Aldous Harding - Designer (2019)

Wat is The Barrel een prachtig nummer. Ingetogen, maar neemt meteen in.

1 van de albums waar ik al maanden rijkhalzand naar uit zie. The Barrel klinkt al fantastisch. De bijbehorende clip onmiskenbaar Aldous; vreemde ‘moves’ in een vreemde outfit. Wat een markante tante is het toch...

Zeker. Intrigerend en een beetje gek is het, maar daarom blijf ik er eigenlijk ook naar kijken.

Ik zag Aldous ooit in de kelder van Paradiso, daar barretje waar tafels en stoelen staan.. er waren geloof ik tussen de 8 en de 10 mensen.. konden gewoon aan de tafeltjes zitten en Aldous zat daar met haar gitaar. Super zenuwachtig en verlegen was ze, behoorlijk contrast met hoe ze nu is (of in ieder geval over komt).

Bij haar laatste plaat stelde ik dat ze 'bijna' op een niveau ala Cohen zat.. ben benieuwd of ze daar weer aan tipt-of overheen gaat-.

Die vreemde outfit in de video lijkt me geïnspireerd op de "pilgrims" uit de Amerikaanse geschiedenis.

Leuk nummer... vooral met al die extra stemmen zo naar het einde toe.

Wel vreemde teksten

"It's already dead
I know you have the dove
I'm not getting wet
Looks like a date is set
Show the ferret to the egg
I'm not getting led along"

't Is toch wel een intrigerende dame, Aldous Harding. Toffe videoclip, maar bovenal is The Barrel alweer een erg mooie song, laten we dat niet vergeten! Deze haalt zeker het niveau van de vorige plaat, het - in mijn ogen - uitmuntende Party.

Opener Fixture Picture is uitgebracht... meer ingetogen nummer, doet denken aan Anne Murray.

Een stuk luchtiger dan haar vorige twee albums. Met haar stemgeluid past ze zeker op 4AD, heeft aardig wat raakvlakken met de acts op dit label van vorige eeuw.

Ik mag mezelf echt groot 4AD fan noemen dus ben blij met dat gegeven. Van de andere kant is het droevige, sobere en eigenwijze precies wat ik zo geweldig aan haar vind. Ik hoop dat ze niet te commercieel klinkt. Ze verdient absoluut een groot publiek, maar ik vind het zeker ook prima als ze ‘klein’ blijft. Afgelopen week bij optreden van Julia Jacklin geweest. Zelfde verhaal; prachtige muziek en lekker intiem sfeertje. Houden zo!

Mooie mellow plaat waarop Harding zichzelf geen moment herhaalt (misschien toch een beetje met de laatste 2#). Het eerste, wat vollere, gedeelte doet mij wat denken aan The Delta Sweete maar dan een treetje hoger en gevuld met cryptische teksten ("show the ferret to the egg") en andere lichte vervreemdingen, kijk de clip van The Barrel er maar op na.

Mijn partner gruwt trouwens van Aldous' stem, krijg altijd commentaar als ik dit opzet. Benieuwd hoe dit album valt want de maniertjes zijn wat uit Aldous' geluid; komt meer naturel over.

Bizarre, lekker vervreemdende clips maakt ze. Staan visueel haaks op hoe ze de liedjes brengt en dat werkt tja, ehhhh... best vervreemdend. Qua plaat klinkt het in ieder geval weer goed. Prachtig album!

'Treasure'. Veel betere tracks zijn er nog niet uitgekomen dit jaar.

Voorganger Aldous Harding - Party (2017) had even tijd nodig om te landen. Wel sloeg ik toen aan op 2 juweeltjes op dat album -I'm so Sorry- en vooral -Swell Does the Skull-. Twee songs die niet uit mijn playlist te slaan zijn. Dat soort uitschieters mis ik op dit album. Aldous heeft een stem die je graag hoort of haat. Ik mag er graag naar luisteren maar vind dit album vooral een herhaling van zetten in de lijn van de overige nummers van Party...middelmaat.

