Siouxsie & The Banshees - Tinderbox (1986)

en daarna "love like blood" van Killing Joke. Wordt het toch nog gezellig

Inderdaad. Allemaal klassiekers uit de jaren 80. Daar hoort deze ijskoningin zeker bij. Cities In Dust is het hoogtepunt van dit album.

P.S. De avond afsluiten met The Smiths - How Soon Is Now?

Nope de avond moet je afsluiten met iets van The Cassandra Complex of een lekkere Sisters Of Mercy - Kiss the Carpet ! Schitterend Trouwens moet ik ook zeggen dat "She Sells sancrtuary" and "Cities in dust" verre van te vergelijken zijn. Het enige wat ze gemeen hebben is dat het dijken van nummers zijn .....

wordt een topavond. Je zou er zin in krijgen.

Yep en als kers op de taart een schitterende "Butcher Baby" van de Plasmatics. Dat is pas vuurwerk op het einde van de avond

The Quarterdrawing of the Dog, An Execution, Lullaby en Umbrella zullen NIET op de remasterd edition komen te staan. Het geheel zal er als volgt uitzien:

TINDERBOX

Candyman
Sweetest Chill
This Unrest
Cities In Dust
Cannons
Party’s Fall
92º
Lands End

BONUS TRACKS

Cities In Dust – Extended Version
Sweetest Chill - Chris Kimsey 12” Version
Song From The Edge of The World – JVC Version
Starcrossed Lovers

Dit is triest, die laatste tracks waren echt de moeite...

op 6 April 2009 komt een re-mastered versie met bonus tracks:

"Tinderbox": Cities In Dust (Extended Version), The Sweetest Chill (12" Version), Song From The Edge Of The World (JVC Version) & Starcrossed Lovers

ook 3 andere Siouxsie albums uit de jaren 80 krijgen dezelfde treatment - Nocturne, A Kiss In The Dreamhouse & Hyaena

Siouxsie & The Banshees @ AAPA

Dit is echt een gaaf en goed album.
Ik heb deze pas gekocht. Ik was al zeer onder de indruk van juju en hyeana maar deze is zeker beter.

bij vlagen uitstekend album.

Voor mij het beste album van Siouxsie & the Banshees. Een stuk toegankelijker en ook veel beter dan "Juju" hoewel veel mensen hier op MM het daar wel niet mee eens zullen zijn. Alleen 'this unrest' viel mij enigszins tegen, de rest was allemaal keigoed met als absolute hoogtepunt '92 degrees', voor mij het beste nummer wat Siouxsie c.s. ooit gemaakt hebben.
Dit is het derde album van Siouxsie c.s. die ik de laatste weken beluisterd heb. Of ik nog tijd aan andere albums van Siouxsie moet gaan besteden is voor mij de vraag. Ik dacht dat ik met Kaleidoscope, Juju en dit album wel het beste van Siouxsie gehad heb.

4,5*

The Scream vind ik ook van hetzelfde niveau, maar ik weet niet of jij die wel zo goed vind, als je meer van de toegankelijke sound houdt.

Dit schreef Primonition o.a. bij "The Scream" en dan wordt het voor mij natuurlijk wel interessant, mede ook omdat hij verwijst naar het debuutalbum van Magazine die ik een van de beste albums vind van de jaren zeventig. Dus ga ik dit debuut van Siouxsie toch maar eens beluisteren. Bedankt in ieder geval voor de tip Orbit.

Overigens vind ik Nocturne een mooie weergave van wat Siouxsie live kon neerzetten. Zelf sla ik Kaleidoscope hoger aan dan het debuut, dat mij te wisselvallig is - het niveau van Mirage imo een van de betere tracks wordt slechts op een paar songs gehaald en Helter Skelter is voor mij niets meer dan een geslaagde, opgenomen jam/improvisatie. Qua ruwe energie is het wel een representatief album, alleen zou ik niet de importantie eraan geven die Premo eraan gaf - overigens zonder zout in wonden te willen strooien

Join Hands in zijn geheel minder, weet toch op een aantal tracks een fikse ('unheimische') doom-sfeer neer te zetten.

Au, dat doet zeer Het debuut vind ik wel een mijlpaal in de postpunk. Begin 1978 was er geen album dat zo klonk. Het is inderdaad een wisselvallig debuut en Kaleidoscope is inderdaad overall het betere album.
Tinderbox is mij ietwat te gladjes gemaakt, de scherpe randjes zijn weggepolijst.

@Premo - de rauwe energie spettert van de plaat af; daarvoor is de kleur van het label - een ijzig soort blauw, in afwijking van het reguliere 'Polydor-rood' - al symbolisch. Ik zal het nog eens afzetten tegen andere albums uit '78, maar het album heeft - zonder enige twijfel - imo absoluut niet het niveau van Real Life of de vitaliteit van Another Music in a Different Kitchen. Maar, then again, ik sloot mij ook nooit aan bij de Gothen - dus al je daarop het accent wilt leggen, is het een ander verhaal. Ik vond het op een gegeven moment jammer dat Siouxsie zo door de Gothen werd geannexeerd; dat zorgde voor een heel andere sfeer bij haar concerten.

