Josh Ritter - Fever Breaks (2019)

Ik kijk erg uit naar dit album! Ritter is wat mij betreft een van de beste singer songwriters van het moment. Als dan Jason Isbell je plaat heeft geproduceerd en de 400 Unit als band gebruikt, kan het niet anders dan dat het een top 10 plaat wordt voor dit jaar!

Eerste single is al te beluisteren op Spotify. Klinkt uitstekend, bovenal is het uiteraard gewoon een nieuw Ritter nummer maar Isbell's stempel is duidelijk te horen.
Ik kijk uit naar 26 april!

Ik zie dat je al hebt gestemd Wallie! Is de plaat gelekt of heb je een andere bron?

Sinds kort recenseer ik platen voor Real Roots Café dus heb de digitale variant al een weekje in mijn bezit. Binnenkort dus een recensie

Nice, ben benieuwd!

Ik heb Josh Ritter een beetje uit het oog verloren de afgelopen jaren maar deze release wekt zeker mijn aandacht. Hij speelt in juli in de Stevenskerk in Nijmegen, daar wil ik absoluut bij zijn.

Te gek! Weet je ook of hij meer shows gaat spelen in Nederland, op zijn site staat namelijk nog niets (ook het optreden in Nijmegen wordt niet vermeld).

Interessant!
Vandaag is ook de videoclip voor een van de beste nummers op de plaat verschenen:
Josh Ritter - All Some Kind of Dream (Official Video) - YouTube

I saw the children in the holding pens
I saw the families ripped apart
And though I try I cannot begin
To know what it did inside their hearts
There was a time when we held them close
And weren’t so cruel low and mean
And we did good unto the least of those
Or was it all some kind of dream?

Geen idee, ik zag de aankondiging op de Twitter van Doornroosje.

Plaat is hier alvast te beluisteren:NPR Choice page

Wat een mooie releases in korte tijd zeg. Dit album is wel echt buitencategorie wat ik nu hoor, dankzij de band en productie erbij.

Nu 1x beluisterd via NPR. Erg mooie plaat geworden. Zal mij er nog wat meer in moeten verdiepen voor ik er een cijfer aanhang, maar de eerste indruk is erg goed. The torch committee is fantastisch.

Silverblade vind ik trouwens veel weg hebben van een mark knopfler nummer, de rustige akoestische gitaar melodie en de subtiele elketrische noten tussendoor. Had zo op zijn album sailing to Philadelphia kunnen staan.

Mooie plaat maar mis wel wat vocale energie op de stevigere nummers, denk ik hem niet veel zal draaien.

Dat is wel een behoorlijk contrast met je eerdere bericht Lambchop. Ik ben nog steeds wel positief hoor. De extra muzikale omlijsting zorgt voor wat meer bite.

Ja dat klopt wel een beetje inderdaad, ik ben ook zeker positief maar het pakte me ff niet gister haha

Josh Ritter in juli 2019 naar Paradiso Amsterdam - Artiesten Nieuws - artiestennieuws.nl
Maar staat nog niet op de site van Paradiso.

Een nieuwe band, zorgt voor nieuwe muzikale inspiratie zo blijkt. Eerder dit jaar ging Strand of Oaks in zee met My Morning Jacket om de muzikale omlijsting te laten verzorgen van zijn laatste plaat Eraserland. Josh Ritter nodigt op zijn beurt The 400 Unit uit, de vast begeleidingsband van Jason Isbell. Het levert een sterke plaat op.

Dat Josh Ritter liedjes kan schrijven, bewijst zijn lange staat van dienst wel. Toch is hij nooit echt doorgebroken bij het grote publiek. Ook niet bij mij moet ik eerlijk bekennen. Ik had altijd wel een puntje van kritiek. Fractie te drammerig, te poppy of te saai. Deze plaat brengt daar op alle fronten verandering in. Josh Ritter schrijft sterk. Het politieke The Torch Committee, het cryptische Losing Battles; beide voorbeelden van sterke songs.

Daarnaast geeft The 400 Unit de juiste swung aan het album. Isbell staat duidelijk op de plek waar hij het liefst staat, op de achtergrond met gitaar en aan de knoppen bij de productie. Zijn signatuur is dan ook niet te missen in gitaarsolo's en backing vocals. Qua productie zou On the Water muzikaal kunnen worden geïnterpreteerd als de uptempo-variant van Last of My Kind van Isbell's laatste plaat.

Ook Amanda Shires draagt onmiskenbaar haar steentje bij. In de backing vocals breekt ze de tendens van het soms monotone geluid van Ritter en haar viool voegt de nodige dreiging toe aan de song The Torch Committee en juist weer frivoliteit in Ground Don't Want Me.

