Diamond Head - The Coffin Train (2019)

“Volop bezig sinds negentienzesenzeventig” zei ik al maar in die 43 jaren heeft Diamond Head “maar” acht albums uitgebracht. Natuurlijk heeft hun debuutalbum Lightning to the Nations uit 1980 een legendarische status, op eigen kracht en verdienste maar de helpende hand van Metallica heeft aan die status bijgedragen. Nog een geluk.

Tien nummers in dik drie kwartier, een ouderwets mooie hoes, een warm geluid (die ronkende bas), al die kenmerken van de NWoBHM zorgen bij mij weer voor die “sensatie” van vroeger en wat kan die heerlijk zijn! In het begin miste ik nog een snelle stamper bovenop die heerlijke gedreven opener, maar ik bewonder nu ook de kwaliteit van de andere nummers qua opbouw, qua uitvoering en qua zang dat mij vaak doet denken aan de stem van wijlen Chris Cornell maar dat mij ook doet beseffen dat zanger Rasmus Andersen mij geweldig bevalt. De opener natuurlijk in dat typisch NWoBHM galopperend tempo, The Coffin Train zelf met die fenomenale break en gitaarsolo’s middenin, The Sleeper met opnieuw zo’n heerlijk middenstuk en natuurlijk het wervelende én met veel gevoel ingezongen Until We Burn, dat de hoofdvogel afschiet. Serrated Love vind ik nog altijd genen vetten maar hebben de meeste machtige albums niet zo’n minder nummer?

Zal deze The Coffin Train ook zo’n legendarische weerklank krijgen? Dat is misschien 43 jaren te vroeg om over te oordelen – knipoog - maar op eigen benen staat dit album met de borst fier vooruit, met een muzikale kijk naar het verleden in een hedendaags jasje. En binnenkort komt de nieuwe Angel Witch eraan! 1 november, noteer het maar. De veteranen en pioniers nemen opnieuw het voortouw. Meer van dat aub.

De oudjes komen nog goed mee getuige dit vitale en overtuigend klinkende album. Het geluid is tijdloos en ongeforceerd; de band neemt ook rustig de tijd om de vrij lange tracks ongestoord af te werken. Echt stevig wordt het nergens en niet alle tracks zijn even goed, maar de mengeling van rock en metal werkt overwegend uitstekend. Het spelplezier spat daarnaast van het album af.

Ik ga overstag en gooi er een halfje bij. Deze blijft bij mij de afgelopen weken weer rondjes draaien en ik kom er elke keer met plezier naar terug. De laatste 3 nummers hadden hun tijd nodig om te landen, maar dat is bij deze ook gebeurd. Sterk, sfeervol songmateriaal over heel de lijn, aangevuld met een dikke productie die ervoor zorgt dat het allemaal goed tot zijn recht komt. Na meer dan 40 jaar als band met je beste plaat op de proppen komen, erg knap gedaan hoor. De mooie hoes is de kers op de taart.