Patti Smith Group - Easter (1978)

Eén van de klassiekers in haar oeuvre. Because the Night (geschreven samen met Springsteen), Rock'n Roll Nigger, Ghost Dance, Easter... immens overtuigend album van deze rockmadame!

****

Een geweldige klassieker en gewoon een lekker rock/punk? plaatje.

Niks aan toe te voegen

schitterend album en geloof me maar ieder jaar op pasen leg ik hem nog eens op om als hij afgelopen is nog 5 keer naar de magistrale titeltrack te luisteren het is zelfs religies , sacraal mooi, en die doedelzakken op het einde , fantastisch patti ,

Weer een goede plaat van Patti met Privilege (Set Me Free) als beste nummer voor mij.

4,5*

Babelogue hadden ze van mij weg mogen laten; verder is dit een goed album.

Omdat het Pasen is en ik ook een fan ben van Patti smith, dit album weer eens beluisterd. En tja, dit is gewoon een prachtparel van Patti. Dan snap je gelijk weer waarom van Patti bent gaan houden. Om 31 jaar na dato de nummers van deze lp te gaan bespreken vind ik niet nodig. Mensen die Patti Smith nog niet kennen, moeten daar maar eens gauw naar gaan luisteren. Ik maak één uitzondering voor een song; Because The Night. Blijf ik geweldig vinden en de rest, ach, gewoon steengoed!!!

En qua "punkgevoel" doet deze grote dame mij altijd wat denken aan die Duitse Nina Hagen. Die had toch ook haar gloriemomenten.

Ik vind Patti Smith helemaal niet zo punk als de meeste haar dat wel vinden, heb ik in haar altijd meer de vrouwelijke Bob Dylan of Tom Petty gehoord, zeker gezien de thema's die ze bezingt. Deze plaat Easter is wat mij betreft samen met Wave haar meest toegankelijke plaat uit de jaren 70. Waanzinnige plaat waar de tand des tijds totaal niet aan heeft geknabbelt.

Ik vind Patti Smith wel degelijk wat weg hebben van punk. Tom Petty kan ik mij ook nog wel wat van voorstellen, dan m.n zijn beginperiode. Wat Bob Dylan betreft, muzikaal niet direct, maar Patti is net als Bob een poeet, wat ook op Easter met enige regelmaat naar voren komt (Babelogue/Easter/High on Rebellion)
Patti's muziek leefde ook op in de tijd van punk, dus de vergelijking komt m.i niet zomaar uit de lucht. Haar stem heeft bij tijd en wijle veel weg van Nina Hagen...of is het eerder andersom. Ze is ook een vrouwelijke equivalent van de latere Nick Cave...in diens begindagen.
Verder heb ik ook zo een gevoel waar PJ Harvey haar mosterd vandaan heeft gehaald. Op deze hoes, zou het ook zomaar PJ geweest kunnen zijn; mager, okselhaar en niet bijster knap, maar zeer getalenteerd.

Mijn kennismaking met Patti Smith verliep via Because the Night. Als bewonderaar van de muziek van Bruce Springsteen, was ik nieuwsgierig naar deze dame. Ze is een intrigerende persoonlijkheid, waar ik niet altijd even zeer voor in de stemming ben. Mijn favoriete nummers op dit album zijn natuurlijk naast Because the Night, Ghost Dance met zijn sjamanistische sfeer. Het ruwe bijtende Rock 'n' Roll Nigger en het gedraagde, opbouwende Privilege (Set me Free).
Easter is een apart nummer, waar de stem van Patti, me zo nu en dan vermoeiend over doet komen, maar dan heb ik er ook al een half uur van opzitten. Godspeed is een prima toevoeging.
De muziek is bij tijd en wijle lekker sleazy, ruwe Rock 'n Roll hangend tegend de punk aan. Haar stem...tja...die pakt niet altijd even goed uit, vind ik.
Maar het is een eigenzinnige tante en dat is ze.

Patti hoort zo bij de ontwikkeling van mijn muzieksmaak. Ook dit album grijpt je flink bij de kladden als je 18 jaar oud bent, pfffffff

Beter dan haar twee voorgaande albums en in zijn geheel misschien beter dan Wave, hoewel Easter toch topnummers mist zoals 'Frederick' en 'Dancing Barefoot', voor mij de beste nummers die Patti Smith ooit gemaakt heeft.
Op dit album Easter staan natuurlijk ook hele mooie nummers zoals 'Space Monkey' en vooral 'Because the Night'.