In de liner notes van zijn plaat schrijft Ritter dat hij het gevoel heeft dat hij er een familie, The 400 Unit, bij heeft gekregen. En familie, daar zit je voor de rest van je leven aan vast. Ik hoop dan ook maar dat de nieuwbakken neven en nichten mekaar nog eens opzoeken om zo'n sterke plaat te maken.

Ik hoor regelmatig dat Josh Ritter nogal saai is, maar dat vind ik juist helemaal niet. Dit is voor mij muziek zoals het is bedoeld. Mooie, ingetogen nummers met daarbij een prachtige stem en sterke teksten.

All Some Kind of Dream is voor mij de nummer 1 van deze plaat. Dat nummer heb ik echt al tig keer gedraaid en blijft zo ontzettend mooi. Het is jammer dat je hier maar twee nummers mag kiezen als favoriet, want The Torch Committee, Silverblade. Blazing Highway Home en toch eigenlijk ook Ground Don't Want Me maken allemaal aanspraak op die positie. Genieten dit.

Josh Ritter kende ik enkel van naam. Doordat ik op de Instagram van Jason Isbell iets zag passeren over deze plaat, die hij geproduceerd heeft, ben ik hem gaan luisteren.

Qua stijl past het volledig in m'n straatje. Josh Ritter heeft een aangename stem en deze plaat heeft een leuk gitaargeluid. Maar daarmee is het meeste positieve eigenlijk ook wel gezegd. Voor mij klinkt het iets te veel als Jason Isbell Light, of Jason Isbell met minder goede nummers. Leuk voor op de achtergrond, maar ik hoef de plaat niet meteen in huis te halen.

Het enige nummer dat als lichtpuntje blijft hangen na een paar luisterbeurten is All Some Kind of Dream.

Krap 3*

Ik ben nooit een fan geweest van Jason Isbell, maar wat hij hier met zijn band doet met en voor Josh Ritter is uitzonderlijk goed. Het leek er meer dan een decennium op dat Josh Ritter voor mij de man van die ene song zou blijven, 'Man Burning At Both Ends'. Dat veranderde twee jaar terug met het prettige 'Sermon On The Rocks'.

Nu dus Fever Breaks. Voor mij staat het al vast: dit is Josh Ritter's sterkste album tot op heden. De kracht van deze plaat zit niet alleen in de krachtige rocknummers, maar juist het contrast met de meer ingetogen nummers maakt de plaat zo goed. Daarnaast neemt hij geen blad voor de mond waar het het beleid van zijn huidige president betreft. Het feit dat ik twee rockers als favoriet heb gekozen, wil niet zeggen dat de rest er niet toe doet. In tegenstelling dus.

Mijn eerste luisterervaring was overigens negatief. Ik had de plaat al na een paar nummers afstaan en daarna was ik hem min of meer vergeten. Dat is gelukkig goed gekomen. Er zijn van die momenten dat ik de, achteraf, goede plaat op het verkeerde moment op heb staan. In dit geval ben ik ook blij dat het goed gekomen is, omdat ik anders een echt goede plaat gemist had. Neem alleen al 'I Still Love You (Now And Then)'. Het korte intro geeft meteen een prachtige omlijsting. Het is een en al subtiel spel, dat samen een prachtig melancholisch geluid geeft, die de nostalgische, maar ook berustende tekst prachtig ondersteunt. Dat is wat Fever Breaks toch kenmerkt, de enorme effectiviteit van de muziek. Isbell weet steeds de juiste omlijsting te creëren voor de songs van Josh Ritter, wat een mooi en gevarieerd album oplevert. Precies datgene wat ik vroeger bij hem vond ontbreken en de reden waarom ik hem uit het oog verloor ergens in de loop van de jaren 00.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Verrassend goede combinatie met de band van Jason Isbell! Mooie opvolger van de ook al prachtige The Gathering.

Zojuist deze plaat voor het eerst beluisterd en dat was een aangename luisterervaring. Bedankt voor de tip, Maartenn!

Ik was al langer bekend met Isbell, vooral van zijn werk bij Drive-By Truckers maar uiteraard ook van The 400 Unit. Van Ritter kende ik ook wel wat songs, maar gek genoeg ben ik nooit eerder wat dieper in zijn oeuvre gedoken.

De combinatie van deze twee rasmuzikanten werkt prima, met Old Black Magic en All Some Kind of Dream als voorlopige hoogtepunten voor mij. Ik zal het album nog wat vaker beluisteren om tot een stem te komen, maar de eerste indruk is erg positief.

Was bekend met de naam van de artiest maar na het beluisteren van The Animal Years was ik erg nieuwsgierig geworden naar meer werk van deze Josh Ritter.
Deze Fever Breaks bevalt zeer goed, mooie afwisseling tussen ingetogen en wat steviger werk.
Prijsnummers zijn voor mij Old Black Magic en het prachtige I Still Love You ( Now And Then).
Heerlijke Americana plaat.
The Animal Years heb ik nog niet fysiek in huis maar dat gaat wel gebeuren.