Siouxsie & The Banshees - Tinderbox (1986)

Wat mij betreft de tweede beste plaat van SATB (na Juju). Een plaat met alleen maar hoogtepunten!

Aangezien ik van in het begin de cd had en nooit de LP, kom ik er nu ook pas achter dat de originele LP slechts 8 nummers telde. Een van mijn favoriete nummers (de instrumental The Quarterdrawing of the Dog) is dus eigenlijk een bonustrack

Cities in Dust is natuurlijk het bekendste en aangezien ik geen bonustracks wil aanduiden als favorietjes, heb ik gekozen voor 'This Unrest' en '92°'.
Vooral dat laatste nummer is top

In mijn jeugdjaren heb ik deze plaat echt lichtgrijs gedraaid. Als ex-New-Waver was dit de beste plaat ever en ik heb dus echt enorm veel keren deze nummers meegespeeld als ex-gitarist. Deze steekt er echt boven alle andere LP's uit. Mijn favorieten zijn "Party's Fall" door het brilliante gitaarwerk (die riff is goud waard),"Candy Man" (nogmaals het gitaarspel) trouwens zo heb ik het album ontdekt door in een New-Wave cafe in Hasselt toevallig dit nummer te draaien (gast DJ in de schoolpauze) en natuurlijk "Cities in Dust". Ik heb Kaleidoscope en "A kiss in the Dreamhouse" ook in mijn collectie, maar deze is mijn topper.
Natuurlijk dus een dikke 5 *****

The Cure, The Mission en Siouxsie and the Banshees.
Op de een of andere manier kan ik ze gemakkelijk in een adem noemen.
Allemaal bands die op bepaalde momenten een mysterieuze Oosterse sfeer uitstralen.
Vaak wordt er gesproken van een koude, kille sfeer.
Ik moet juist meer denken aan een broeierig, opgewonden geheel.
Alsof de sprookjes van Duizend-en-één-nacht herbeleefd worden.
Zuigend aan een waterpijp in een roes wegdromen.
Ontwaken ergens in een woestijn.
Dorstig op zoek naar een oase.
Een fata morgana van een luchtkasteel.
Bewoond door een exotische geklede Cleopatra.
Die tijdens nachtelijke stoeipartijen veranderd in de koningin der Sioux.
Waarbij het paleis veranderd in een Hotel California.
Gemakkelijk binnen te komen; zonder uitgang.
In een overschot aan verdovende middelen.
Zichzelf toe zetten tot Tinderbox.
Het vuur welk de feniks laat herrijzen.
Siouxsie and the Banshees in de turbulente jaren 80.
Telkens afhankelijk van een andere gitarist.
Welke steeds weer een andere stempel op het geluid drukt.
Voorheen John McGeoch van Magazine en Robert Smith van The Cure.
Nu staat John Valentine Carruthers voor deze lastige taak.
Zijn spel sluit meer aan bij Robert Smith dan bij vorige werkgever Clock DVA.
Gelukkig geen industrieel geluid.
Op de een of andere manier lukt het hem wel om in korte tijd aansluiting te vinden bij de al eerder ingeslagen weg.
Tinderbox klinkt als het logische vervolg op Hyæna.
Na het experiment met The Glove en The Creatures is men nu definitief terug bij het moederschip.
Al zou die langzaamaan als een Titanic naar de diepte verdwijnen.
De ontdooide ijskoningin verslagen door het gebrek aan kilte.
Peepshow was net zichzelf niet genoeg bloot geven.
Belazerd worden door een te dure investering.