The Chemical Brothers - We Are the Night (2007)

The Chemical Brothers staan bij mij altijd wel garant voor een uurtje lekker genieten. Ondanks het feit er een lichte CB-vermoeidheid is ontstaan veer ik toch altijd weer op bij het horen dat er een nieuw album zit aan te komen, zo ook bij We Are the Night.

Opener No Path to Follow kan gezien worden als een intro met zijn minuut speelduur.Langzaam onwaakt het electronische monster dat ons straks de dansvloer op wil zien gaan. Het schijnt dat de Brothers hun werk hebben getest op de dansvloer en dat ze een album wilden maken die iedereen doet dansen. Promotie-praatje of niet; we zullen het wel horen de komende minuten (ik heb het inmiddels een paar keer beluisterd)........
We Are the Night is het eerste echte nummer van dit album waarop de heupen in beweging mogen komen of waarop je mokkend langs de kant mag blijven staan omdat het zo tegenvalt. Mij persoonlijk valt het zeker niet tegen. Het nummer is opzwepend en doet me heel in de verte wat denken aan Star Guitar (maar dan veel beter). Tekstueel gezien betreft het een repeterend, haast bezwerend opdreunen van de titel. Maar ach, teksten zijn voor mij van ondergeschikt belang op albums van dit duo. Swingen moeten we en swingen doen we op nummers als deze. Niet echt spectaculair, maar gewoon erg fijn.
Op All Rights Reversed doen The Klaxons mee. Op alle albums van The Chemical Brothers zijn gastartiesten te vinden en ze zoeken vaak de op dat moment hippe artiesten uit. Nu dus de Klaxons die als eerste gastartiesten mogen aantreden. Ook dit nummer heeft een hypnotiserende uitwerking, mede door de zang (let op de dreinerige achtergrondzang die hier haast als 'instrument' fungeert).
O ja die big beats van de eerste albums?! Ja die lijken tot het verleden te behoren en dat moet ook haast wel: dat kan niet tot in lengte van dagen door blijven gaan. Absoluut een lekker nummer dit All Rights Reversed.
Saturate heeft een wat donkerder geluid. Het is aardig te horen; ik vind het niet slecht, maar het doet me ook niet stijl achterover slaan. Aardig, het woord zegt het al en dekt de lading hier volledig wat mij betreft. Nu ben ik geen dance kenner (ik luister immers met rock-getinte oren) dus ik ben benieuwd wat anderen hier van vinden.
Do It Again mag inmiddels wel bekend zijn bij de liefhebbers. Ali Love verzorgt de gastvocalen op deze eerste single. Nu zullen het zeer zeker die rock-oortjes zijn want in tegenstelling tot de electronica mensen hier vind ik dit dus wel een erg lekker nummer. Natuurlijk hebben de heren sterkere nummers afgeleverd dan dit, maar ik vind het enorm aanstekelijk werken. Mijn humeur-meter stijgt bij het horen gelijk enkele graden de hoogte in. Juist dat ietwat simpele werkt bij mij goed en Ali Love is een leuke aanwinst.
Als je de titel Das Spiegel ziet ben je toch wel benieuwd of ze nu op de duitse tour gaan. Na wat electro gereutel komt er al snel wat meer schwung in het nummer door toevoeging van allerhande geluiden waaronder een soortement kirrende dame. Misschien dat zij duitse is want verder zegt de titel me niets hier. Het nummer huppelt vrolijk ruim 5 minuten door. Het is lente bla bla bla en verder gaat dit een beetje langs me heen.
Op naar het volgende nummer met een gastbijdrage van Fatlip genaamd The Salmon Dance. Meneer stelt zich persoonlijk voor in het intro: 'Hello Boys and Girls, my name is Fatlip. And this is my friend Sammy the Salmon. Today we're going to teach you some fun-facts about salmon and a brand new dance'. Dit alles op een soort kinderdeuntje waar Fatlip zijn verhaal dus doet. Grappig? Misschien. Ik zelf geloof dat wel eerlijk gezegd. Toch weet het me wel te boeien. Heel soms doet het me zelfs aan Pharrell Williams denken, maar ook dat zal wel voortkomen aan mijn gebrek aan kennis in die hoek. Laten we hopen dat er geen dansje bij hoort, want al dat gejump heden ten dage is voorlopig wel genoeg.
