Diamond Head - The Coffin Train (2019)

Volop bezig sinds negentienzesenzeventig...: Diamond Head - Belly of the Beast (Official Video) - YouTube.

Hier kijk ik erg naar uit want de vorige vind ik echt fantastisch. De hoes en albumtitel zijn alvast dik in orde.

Hier komt de volgende video: Diamond Head - Death by Design (Official Video) - YouTube.

Loopt nu voor het eerst, en eigenlijk ook mij eerste echte kennismaking met Diamond Head. Ik ben eigenlijk wel positief verrast. Heerlijke nwobhm achtige metal in het straatje van de latere maiden platen. Het tempo is wat hoger over het algemeen, maar als maiden fan kan ik hier erg goed mee uit de voeten. Licht het aan mij of zijn de vocalen een beetje Ronnie James Dio-achtig?

Het niveau van de schitterende comeback drie jaar geleden wordt behouden. Belangrijkste verschil is dat Diamond Head met Coffin Train meer heeft gekozen voor hun klassieke stijl. Ietwat avontuurlijker nummers dus. Belly of the Beast knalt er meteen stevig in maar daarna zakt het tempo regelmatig en krijgen we een gevarieerd album met knap opgebouwde nummers waarin Rasmus Bom Andersen alle ruimte krijgt om uit te blinken. The Sleeper zou bijna een Black Sabbath nummer met Tony Martin kunnen zijn. Mijn verwachtingen zijn meer dan ingelost. Diamond Head verkeert in uitstekende vorm. Nu hopelijk snel de verdiende erkenning van een groter publiek.

Holy sh!t. Dit zag ik niet aankomen. De vorige teerling was meen ik vrij behouden, zo van, laten we het nog eens proberen. Maar dit is wel een heel volwassen plaat die eigenlijk alleen in naam nog doet denken aan het roemruchte verleden. Veel midtempo songs die compositorisch sterk in elkaar zitten. Net als Ad Vandenberg met zijn Moonkings heeft ook hier de originele gitarist een nieuwe band om zich heen gebouwd. Alleen is hier de zanger wel de echte ster en doet me een beetje aan Ray Gillen ( badlands) denken. Het album heeft dan ook veel meer een hard rock dan een metal vibe. En dat zou je misschien niet gelijk verwachten bij de naam Diamond Am I Evil Head.

Van de band die ooit Metallica flink inspireerde is niet veel meer over. Hoewel dat op zich niet erg is. De aandacht wordt met name getrokken door Rasmus Bom Andersen die met zijn zang ergens tussen Chris Cornell en Dio bivakkeert, de beste man heeft een groot bereik en tilt de nummers naar een hoger niveau. Opener Belly of the Beast zet je nog een beetje op het verkeerde been, speedmetal vol met nwobhm invloeden, wat een fel nummer en niet helemaal representatief voor deze plaat. Het tempo gaat al vrij snel terug en wat je ervoor terugkrijgt; veel midtempo songs, gevuld met lekkere grooves, en nummers waarin flink geput wordt uit de jaren 70. Sabbath, Rainbow maar ook Priest worden op hun beurt ook weer geëerd. Een prima album, met een puike productie en een uitstekende zanger. Beste song; afsluiter Until We Burn, groots, meeslepend doorspekt met heerlijke solo's.

Echt een heel fijn plaatje. Maar ik snap niet de verwijzing naar Dio die hier door enkele gemaakt wordt wat zanger Rasmus Bom Andersen betreft. Hij zit in een hoger stemregister en heeft een minder volle stem. Manier van zingen gelijkt ook niet. In mijn oren zit hij ergens tussen Tony Martin en Glenn Hughes.

Daar heb je wel een punt, ik kwam maar niet op de naam maar Myles Kennedy van Alter Bridge is wellicht de zanger die ook nog in dit rijtje thuishoort. Los daarvan, deze schijf groeit steeds meer en is gewoon een topper.

Ja lijkt meer op Myles dan op Glenn. Tony Martin referentie blijft wat mij betreft ook staan. Martin /Myles. Erg fijn plaatje in ieder geval met een heuse bass break in Shades of Black.

Myles Kennedy ken ik niet. Ooit wel eens iets beluisterd van Alter Bridge maar dat leek me niets voor mij. Misschien nog eens proberen.

Dat The Coffin Train meer een hard rock dan een metal vibe heeft vind ik niet verwonderlijk. Diamond Head heeft toch altijd tussen beide gelaveerd.

