maar Cities in Dust was gelijk raak. Waarschijnlijk omdat het wat meer poppy kanten heeft en omdat het regelmatig op de radio voorbij kwam.

Werd Siouxsie toen op de radio gedraaid? Goede tijden.
Ik zat zelf toen nog op de basisschool dus heb dat niet meegekregen.

VARA, VPRO, KRO.... ja prima tijden

Ik ben ook een liefhebber van Cities in Dust, samen met Israël de beste tracks van de band.

Mijn favoriet is Night Shift. En op dit album heb ik This Unrest en 92 aangevinkt.

Party’s Fall is mijn prijsnummer, vooral het einde.
92* als tweede.
Cities in Dust ook prima.

Cities in Dust was net als Candyman, prima nummer, single; beide ook op 12".

Was Hyaena al een stuk minder dan Juju en Kiss in the Dreamhouse, deze valt nog iets verder terug; niveau van die twee platen ligt echt hoger en dan heb ik 't nog niet over Kaleidoscope.

Na favoriet Juju mijn tweede favoriete Siouxsie plaat. Alles klopt hier, productie, artwork, muziek en sfeer, deze plaat heeft voor mij alles wat Siouxsie uniek maakte. Werd ook veel in de alternatieve disco's gedraaid en ik kreeg altijd kippevel als Cities in Dust werd gedraaid destijds, wat een power.... Mooi gelaagd gitaarwerk ook van John Carruthers die hier zijn debuut maakte en glorieus de zetel beklom, klasse prestatie als je ziet wat voor andere gitaristen er zijn voorgegaan. Het gitaarintro van Land's End doet mij heel veel denken aan Dif Juz, ook zo'n parel uit de schatkamer van de jaren 80...

Instrumentaal zit het wel goed op deze plaat. Ik heb wel altijd moeite gehad - en nu nog steeds - met die exalterende voordracht van mevrouw S. Mij te gotisch...

Leuk hoor, die bonusnummers.
Maar mijn advies: draai die apart, draai die nooit direct na het originele album. Dit hoort met Land's End te eindigen, dat nummer kan werkelijk niet anders dan een album beëindigen.
Bovendien is de sfeer van die bonusnummers niet passend bij dit album, maar dat kan een smaakkwestie zijn.

Ik heb ze in april 1986 in de Jaap Edenhal in Amsterdam gezien. De zaal was behoorlijk vol maar ik had goed zicht want ik stond helemaal vooraan. Het was best indrukwekkend, vooral de afstandelijke uitstraling van Siouxsie die er heel mooi uitzag, gekleed in een zwart met goudachtig gewaad. Ze was niet bepaald spraakzaam, tussen de nummers door werd niets gezegd. Halverwege het concert begonnen mensen uit het publiek te roepen of ze "Yesterday" wilden spelen. Maar Siouxsie was niet zo best gehumeurd en op een gegeven moment gooide ze de microfoonstandaard over de vloer van het podium. Het verzoeknummer "Christine" werd wel gespeeld. Tinderbox was kort daarvoor uitgekomen en alle nummers ervan werden gespeeld behalve "Party's Fall". De set werd geöpend met "Cities in Dust" en dat is ook een van mijn favorieten.
Maar "Tinderbox" is zeker niet mijn favoriete Banshees album. Een nummer als "Candyman" vind ik eigenlijk niet te verteren.

Land’s End vanavond ook gespeeld in Brussel.
Opvallende maar mooie keuze.
Cities uiteraard ook.

Ik meen dat dit album, middels het liedje "Cities in dust" de doorbraak naar een groter publiek was. Maar ik kan het fout hebben. Die tijd is lang geleden, en ik was toen niet heel erg met muziek bezig en had net, via een vriend, The Cure ontdekt. Het duurde nog enige jaren voor ik ontdekte dat er meerdere goede bands bestonden.
Gelukkig ging de tijd snel, en in 1990 was mijn eerste ervaring met Siouxsie. Eerst nog via Kaleidoscope en een concert in Vredenburg (1991, meen ik), maar daarna ging het snel. Dit album was denk ik het tweede dat ik van ze had (dat jaar kocht ik er 5 of 6), en het was bijna een openbaring. Hoe geweldig spannend en breekbaar muziek kan zijn, en toch ook hoe toegankelijk en ondoorgrondelijk tegelijk.

Mijn favoriete liedjes hierop zijn de twee, in elkaar overvloeiende, nummers 92 degrees en Land's End.
Dat is echt om te smullen.