Justice - † (2007)

Dingen die mij opvallen gedurende de eerste luisterbeurt:

1. Ik mis een beetje het smerige en het heftige dat eerder bekende nummers als Phantom en Waters of Nazareth wel in zich hadden.
2. Het is eigenlijk gewoon Daft Punk´s Discovery anno 2007 waar ik nu naar luister.
3. Misschien word ik die rock ´n´ rave nu al wel moe.
4. Die bubbels in New Jack hadden wel een veel beter nummer als decor verdiend, wat een leuke vondst.
5. Stress is echt een heerlijke track. Lekker gejaagd, zo mag ik het graag horen.
6. Phantom blijft ook een vet nummer, maar is eigenlijk alweer ingehaald door de remix van Cajmere. Die heeft ook de vocalen die ik bij het origineel een beetje mis.
7. Bij DVNO is het alsof ze Kane door de discomangel hebben gehaald en Dinand Woesthoff heel hard in zijn kruis hebben geschopt.
8. De drie beste nummers staan op het eind, zodat er toch nog een aardig cijfer uitrolt.
9. Veel gebruik van analoge instrumenten op deze plaat.
10. Waters of Nazareth
11. Voor de betere disco distortion moeten we nog even wachten op de plaat van Boys Noize, denk ik.

3,5*

Heerlijk smerige electro. Dit is precies het geluid waar ik al een tijdje naar op zoek was. Helaas is het niveau niet helemaal constant(De beide Phantoms en Waters of Nazareth springen er wel heel erg uit), maar wát een fijne plaat zeg. Wat mij betreft mag D.A.N.C.E. ook wel een hit worden, maar dat zal wel niet gebeuren.

4*

Eigenlijk ben ik helemaal niet zo van de electronische muziek, zoals die op deze manier gemaakt wordt, zie bijvoorbeeld mijn bericht bij Future Prophecies. Nu weet ik ook dat dat weer compleet andere stijlen zijn, maar ik heb mijns inziens toch wel genoeg rondgekeken in deze hoek van de muziek om tot deze conclusie te komen. Justice echter, geldt toch wel een beetje als een uitzondering op dit verhaal. Oké, het heeft lang, heel lang geduurd eer dat het kwartje bij me viel. Maar sindsdien kan ik de muziek toch wel erg waarderen. Misschien komt het wel omdat, zoals in de eerdere berichten al is gezegd, ze zelf ook wel enigszins metal/rock-liefhebbers zijn. Ik heb ze eigenlijk pas leren kennen toen ik me aan het 'inluisteren' was voor Rock Werchter vorig jaar. En zoals ik al zei, ik vond er weinig aan. Het kwartje viel pas bij het daadwerkelijke concert zelf. Man, wat kunnen die gasten een show geven zeg!
Goed, de muziek. De muziek is toch wel de betere feestmuziek moet ik zeggen. Er straalt een zeker blijheid en losbandigheid van af. En dat helpt bij een goed feestje natuurlijk altijd wel. De cd heb ik dan ook zelf niet thuis staan en vaak draai ik mijn mp3'tjes niet. Maar eens in de zoveel tijd is het toch wel verdomde lekker om aan te horen. Genesis en Let There Be Light zijn voor mij meer opwarmertjes. Ze steken goed in elkaar, de beat is zeker aanwezig, maar niet overheersend en irritant. Hij is een aanvulling op de muziek zelf. D.A.N.C.E. is voor mij zeker een hoogtepunt. Dit is voor mij het punt waar Genesis en Let There Be Light naar toe hebben gewerkt. Een pakkend, maar toch erg interessant en uitbundig nummer.
Het niveau van het album blijft hoog, hoewel ik wel moet bekennen dat het album een beetje loopt van het ene prachtige nummer naar het andere. En dan niet in de zin van: het zijn allemaal extreem goede nummers, nee die staan er maar een paar op en de rest staat daar van in het teken. Jammer vind ik dat echter niet, nu vormt het album namelijk best mooi een geheel. En dat is vooral bij van zulke albums nogal eens het ontbrekende element.
Al met al is het gewoon een album dat een buitenbeentje is in mijn muziekintresse, maar daarom niet minder door mij wordt gekoesterd. Misschien moet ik hem toch maar eens aan gaan schaffen...

4*