De eerste luisterbeurt is al een tijd voorbij en er zijn nog vele gevolgd maar ik herinner me nog mijn initiële verbazing bij het titelnummer waarbij ik eerst dacht dat wijlen Chris Cornell van Soundgarden ertussen was geglipt. Ik vind het fijn album waarbij ik iedere keer toch nieuwe dingen ontdek en het album prominenter zijn plaats opeist in mijn muzikale schaarse vrije tijd. Heerlijk vind ik ook die opener, een kenmerk van die lang vervlogen tijden van NWoBHM. Zoals ik in mijn inleidend bericht vermeldde, zijn ze (nou ja, gitarist Brian Tatler) al bezig sinds 1976 en je moet het maar doen om nu ook met een bijzonder geïnspireerd album af te komen. Het jaar is nog niet halfweg maar ik denk dat deze wel in mijn top tien zal belanden.

Om nog een duit in het zakje te doen van de ‘waar lijkt het stemgeluid van die zanger op’ discussie: Ik moet bij Belly Of The Beast gelijk aan Sebastian Bach (Skid Row) denken in betere tijden (Slave To The Grind) . Bij het titelnummer hoor ik dan weer Chris Cornell. Maar belangrijker..... hij levert een uitstekende prestatie op dit album. Prima plaat!

Lekker even meedoen. RJD hoor ik er ook niet in, wel Cornell, Martin, Hughes. Geen slechte referenties lijkt mij. Ik moet de plaat nog vaker luisteren maar ik denk dat dit een heel fijn album gaat worden!

Bijzonder wanneer een band de generatie die het beïnvloed heeft na een aantal decennia nog weer eens inhaalt.

Vanuit compositorisch, creatief en zangtechnisch oogpunt krijgt de band die te pas en te onpas zegt beïnvloedt te zijn door Diamond Head een flinke knock out te verwerken. Lars en James; terug in jullie hok en neem The Coffin Train mee, doe er je voordeel mee.

Het valt me niet mee om er 2 favorieten uit te kiezen. De up beat opener , de sterk gezongen titeltrack, het meeslepende Shades of Black. Ze staan allemaal op de lijst. Maar ik hou wel van een song die belangrijk wordt gemaakt door er een prelude aan vooraf te laten gaan; The Sleeper!!

Wanneer ze nog één zo'n lekkere up-tempo rocker als het eerste nummer erin hadden gegooid, hadden ze van mij het volle pond gehad. Desalniettemin een heerlijk metal album. Zeker één van de beste albums van dit jaar.

Kan hier weinig mee. Ik hou het wel bij Lightning To The Nations.

“Volop bezig sinds negentienzesenzeventig” zei ik al maar in die 43 jaren heeft Diamond Head “maar” acht albums uitgebracht. Natuurlijk heeft hun debuutalbum Lightning to the Nations uit 1980 een legendarische status, op eigen kracht en verdienste maar de helpende hand van Metallica heeft aan die status bijgedragen. Nog een geluk.

Tien nummers in dik drie kwartier, een ouderwets mooie hoes, een warm geluid (die ronkende bas), al die kenmerken van de NWoBHM zorgen bij mij weer voor die “sensatie” van vroeger en wat kan die heerlijk zijn! In het begin miste ik nog een snelle stamper bovenop die heerlijke gedreven opener, maar ik bewonder nu ook de kwaliteit van de andere nummers qua opbouw, qua uitvoering en qua zang dat mij vaak doet denken aan de stem van wijlen Chris Cornell maar dat mij ook doet beseffen dat zanger Rasmus Andersen mij geweldig bevalt. De opener natuurlijk in dat typisch NWoBHM galopperend tempo, The Coffin Train zelf met die fenomenale break en gitaarsolo’s middenin, The Sleeper met opnieuw zo’n heerlijk middenstuk en natuurlijk het wervelende én met veel gevoel ingezongen Until We Burn, dat de hoofdvogel afschiet. Serrated Love vind ik nog altijd genen vetten maar hebben de meeste machtige albums niet zo’n minder nummer?

Zal deze The Coffin Train ook zo’n legendarische weerklank krijgen? Dat is misschien 43 jaren te vroeg om over te oordelen – knipoog - maar op eigen benen staat dit album met de borst fier vooruit, met een muzikale kijk naar het verleden in een hedendaags jasje. En binnenkort komt de nieuwe Angel Witch eraan! 1 november, noteer het maar. De veteranen en pioniers nemen opnieuw het voortouw. Meer van dat aub.