Burst Generator heeft, zeker in het intro, ietwat donkers van b.v. een New Order. Dit nummer zorgt zeker weer voor een euforie-stemming bij mij. Het is Chemical Brothers nieuwe stijl. Zeker verfrissend te horen en ondanks dat het nieuwe stijl is zijn de heren ook erg goed herkenbaar. Een meer dan uistekend nummer als je het mij vraagt.
A Modern Midnight Conversation volgt naadloos. Les Rhytmes Digitales en vele anderen gingen al aan de haal met deze 80's sound. Ik heb dat altijd wel vermakelijk gevonden, maar echt wild werd ik er ook nooit van. Wie hier de vocalen verzorgt is mij tot nu toe onbekend maar we moeten luisteren naar ons hart. Schelle en best lelijke geluiden domineren soms ietwat te veel. Daardoorheen dus de ijle stem gevlochten. Een moderne conversatie? Mwoah, eerder zweverig hippie-gedreutel op een jaren '80 ondergrondje. Ook hier past de term aardig. Ik ben nu eenmaal nooit echt een fan van deze sound geweest.
Op Battle Scars verzorgt singer-songwriter Willy Mason de vocalen. Maar eerst komt in het intro No Path to Follow nog even terug. En dan dus Willy Mason. Zijn stem valt zeker op; het nummer zelf doet dat iets minder. Het is wat rustiger van toon en heeft nergens iets opzwepends, laat staan een climax (na 3 minuten lijkt het er heel even op maar schijn bedriegt). Dance-liefhebbers kunnen hier weinig mee denk ik. Een bijzonder nummer, maar op albums als deze zoek ik toch eigenlijk net wat anders. Het nummer roept dus een hoop vraagtekens bij mij op: want wat moet je nu met een best goed nummer dat je eigenlijk niet wil horen op dit album?! Ach, het tekent de veelzijdigheid van de brothers moet ik dan maar denken.
Harpoons gaat nog een tandje lager. Is het feest soms ingekakt? Toch te weinig mensen de dansvloer op? Dan maar even chillen of zo? Of is het feestje gewoon voorbij? Time flies when you're having fun. Geen probleem want dit nummer zorgt voor een break. Leuk tussendoortje en tevens opmaat voor het nummer met Midlake, een band die ik vorig jaar ontdekte en ijzersterk vond. Als ik één band nu niet met de Chemical Brothers in verband zou brengen dan zijn het deze ietwat suffe heren uit Texas wel. The Pills Won't Help You Know heet de afsluiter. En ja hoor, het feest is dus ten einde op dit rustige nummer met een relaxte vibe. Midlake-kenners zullen met mij eens zijn dat de band hier een groot stempel op drukt. Blijkt gelijk dat Midlake dus inderdaad een zeer goede band is als je zo je stempel weet te drukken. De Chemical Brothers zorgen voor een uitstekende begeleiding. Wel jammer dat het feestje al weer voorbij is maar een afsluiter als deze willen we zeker toch niet missen. Nou ja, ik niet in elk geval.

Mijn sterren-regen voor alle reguliere albums ging van 4,5 naar 4, terug naar 4,5 waarna het even inzakte tot 3,5 om vervolgens met Push the Button weer tot 4 te komen.
Dit nieuwe album We Are the Night consolideert die positie met wederom een 4.
Het is een afwisselend album geworden wat een hoop kanten op gaat. De heren blijven zeker niet stilstaan en durven hier en daar best wat nieuwe wegen te bewandelen. De ene keer pakt dat zeer goed uit, de andere keer wat minder.
Ik besef maar al te goed dat dit duo erg geliefd is bij rock-liefhebbers en dit album zal niet anders doen. Maar ik denk niet dat er veel mis is met een cross-over bandje als dit. De echte kenners zoeken vast wel wat anders op.

Het probleem voor mij met dit album is een beetje dat het allemaal zó lekker vet klinkt dat ik eigenlijk niet eens doorheb dat de meeste nummers eigenlijk niet zo veel voorstellen. Het dendert allemaal lekker door, en het meeste is ook niet echt vervelend, maar als ik op de nummers apart ga letten zit er maar heel weinig echt spannends bij. Absolute hoogtepunt voor mij is All rights reversed met dat benauwende koortje.