4,0*

Tja zo heeft ieder waarschijnlijk zijn favorieten.
De mijne is toch wel makkelijk We three, geweldig gezongen en de piano bepaald de spanning.
Verder toch zeker ook R&R nigger.
Mooiste nummer van Patti staat voor mij op Horses (*****) en heet Free money.

Ik vind Babelogue er juist goed inpassen. De perfecte inleiding voor het daarna volgende 'Rock 'n Roll Nigger'.

Ik draai Rock 'N Roll Nigger nooit zonder Babelogue. Het is een goed nummer, maar Babelogue ervoor afgespeeld maakt het een geniaal nummer.

Oorspronkelijk (op de LP dus) is het ook één track.

Fantastisch natuurlijk ook hoe ze hier op die hoes staat met dat onderjurkje en die harige oksels, heerlijk onverschillig en eigenzinnig (natuurlijk moet je daarvoor de LP-hoes hebben). Twee van haar hoogtepunten staan wat mij betreft op dit album: Privilege (Set Me Free) en Easter.

Dank je Beaster voor je commentaar. Draaide de plaat net sinds een paar jaar weer eens, las je commentaar, en draai nu het titelnummer opnieuw. Zit werk erg subtiel sfeervol in elkaar zeg. Patti klinkt eens niet zo bitchy, maar kwetsbaar... Super.

Mooie plaat van Patti Smith, vooral op een dag als deze. Het bizarre paasverhaal van de titeltrack wordt uitgeluid met kerkklokken en doedelzakken, maar daarvoor heeft Smith een monoloog afgestoken waarin ze zichzelf onder andere 'the scorned disfigured child of Kain' noemt, maar waarin ze ook al haar reïncarnatie voorspelt. Geen Jezusidentificatie dus, maar de naam Isabella is de sleutel: Isabelle Rimbaud, de zus van Arthur. Die laatste schreef immers ooit dat hij terug zou komen met ijzeren ledematen, een donkere huid en kwade ogen.

Maar niet alleen deze magistrale, verwrongen pastorale maakt het album de moeite waard. Alleen al hoe Smith op bijzondere wijze tussen conventioneler en eigenzinnig navigeert is al intrigerend, al levert het niet altijd geweldige resultaten op. Opener ‘Till Victory’ vind ik zelfs aan de zwakke kant: een soort matige vrouwelijke Bruce Springsteen die een eigen ‘Born to Be Wild’ doet. De invloed van Springsteen steekt nog een keer de kop op, in het mede door hem geschreven ‘Because the Night’. Hier moet ik even een kleine bekentenis doen: nog een jong ventje zijnde vond ik de Jan Wayne-versie van dat nummer echt fantastisch. Intrigerende tekst had dat liedje ook: lovers en lust, ik had nog geen idee hoe dat allemaal in elkaar stak, om nog maar te zwijgen van de taferelen in de bijhorende videoclip. Zulke dingen had ik in de jeugddisco nog nooit gezien.

Jaren later heeft de wereld van Patti Smith nog altijd een betoverende werking op mijn geest. Het furieus gesproken ‘Babelogue’, prachtig toch? Dat daarop het schuimbekkende ‘Rock ‘N’ Roll Nigger’ volgt maakt het allemaal nog mooier. Jezus, oma en Jackson Pollock zijn ook negers; interessant, want alleen van Jimi Hendrix wist ik dat tot op dat moment. Probeer de rauwe statements van die nummers (‘I would measure the success of a night by the way by the way by the amount of piss and seed I could exude over the columns that
nestled the P.A.’) eens te rijmen met het esotherische ‘Ghost Dance’; sjamanistischer is Jim Morrison nooit geworden.

Op eenzelfde manier deelt een pianonummer over een driehoeksverhouding, met de prachtig jongensboekachtige titel ‘We Three’, een plekje op het album met het bizarre ‘Space Monkey’ waarin Smith apengeluiden na begint te doen. De rocknummers zijn wat conventioneler ten opzichte van bijvoorbeeld prachtdebuut Horses, maar juist in de rustigere nummers vindt Smith zichzelf opnieuw uit. Misschien wel rustiger aan het oppervlakte, maar met een onderhuidse spanning die niet onderdoet voor een nummer als ‘Gloria’. Patti Smith is terug met ijzeren ledematen, maar in plaats van er mee te stampen schuurt ze ze tegen elkaar aan; dat levert minstens zo'n ongemakkelijk, maar boeiend geluid op.