Tinderbox: nog eens draaien - zo uit het hote bloofd zeg ik ca 3,5 *

NB: de debuutalbums van The Only Ones en PIL stammen uit datzelfde jaar, net als Outlandos d'Amour en All Mod Cons - en daar zitten voor mij enkele albums bij die ik hoger aansla.

Dat Suus méér is/was dan alleen maar Gothic is zeker.
Maar voor mij is ze in dat genre wel de enige Koningin die je echt serieus kunt nemen.
Daarom is voor mij Juju dan ook verreweg haar beste plaat.
En ben ik haar eeuwig dankbaar dat zij als een van de weinigen het Gothic-genre van enige credibility heeft voorzien, want daar schortte het m.i. bij menig andere Zwarte Pruiken-band wel eens aan.
(Nee Orb, ik doel eens niet op jouw club )

Maar Tinderbox is in de band's repertoire samen met Kaleidoscope een goede tweede vind ik, en misschien is Peepshow voor wibro ook wel de moeite waard?
Een aantal sterke songs, prima produktie en niet té duister, Suus d'r versie van Head on the Door?

Ze werd destijds ook wel "The Ice Queen" genoemd en als ik mij niet vergis is dat tevens de titel van een Nederlands bandje dat Gothen in verleiding probeert te brengen. Het vreemde is dat ik het totaaloeuvre van Madame Ballion hogelijks waardeer, terwijl ik toch regelmatig binnenin aan het rollebollen ben welke ik de beste vind, en dat verschilt ongeveer per jaargetijde. Juju zullen we eens opnieuw aan een scrutiny onderwerpen.



Wel heel fijn dat je bewust (?) het woord 'street' in de context van "credibilty" vermijdt - er niets zo triestig als kraaien overdag op straat. Ik neem aan dat je de zusters gezamenlijk op een missie wilt sturen in de velden der Nephilim?

Haar laatste album, Mantaray uit 2007, is een van mijn miskopen uit dat jaar.

Ben het geheel met je eens! Qua donkere postpunk/ wave is The Scream een van de allereerste en ook meteen meest typerende oerplaten die er is gemaakt! Bleek wel bij mijn laatste herontdekking van de plaat, de sound klinkt eigenlijk al heel erg ver doorontwikkeld, waarna talloze wave bandjes het sindsdien zijn gaan overnemen.

Het officieuze begin der Gothen beschouw ik de ode aan meneer Lugosi, één jaar later na The Scream. Siouxsie is mij iets te divers om als puur "goth" te beschouwen.

Heu... ik liep halverwege de jaren 80 ook wel eens zomaar overdag over straat hoor.


Jij slaat daar idd drie spijkers op de kop.

En Orbit heeft natuurlijk gelijk dat Suus veel te divers is om zich alleen een grote zwarte Gothic-sticker op te laten plakken, maar dat is voor mij wel net de kant van haar waar ik ze het sterkst en meest aantrekkelijk in vond.
Puur muzikaal gezien, natuurlijk.

Ik had ook wel met haar (band) willen spelen -al was het maar als hulpje in de bubblebad-commercial a la Adele Bloemendaal - again, puur muzikaal, want dat zat wél in het fimpje.

En qua vogels zag je in de jaren '80 in Utrecht nauwelijks ooievaren op straat - reigers zag je des te meer, met name bij singles. Herstel: de Malie- Wittevrouwen-, Catharijne en Tolsteegsingel.

Wie mee wil stemmen, stuurt me zijn/haar Siouxsie And The Banshees Top 5 via privébericht voor maandag 24 januari 20.00u.

De uitslag vind je daarna hier:


Muziek >> Toplijsten en favorieten >> New Wave top 5 nummers

Ook mag je me 1 suggestie voor de volgende new wave top 5 sturen.

Deze artiesten zijn al geweest:

The Chameleons, The Cure, Talking Heads, The Sound, Echo And The Bunnymen, XTC, The Stranglers, The Smiths, Comsat Angels, Cocteau Twins, Wire, Dead Can dance, A Certain Ratio en Joy Division