Mooi album weer, maar niet van het niveau van de vorige twee. Na 'The Barrel' (track 5) kakt het toch wat in allemaal.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Aldous Harding - Designer - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Aldous Harding - Designer
Album nummer drie alweer van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Aldous Harding, die op Designer kiest voor een net wat zonniger maar nog altijd intrigerend geluid

In de laatste weken van 2014 maakte ik kennis met het op dat moment nog nauwelijks in Nederland verkrijgbare debuut van Aldous Harding. De Nieuw-Zeelandse singer-songwriter maakte op haar debuut indruk met aan psychedelische Amerikaanse folk uit de jaren 60 herinnerende muziek, die op opvolger Party uit 2017 werd voorzien van donkere en indringende klanken. Opvolger Designer klinkt een flink stuk opgewekter, maar Aldous Harding is nog altijd niet vies van een flinke dosis melancholie, die vooral in de meer ingetogen tracks aan de oppervlakte komt. Het zorgt er voor dat ook Designer weer flink onder de huid kruipt en bij iedere luisterbeurt weer net wat meer indruk maakt.

Het titelloze debuut van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Aldous Harding ontdekte ik pas in de laatste weken van 2014, maar het album maakte zoveel indruk dat het niet veel later opdook in mijn jaarlijstje over het betreffende jaar.

Het debuut van de singer-songwriter die werd geboren in Lyttelton, herinnerde nadrukkelijk aan de indringende en psychedelisch aandoende folk van illustere Amerikaanse voorgangers uit de jaren 60 als Linda Perhacs, Karen Dalton en Judee Sill, maar raakte ook aan eigenzinnige folkies uit het heden als Joanna Newson.

Het debuut van Aldous Harding was in eerste instantie alleen via het Internet verkrijgbaar in Nederland, maar het album van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter kreeg ook hier gelukkig al snel de waardering die het verdiende. Het in het voorjaar van 2017 verschenen Party trok hierdoor direct een wat breder publiek en terecht. Ook het door de vooral van PJ Harvey bekende John Parish geproduceerde Party herinnerde aan psychedelische folk uit vervlogen tijden, maar klonk een stuk donkerder dan het debuut van de singer-songwriter uit Christchurch.

Ook voor het deze week verschenen Designer deed Aldous Harding een beroep op de productionele vaardigheden van John Parish, maar de Nieuw-Zeelandse klinkt op haar derde album toch weer anders dan op de donkere voorganger. Designer laat vergeleken met deze voorganger een wat lichtvoetiger en zonniger geluid horen, maar het gaat te ver om Designer direct een lentealbum of zomeralbum te noemen.

John Parish verdient ook dit keer waardering voor zijn productiewerk. Designer is voorzien van een warm geluid dat aan de ene kant herinnert aan de sobere folkies van weleer, maar dat ook is voorzien van allerlei fraaie accenten, waaronder accenten van gitaren, piano en strijkers. Het album schuift hierdoor wat op van psychedelische folk uit de jaren 60 en 70 richting de Laurel Canyon singer-songwriter muziek uit dezelfde periode.

Designer klinkt, zeker vergeleken met zijn twee voorgangers, verrassend vrolijk en zonnig, maar een flinke dosis melancholie is nooit ver weg. Designer is in muzikaal opzicht een aantrekkelijk en interessant album en de warme klanken passen ook nog eens prachtig bij de vaak fluisterzachte vocalen van Aldous Harding, die nog altijd herinneren aan vergeten folkzangeressen uit het verleden.

Designer klinkt qua instrumentatie en productie voller dan zijn twee voorgangers, maar er is ook dit keert volop ruimte voor uiterst ingetogen passages, waarin alles aan komt op de opeens wat donkerder klinkende stem van Aldous Harding (die opschuift richting Nico) en de duisternis het toch even wint van het daglicht.

Het debuut van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter en opvolger Party waren allebei albums die zich langzaam maar zeker steeds meer opdrongen en dat geldt ook weer voor Designer, dat ik inmiddels een aantal weken in mijn bezit heb en in die weken alleen maar mooier en indringender is geworden. Het onderstreept het talent van Aldous Harding die alleen maar beter lijkt te worden en een album aflevert dat er deze week flink uitspringt. Erwin Zijleman

Alhoewel -Heaven is Empty- wel erg fraai is. Poeh...

