Patti Smith Group - Easter (1978)

Mooie plaat van Patti Smith, vooral op een dag als deze. Het bizarre paasverhaal van de titeltrack wordt uitgeluid met kerkklokken en doedelzakken, maar daarvoor heeft Smith een monoloog afgestoken waarin ze zichzelf onder andere 'the scorned disfigured child of Kain' noemt, maar waarin ze ook al haar reïncarnatie voorspelt. Geen Jezusidentificatie dus, maar de naam Isabella is de sleutel: Isabelle Rimbaud, de zus van Arthur. Die laatste schreef immers ooit dat hij terug zou komen met ijzeren ledematen, een donkere huid en kwade ogen.

Maar niet alleen deze magistrale, verwrongen pastorale maakt het album de moeite waard. Alleen al hoe Smith op bijzondere wijze tussen conventioneler en eigenzinnig navigeert is al intrigerend, al levert het niet altijd geweldige resultaten op. Opener ‘Till Victory’ vind ik zelfs aan de zwakke kant: een soort matige vrouwelijke Bruce Springsteen die een eigen ‘Born to Be Wild’ doet. De invloed van Springsteen steekt nog een keer de kop op, in het mede door hem geschreven ‘Because the Night’. Hier moet ik even een kleine bekentenis doen: nog een jong ventje zijnde vond ik de Jan Wayne-versie van dat nummer echt fantastisch. Intrigerende tekst had dat liedje ook: lovers en lust, ik had nog geen idee hoe dat allemaal in elkaar stak, om nog maar te zwijgen van de taferelen in de bijhorende videoclip. Zulke dingen had ik in de jeugddisco nog nooit gezien.

Jaren later heeft de wereld van Patti Smith nog altijd een betoverende werking op mijn geest. Het furieus gesproken ‘Babelogue’, prachtig toch? Dat daarop het schuimbekkende ‘Rock ‘N’ Roll Nigger’ volgt maakt het allemaal nog mooier. Jezus, oma en Jackson Pollock zijn ook negers; interessant, want alleen van Jimi Hendrix wist ik dat tot op dat moment. Probeer de rauwe statements van die nummers (‘I would measure the success of a night by the way by the way by the amount of piss and seed I could exude over the columns that
nestled the P.A.’) eens te rijmen met het esotherische ‘Ghost Dance’; sjamanistischer is Jim Morrison nooit geworden.

Op eenzelfde manier deelt een pianonummer over een driehoeksverhouding, met de prachtig jongensboekachtige titel ‘We Three’, een plekje op het album met het bizarre ‘Space Monkey’ waarin Smith apengeluiden na begint te doen. De rocknummers zijn wat conventioneler ten opzichte van bijvoorbeeld prachtdebuut Horses, maar juist in de rustigere nummers vindt Smith zichzelf opnieuw uit. Misschien wel rustiger aan het oppervlakte, maar met een onderhuidse spanning die niet onderdoet voor een nummer als ‘Gloria’. Patti Smith is terug met ijzeren ledematen, maar in plaats van er mee te stampen schuurt ze ze tegen elkaar aan; dat levert minstens zo'n ongemakkelijk, maar boeiend geluid op.

Mijn eerste kennismaking met Patti Smith kwam via de radio, toen Because the Night een hit werd. Dit was new wave, leerde ik en de mij onbekende Bruce Springsteen had dit liedje voor haar geschreven. Gulzig absorbeerden mijn oren diverse hitparadeliedjes.
Deze haalde in juni 1978 slechts één week #47 in de Nationale Hitparade van de NOS en dat terwijl die op dat moment slechts 30 noteringen telde. Het nummer zal dus aan hun tipparade zijn overgelaten, uitgezonden door de NCRV. De Top 40 haalde het ook niet: slechts vijf weken Tipparade. Daar werd het sowieso niet gedraaid: Veronica was in die periode een aspirant-omroep.
Neemt niet weg dat het regelmatig op Hilversum 3 klonk, vast omdat het een favorietje van menig dj was. Het nestelde zich in mijn brein als pareltje. Van de sensuele tekst begreep ik toen nog he-le-maal niets.

De dichteres-zangeres Patti Smith zette met haar derde album, het tweede als Group uitgebracht, haar meest evenwichtige tot dan toe neer. Geproduceerd door Jimmy Iovine deze keer geen jams die per se op album moesten. Wél afgeronde liedjes. Plus een spoken word performance, het live opgenomen Babelogue, een woordenvloed die overgaat in het (op streaming gecensureerde) stomende Rock 'n' Roll Nigger; meer info in dit bericht, de discussie daarover staat hierboven.
Op de eerste plaatkant zijn dan het sterke uptempo Till Victory, Space Monkey met zijn intrigerende intro, geschreven met Tom Verlaine die inmiddels druk was met Television, daarna de single (in juni '78 #13 halend in de Billboard Hot 100 en daarmee de eerste newwavesingle die zo hoog kwam) en het op akoestische gitaar gebaseerde Ghost Dance voorafgegaan.

Op kant 2 gaat Smith worstelen met religie - of is het God zelf? Wat in Babelogue al begon, vervolgt in Privilege met daarin tekstdelen van Psalm 23. In interviews vertelt ze soms over haar interesse in bijbel en jodendom, zoals in het blad Forward dat een interview met de L.A. Times aanhaalt: “I’ve read the Bible quite a bit, there’s a lot of poetry in it — the Song of Solomon and the Psalms, a lot of poetry in Isaiah. So I tried to find language that wouldn’t be difficult to sing but wouldn’t feel out of place in this biblical setting.” Bij France 3 vertelde ze in 2017 meer, onder andere waarom ze graag in kerken optreedt.

Ballade We Three wordt gedragen door piano en Smiths pakkende zang, 25th Floor is stevig en uptempo, High on Rebellion schuurt muzikaal tegen punk aan en bevat wederom een gesproken voordracht. In afsluiter Easter begint met een eenvoudige maar pakkende orgel met eenvoudige bas-en-drumsbasis, gevolgd door zang en klokken, als een voorloper van het stemmige werk van Nick Cave, zeker met de mystieke tekst en in het slot klokken en doedelzak (gastblazer Jimmy Maxwell).

In 1996 verscheen een editie met extra uitleg van de zangeres plus bonustrack Godspeed, een krachtige ballade.
Voor Smith werd Because the Night onmiddelijk hét nummer over haar toekomstige echtgenoot Fred Smith van de invloedrijke (hard)rockers MC5. Meer over het liedje bij Billboard.

Mijn reis door new wave kwam vanaf het Britse The Only Ones en vervolgt bij een andere plaat uit juni 1978: het debuut van Magazine, de groep van Howard Devoto, ex-Buzzcocks.