Josh Ritter - Fever Breaks (2019)

Een nieuwe band, zorgt voor nieuwe muzikale inspiratie zo blijkt. Eerder dit jaar ging Strand of Oaks in zee met My Morning Jacket om de muzikale omlijsting te laten verzorgen van zijn laatste plaat Eraserland. Josh Ritter nodigt op zijn beurt The 400 Unit uit, de vast begeleidingsband van Jason Isbell. Het levert een sterke plaat op.

Dat Josh Ritter liedjes kan schrijven, bewijst zijn lange staat van dienst wel. Toch is hij nooit echt doorgebroken bij het grote publiek. Ook niet bij mij moet ik eerlijk bekennen. Ik had altijd wel een puntje van kritiek. Fractie te drammerig, te poppy of te saai. Deze plaat brengt daar op alle fronten verandering in. Josh Ritter schrijft sterk. Het politieke The Torch Committee, het cryptische Losing Battles; beide voorbeelden van sterke songs.

Daarnaast geeft The 400 Unit de juiste swung aan het album. Isbell staat duidelijk op de plek waar hij het liefst staat, op de achtergrond met gitaar en aan de knoppen bij de productie. Zijn signatuur is dan ook niet te missen in gitaarsolo's en backing vocals. Qua productie zou On the Water muzikaal kunnen worden geïnterpreteerd als de uptempo-variant van Last of My Kind van Isbell's laatste plaat.

Ook Amanda Shires draagt onmiskenbaar haar steentje bij. In de backing vocals breekt ze de tendens van het soms monotone geluid van Ritter en haar viool voegt de nodige dreiging toe aan de song The Torch Committee en juist weer frivoliteit in Ground Don't Want Me.

In de liner notes van zijn plaat schrijft Ritter dat hij het gevoel heeft dat hij er een familie, The 400 Unit, bij heeft gekregen. En familie, daar zit je voor de rest van je leven aan vast. Ik hoop dan ook maar dat de nieuwbakken neven en nichten mekaar nog eens opzoeken om zo'n sterke plaat te maken.

Ik ben nooit een fan geweest van Jason Isbell, maar wat hij hier met zijn band doet met en voor Josh Ritter is uitzonderlijk goed. Het leek er meer dan een decennium op dat Josh Ritter voor mij de man van die ene song zou blijven, 'Man Burning At Both Ends'. Dat veranderde twee jaar terug met het prettige 'Sermon On The Rocks'.

Nu dus Fever Breaks. Voor mij staat het al vast: dit is Josh Ritter's sterkste album tot op heden. De kracht van deze plaat zit niet alleen in de krachtige rocknummers, maar juist het contrast met de meer ingetogen nummers maakt de plaat zo goed. Daarnaast neemt hij geen blad voor de mond waar het het beleid van zijn huidige president betreft. Het feit dat ik twee rockers als favoriet heb gekozen, wil niet zeggen dat de rest er niet toe doet. In tegenstelling dus.

Mijn eerste luisterervaring was overigens negatief. Ik had de plaat al na een paar nummers afstaan en daarna was ik hem min of meer vergeten. Dat is gelukkig goed gekomen. Er zijn van die momenten dat ik de, achteraf, goede plaat op het verkeerde moment op heb staan. In dit geval ben ik ook blij dat het goed gekomen is, omdat ik anders een echt goede plaat gemist had. Neem alleen al 'I Still Love You (Now And Then)'. Het korte intro geeft meteen een prachtige omlijsting. Het is een en al subtiel spel, dat samen een prachtig melancholisch geluid geeft, die de nostalgische, maar ook berustende tekst prachtig ondersteunt. Dat is wat Fever Breaks toch kenmerkt, de enorme effectiviteit van de muziek. Isbell weet steeds de juiste omlijsting te creëren voor de songs van Josh Ritter, wat een mooi en gevarieerd album oplevert. Precies datgene wat ik vroeger bij hem vond ontbreken en de reden waarom ik hem uit het oog verloor ergens in de loop van de jaren 00.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.