Pas ontdekt (zat bij een pakketje met 10 vinylplaten bij free record shop) en slaat in als een bom. Wat een ontdekking! Denk dat ik haar andere werk ook eens ga beluisteren!

Nooit geweten dat Patti Smith zoveel uitstraling had, echt een tof wijf die helemaal in haar element is op het podium.
De rest van de muzikanten zijn ook niet de minste.

YouTube - U2 Bruce and Patti Smith Rock and Roll Hall of Fame 25th Anniversary shows

Eigenlijk is Because The Night te lief voor dit album, maar wat ben ik gelukkig dat Bruce Springsteen haar dit nummer geschonken heeft.
Zelfs zoveel jaar later klinkt haar stem nog geweldig.

Bruce Springsteen en Bono zijn ineens maar mietjes naast Patti Smith. Een vrouw waar je geen ruzie mee moet krijgen, want je druipt af als kerel, met de staart hangend tussen de benen.

En toch heeft ze een lieve uitstraling.

Dat is het dubbele in de persoon van Patti Smith, ik heb haar een paar keer live gezien.
Eén concert was ze heel warm en gevoelig, een heel prettige zachte vrouw.
Terwijl ik haar ook een keer live zag dat ze haar publiek uitkafferde, haar band voor rotte vis uitmaakte en het schuim bijna op haar mond had staan.

En gisteravond was ze in Utrecht weer de oude, energieke, strijdlustige vrouw met lof voor haar band. Het is onvoorstelbaar waar ze de kracht nog vandaan haalt en de spirit. Haar lijf is dan misschien bijna 70, haar geest is nog steeds 30. Van de generatie waar nog eens een voorbeeld aan kan worden genomen.

Dat ik hier nog niet had gestemd, kan ik nu gelijk goed maken. Energiek is Patti altijd al geweest, fanatiek ook, verder politiek bewust, niet op haar mondje gevallen. En soms kan ze ook heel teder uit de hoek komen.

Het zijn allemaal zaken die in muziek en tekst op haar afwisselende albums zijn terug te vinden.

Ze heeft daarin een vrij uitzonderlijke positie, namelijk dat er nagenoeg geen minder werk van haar is verschenen. Ook Easter is weer een geweldig album, beroemd vanwege het samen met Bruce Springsteen geschreven Because the night.

Haar live voorgedragen gedicht Babelogue gaat moeiteloos over in het stevige Rock 'n Roll Nigger terwijl juist daarvoor het stemmige Ghost dance zorgde voor mystieke elementen gebaseerd op een simpele drum, tamboerijn en een akoestische gitaar. In We Three staat dan weer de piano centraal. Om maar aan te geven hoe veelzijdig Smith te werk gaat.

De bravoure van Patti, de rol die haar naar mijn smaak het beste afgaat, komt het meeste terug in haar rocksongs. Zo vink ik als de beste songs van het album het duo 25th Floor en High on Rebellion aan. De nummers gaan naadloos in elkaar over en de dichtende Patti speelt een mooie hoofdrol op High on Rebellion.

De onheilspellende klanken op de afsluitende titelsong Easter (La ressurection) zijn echter ook weer prachtig. Zoals gezegd: slecht, of zelfs maar matig, wordt het bij Patti nooit.

Lekkere rockplaat van Patti! "Because the Night" was de hit, maar de rest vind ik eigenlijk veel beter. Het rockt goed bij "Rock & Roll Nigger" en "Privilege (Set me free)".

Net - de vinyl versie - weer een keer gedraaid omdat het Pasen is.

Ik vond het toen ik net uit militaire dienst kwam GE-WEL-DIG..............en nu?
Voor mij persoonlijk heeft het album geen eeuwigheidswaarde en dat is nu net iets wat ik met Pasen verwacht.

Ja, dan moet je in De Heere gaan. Die heeft al 2000 jaar eeuwigheidswaarde, gaat elk jaar een keer dood en staat weer op.

Dergelijke prestaties zijn toch maar voor weinigen weggelegd.

Als oude dienstweigeraar dank ik Hem nog elk jaar, dat we Patti Smith nooit in The Passion hoeven te aanschouwen.
Trouwens, ze zal er zelf ook geen traan om laten. Haar insteek is duidelijk.

Vanaf heden niet meer in z'n geheel te beluisteren voor mensen die streamen:

Patti Smith’s “Rock n Roll N****r” Disappears From Streaming Services | Pitchfork