The Cure, The Mission en Siouxsie and the Banshees.
Op de een of andere manier kan ik ze gemakkelijk in een adem noemen.
Allemaal bands die op bepaalde momenten een mysterieuze Oosterse sfeer uitstralen.
Vaak wordt er gesproken van een koude, kille sfeer.
Ik moet juist meer denken aan een broeierig, opgewonden geheel.
Alsof de sprookjes van Duizend-en-één-nacht herbeleefd worden.
Zuigend aan een waterpijp in een roes wegdromen.
Ontwaken ergens in een woestijn.
Dorstig op zoek naar een oase.
Een fata morgana van een luchtkasteel.
Bewoond door een exotische geklede Cleopatra.
Die tijdens nachtelijke stoeipartijen veranderd in de koningin der Sioux.
Waarbij het paleis veranderd in een Hotel California.
Gemakkelijk binnen te komen; zonder uitgang.
In een overschot aan verdovende middelen.
Zichzelf toe zetten tot Tinderbox.
Het vuur welk de feniks laat herrijzen.
Siouxsie and the Banshees in de turbulente jaren 80.
Telkens afhankelijk van een andere gitarist.
Welke steeds weer een andere stempel op het geluid drukt.
Voorheen John McGeoch van Magazine en Robert Smith van The Cure.
Nu staat John Valentine Carruthers voor deze lastige taak.
Zijn spel sluit meer aan bij Robert Smith dan bij vorige werkgever Clock DVA.
Gelukkig geen industrieel geluid.
Op de een of andere manier lukt het hem wel om in korte tijd aansluiting te vinden bij de al eerder ingeslagen weg.
Tinderbox klinkt als het logische vervolg op Hyæna.
Na het experiment met The Glove en The Creatures is men nu definitief terug bij het moederschip.
Al zou die langzaamaan als een Titanic naar de diepte verdwijnen.
De ontdooide ijskoningin verslagen door het gebrek aan kilte.
Peepshow was net zichzelf niet genoeg bloot geven.
Belazerd worden door een te dure investering.

Zo, eerst maar eens even mijn stem verhoogd naar 4 sterren. De laatste tijd spookten nummers van dit album weer door mijn hoofd (dat heb je soms). En na een tijdje de muziek niet gehoord te hebben is het gewoon opvallend hoe goed dit album is! Breed waaierende geluidstapijten afgewisseld met puntige songs. Soms doet het me denken aan een overdrive variant van Cocteau Twins maar Siouxsie & The Banshees brengen genoeg eigenheid mee om uniek te blijven. Geweldig drumwerk van Budgie, prachtig gitaarwerk en die stem van Siouxsie maken dit een prachtig geheel van hoge kwaliteit. Wat een album. Die re-issue lijkt me helemaal niks. Juist nummers als the Quarterdrawing of the Dog maken deze cd juist zo spannend. Weglaten en vervangen door remixes? Slecht idee.
O ja, en door een aantal anderen ook al aangedragen: 92 degrees is zo'n nummer wat je moeiteloos een tijdje op de repeat stand kunt zetten. Wat een diepgaande track, alles klopt eraan. Huiveringwekkend mooi.

Een wereld album dat ik van haar het meeste draai. Ben dan ook niet te boeroerd het hoogste cijfer tegeven. Draai ik nog steeds met heel veel plezier

Zo is het maar net! Nu Juju onlangs de 200-stemmen mijlpaal gehaald heeft, helpen alle beetjes om ook dit album (wat mij betreft het tweede beste van deze geweldige band) omhoog te sturen in de lijstjes.

Siouxsie wordt wegens haar reputatie als ice-queen vaak als een soort van gothic chick gezien, maar hun eerste album is zo 'punk' als wat! En na de post-punk/wave van de daarop volgende platen krijgen we op deze plaat een mix van hypnotiserende (This Unrest, Lands End) en perfecte poprock composities (Candyman, Cities in Dust) te horen.

Ik noem deze plaat altijd hun Kiss Me Kiss Me Kiss Me. Niet dat deze platen echt op elkaar lijken, maar in 1986/1987 hebben zowel The Cure als S&TB een succesvol 'stijlbreukje' ondernomen. Bij The Cure heeft dat dan in 1989 naar een ware apotheose (Disintegration) geleid, maar over de opvolgers van dit album ben ik iets minder enthousiast. Uitgezonderd dan Through the Looking Glass, een schitterende coverplaat die iedereen eens zou moeten gehoord hebben. C-moon heeft hier ook heel mooi verwoord waarom dan wel.

In die tijd speelde Robert Smith meerdere malen mee bij Siouxsie.. o.m. op het live album (duidelijk te horen ook)

Die discussie over de bijdragen van Smith - en de kwaliteit ervan in vergelijking metMcG - is elders uitgebreid gevoerd en met enig zoekwerk op YouTube eenvoudig te verifieren: er zijn live uitvoeringen van nummers die zowel met McG als met Smith zijn uitgevoerd, met opvallende verschillen. Ik weet welke mijn voorkeur hebben.

Smith had zijn samenwerking met de band al stopgezet in mei 1984. Hij werd toen vervangen door ex Clock DVA lid John Valentine Carruthers. McGeoch is inderdaad wereldklasse, maar Smith is zeker ook wel een fantastisch gitarist.

Zeker weten dat de inmiddels verdwenen Skyline - ook een groot fan van McG én van Johnny Marr, en dezelfde gitaren - je graag gewassen, geschoren, geknipt en geföhnt zou hebben voor minder dan 20 frank. As it stands, bassist van origine, ontbreekt mij de technische kennis daarvoor - iets met "strumming" (Smith) en "arpeggio's" (McG) - gemeeschappelijk: een flanger en effectpedalen.

Misschien dat Stijn_Slayer - vaardig 6-snarenbespeler - iets kan toelichten nog?

Oei, ik vrees van niet. Ik houd niet van The Cure. Zoals ik Smith voor de geest heb, 'strumt' hij inderdaad en doet hij niet veel meer dan dat. Ken beide gitaristen echter niet goed genoeg om iets over hun techniek te durven zeggen.