De oudjes komen nog goed mee getuige dit vitale en overtuigend klinkende album. Het geluid is tijdloos en ongeforceerd; de band neemt ook rustig de tijd om de vrij lange tracks ongestoord af te werken. Echt stevig wordt het nergens en niet alle tracks zijn even goed, maar de mengeling van rock en metal werkt overwegend uitstekend. Het spelplezier spat daarnaast van het album af.

6 maart staat de band als voorprogramma in Doornroosje (en 2 dagen later als hoofdact in Helmond). Hopelijk spelen ze veel van dit album want ik heb het kaartje speciaal voor DH gekocht vanwege the Coffin Train.

Dat ik deze cd vorig jaar helemaal over het hoofd heb gezien is ongelooflijk. Drie weken geleden op You Tube omver geblazen door het machtige titelnummer en ja nu na het beluisteren van de hele cd weet ik het zeker! Dit is een van de beste rock cd`s van 2019 voor mij. Wat wil je dan ook met fantastische nummers als The Sleeper (meeslepend), het snelle openingsnummer met heerlijk gitaarwerk, het krachtige The Messenger en het eerder genoemde The Coffin Train. Dit is kwaliteitsrock, uitstekende zanger, prima songs en een lekkere mix van hardrock en metal. Deze band is samen met Tygers of Pantang en Angel Witch de verrassing van 2019!

Leuk rockplaatje dat vurig van start gaat, maar daarna toch wat gas terugneemt. De opmerking dat het erg doet denken aan Chris Cornell begrijp ik zeker! Ik hoor het ook. Maar helaas is het de man zelf niet.

Live bracht de zanger het al net zo overtuigend als op de plaat. Maar er werd weer veel oud spul gespeeld, doe mij deze maar.

Het oude spul smaakt mij ook wel maar de voorgaande platen (behalve het debuut) vond en vind ik bijna allemaal wat wisselvallig en onevenwichtig. Dit plaatje vormt daarop een uitzondering. De schijf schopt kont, wordt echter nergens echt ruig, telt een uitstekende productie, bevat prima composities en de band heeft een wereldzanger in de gelederen. Belangrijker nog, het plaatje bevat geen enkele echt mindere song wat mij betreft.

Wie had dat verwacht? Een groep die furore maakte tijdens de NWOBHM, een hele generatie bands beïnvloedde en daarna snel in de anonimiteit verdween, komt na meer dan 3 decennia schijnbaar uit het niks plots terug tot leven -- en hoe! Op deze plaat klinken ze meer bevlogen dan ooit, en het songmateriaal is beter uitgewerkt dan zelfs op de klassieke debuutplaat.

De nieuwe zanger vult de rangen uitstekend aan, en doet inderdaad erg denken aan Myles Kennedy, zeker geen onflatterende vergelijking. Een moderne, volle productie zet de nummers de nodige kracht bij. Ondanks het feit dat enkel de opener het gaspedaal echt stevig indrukt, gaat het nergens vervelen. Daar zit ook groepsoprichter Brian Tatler voor veel tussen, met een karrenvracht aan stevige riffs en melodische solo's.

Na de eerste luisterbeurt een welverdiende 4*.

Prima album en compleet niet te vergelijken met de oubollige platen van begin jaren 80. Dit is een moderne metalband met een emotionele zanger. Prima!

Is het een miskleun geweest om na twee goed ontvangen, relatief succesvolle nieuwe platen weer terug te vallen in het vieren van hun ouwe debuut, middels een opnieuw opgenomen versie en dit jaar een luxe heruitgave? Ik hoop dat er ook weer eens een echt vervolg op The Coffin Train komt. De platen uit de vorige eeuw zijn lekker hoor, daar niet van, maar Diamond Head (2016) en The Coffin Train smaken naar meer.

Ik hoor in ieder geval geen noemenswaardig verschil tussen het origineel uit 1980 en de "Lost original mix" die recent is verschenen, dus wat mij betreft een volkomen overbodige release, zoals de heropname uit 2020 dat eigenlijk ook al was (heeft er ooit een band eigenlijk een heropname gedaan die zich kon meten met het origineel?).

Ik hoop dat het vooral een manier is om in het collectieve bewustzijn van de fanbase te blijven terwijl ze achter de schermen aan een sterke nieuwe opvolger van deze Coffin Train. Ik beluister hem nu opnieuw en met elke luisterbeurt is het weer genieten. 4 sterren blijven anderhalf jaar later stevig overeind staan, waarbij een verhoging zeker niet uitgesloten is.