Na een eerste luisterbeurt ben ik ook gematigd tevreden. Al komt ie nog niet in de buurt van "Party", is dit toch wel weer een hele fijne listen geworden. Designer voelt iets meer mellow en iets minder uitgesproken dan "Party". Maar ook ik denk dat dit plaatje beter wordt met de luisterbeurt.

Eigenlijk hoop ik stiekem op een colllaboratief album tussen Marlon Williams & Aldous Harding na hun fantastische samenwerking op "Nobody Gets What They Want Anymore"

Lekker hoor fluisterde dames

Daar mag je idd een zeer gerenommeerd relatie-bemiddelingsbureau voor inschakelen.

aaah I see. Dat wist ik niet

oei wat is dit oorverdovend saai zeg! Echt niet aan mij besteed. En ze blijven maar komen die gezapige damesplaten...luister liever naar dit ook net verschenen album van londenaar Alexander Wolfe
Little Death | Alexander Wolfe - alexanderwolfe.bandcamp.com Die zijn album schitterend opent met "i never been more than a part time lover, i never been less than a friend`

Misschien ga je dit album mooier vinden : She Keeps Bees - Kinship (2019)

Die is ook leuk Lura ?

De titel track zou muzikaal gezien zo van the Beta Band kunnen zijn.

Oei, ‘ ze blijven maar komen die gezapige damesplaten’, dit moet wel een plaag zijn. Want oorverdovend saai, gezapig en dat belegen woord ‘dames’ en ze zijn met velen. Het moet wel heel erg zijn, gelukkig wordt er naar een heer verwezen zodat een hulplijn niet nodig is.
Wat mij betreft is dit een ‘prima donna’ en kan ze de nodige gezapige herenplaten (die blijven ook maar komen) met gemak aan haar laarzen lappen.

Adrienne Lenker, Lou Doillon, Sharon Van Etten en dus Aldous stellen de manspersonen voorlopig vooral ver in hun respectievelijke schaduwen dit jaar. Het is waarschijnlijk Aldous geweest die me in 2014 echt aan de muzikale vrouw heeft gekregen.

Ik vind het gemiddelde erg zuinig. Kan er ook aan liggen dat anderen haar vorige albums kennen en ik (nog) niet. Maar ik hoor prachtige folk zeg! Wellicht binnen de lijntjes, maar dan welhaast in perfectie uitgevoerd. Vooral de eerste helft is echt geniaal. Vanaf Damn wordt het iets minder, maar nog steeds van hoog niveau.

Dat gevoel heb ik ook. Gematigd geniaal voor mij dan. 'Damn' staat op een compleet verkeerde plek op het album en trapt de start van kant B van de LP eigenlijk onderuit.

Grappig, Damn is vanwege de zang mijn favoriete liedje op het album.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Na haar prachtige duet met ex Marlon Williams en de uitstekende singles The Barrel en Fixture Picture keek ik reikhalzend uit naar het nieuwe album van de Nieuw-Zeelandse zangeres Aldous Harding. Helaas viel de lovend ontvangen plaat Designer me in eerste instantie wat tegen. Luisterend op mijn werk met hoofdtelefoon op gleden de nummers voorbij, zonder dat ik echt gepakt werd zoals bij die eerste single.

De schoonheid van dit door John Parish (PJ Harvey) geproduceerde album openbaart zich pas als je er rustig voor gaat zitten. Dan valt pas op hoe de stem van Harding steeds van kleur veranderd. Zo klinkt haar zang op de twee singles dromerig als Beth Hirsch op Airs Moon Safari en is haar stem elders laag en donker - zoals op Weight of the Planets en Pilot. Ook hoor je dan pas mooie details van de sobere instrumentatie op deze fraaie folkplaat. Uiteindelijk zijn het best zonnige Designer en Zoo Eyes met fluit de twee nummers die naast de singles het meest beklijven.

Ben je naar een andere plaat aan het luisteren of zo? Begrijp ik niets van. Tis natuurlijk altijd een kwestie van smaak maar dit album oorverdovend saai noemen gaat me een brug te ver. Hoe dan? Ik vind het een prachtig, subtiel en rijk gearrangeerd album. Liedjes als The Barrel, Zoo Eyes, Treasure zijn mijns inziens beeldschone, beklijvende nummers. Eindlijstjesmateriaal voor mij in ieder geval.
Zal evenwel Alexander Wolfe eens gaan opzetten.