Candlemass - King of the Grey Islands (2007)

Ik ben vooral benieuwd naar de vocalen van de nieuwe zanger (Robert Lowe als ik mij niet vergis) als vervanging voor het "unieke" stemgeluid van Messiah. Weet trouwens iemand of Messiah al in een andere band zingt?

euhm, messiah verliet de band al eeuwen geleden toch?

denk dat we alles wat uit candlemass te halen viel wel hebben gehad

voor mij was het in die periode van hun succes leuk om in mee te gaan

nu zit ik er niet meer op te wachten, 10 jaar later

Messiah heeft één of ander project lopen momenteel. Onlangs liet ie er iets over los op een website maar details zijn er nog niet. Het is in ieder geval geen Memento Mori. Een nieuwe reunie met Leif Edling zit er in ieder geval volgense beide partijen niet meer in.

Ben hier in ieder geval erg benieuwd naar. Lowe heeft een al even uniek stemgeluid en met de vorige cd heeft Edling bewezen dat er met Candlemass nog erg sterke cd's zijn te maken. Afwachten dus hoe het eindresultaat klinkt.

Messiah kwam terug in 2002 en zong op het album Candlemass. Ondertussen is hij dus alweer vertrokken.

In ieder geval wel een knaller wat mij betreft. Het klinkt wel heel erg naar Solitude Aeturnus bijwijlen dankzij Lowe's zang maar dat is niet zo heel erg verwonderlijk aangezien beide bands toch nogal redelijk dicht bij elkaar zaten qua geluid. Lowe zingt hierop naar mijn mening wel gevarieerder en meer melodieus dan bij Solitude (en sowieso is Candlemass net dat stukje vlotter en melodischer qua geluid vind ik). Of Stars And Smoke, Emperor Of The Void en Embracing The Sticks behoren voor mij toch wel bij het beste wat ik gehoord heb tot nochtoe dit jaar.

Ben heel erg benieuwd hoe Lowe de oude Candlemass nummers gaat vertolken live.

Mijn versie van de cd heeft twee nummers meer. Qua sound ligt het heel erg tegen Krux aan, deze plaat.

Ik ben niet zo thuis in de muziek van Candlemass, maar deze plaat blaast mij wel omver, wat een muur van geluid! Ik denk ook dat deze zanger me meer aanspreekt dan die dikke brulboei.

heerlijk die monsterzwaare riffs, genieten geblazen deze plaat!

Eerste draaibeurt van en kennismaking met deze Candlemass. Ik heb enkel die verzamelaar in mijn bezit As it is, as it was. Loodzware riffs om duimen en vingers af te likken. Voorlopig hoogtepunt voor mij: Of Stars and Smoke. Prima plaat. Zeer Heavy Metal.

Ik deel je voorlopig hoogtepunt, Of stars and smoke heeft een memorabel refrein, voor loodzware gitaarmuziekbegrippen dan.
De muziek bevat nog net genoeg schwung. Lowe heeft iets minder theathrale vocalen dan zijn voorganger en dat ligt mij wel. Heb ze toen nog op een zondag in het altijd gezellige Rijssen aan het werk gezien en omwille van dat uitstekende optreden herbeluister ik dit werkje maar eens.

Doom metal van deze Zweedse band die inmiddels ook alweer zo'n twintig jaar bestaat en dan nog zo'n dikke plaat uitbrengen, loodzware riffs en heavy gitaarwerk. Over een paar weken komt er zelfs alweer een nieuw album van hun uit! Ik ben benieuwd.

Ik kan echt niet wennen aan deze bijna-Krux gitaarsound. Of Stars and Smoke heeft inderdaad een heerlijk refrein, maar verder ontdek ik weinig moois in deze muur van geluid. De CD klinkt me gewoon te primitief en leunt mij teveel op het gewicht dan op de inhoud.

Tja, heavy metal....

Wie mijn commentaren nog serieus neemt moet vooral verder lezen, want ik zal mijzelf nog wat meer diskwalificeren.
Tot hier was Episode IV mijn favoriete Candlemass album: best goed, maar ik zou het vermoedelijk niet kopen. Maar deze overweeg ik aan te schaffen. Niet alleen bevalt Lowe mij veel beter dan Marcolin, al speelt dat zeker mee. Lowe is niet zo dramatisch, maar zingt met een bepaalde boosheid die aan Dio doet denken en een zeker sarcasme die een pietsie lijkt op Halford. Vooral dat laatste bevalt me, want Beyond the Realms of Death is mijn JP favoriet. Net als Halford en Osborne op zijn best (voordat hij een clown werd) laat Lowe het klinken alsof de doem uit de diepste krochten van zijn geest komt ipv uit een goedkoop Tolkien aftreksel vol Wagneriaans drama.
Doorslaggevend is gitarist Johansson. Ik vind de extatische solo's uit de jaren 80 onverdraaglijk misplaatst - ze doen me denken aan de talloze onderling verwisselbare power ballads uit die tijd. Maar op dit album klinken de solo's net zo "verdoemd" - en dat geldt ook voor de toetsen - als de zang. Dat mag ik wel; best graag zelfs.

Ik vind de plaat wat moeilijk op gang komen. Veel van hetzelfde, weinig afwisseling in de songs zelf. Naar het einde toe wordt het wel beter maar ik zet net zo lief een plaat van Avatarium op. Want echt verdoemd is dit ook niet.

Nou, dat is toch weer een lekkere stap beter dan de s/t van jaren eerder. Wie onze Solitude Aeturnus-marathon nog heeft gevolgd, zal het zijn opgevallen dat ik buiten de eerste twee albums geen echte fan van die band ben geworden, maar Rob Lowe als zanger blijft toch altijd een genot om te horen. King Of The Grey Islands heeft in ieder door zijn stem een flinke scheut energie erbij die weer voor een portie mystiek zorgt die al een tijdje weg was in de sound van de band. Helemaal op songs als Of Stars And Smoke, Destroyer, Man Of Shadows en Embracing The Styx komt die duistere sprookjessfeer van de eerdere albums weer goed naar voren. Devil Seed vind ik nog ietwat saai, maar voor de rest heb ik op het songmateriaal eigenlijk ook niets aan te merken. Sterker nog, de afsluitende track roep ik hierbij uit tot mijn nieuwe Dark Souls soundtrack. Een ijzersterke terugkeer!

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. King Of The Grey Islands
4. Chapter VI
5. Nightfall
6. Dactylis Glomerata
7. Candlemass
8. From The 13th Sun
9. Ancient Dreams

Ik kan me voorstellen dat het vertrek van Messiah Marcolin niet bepaald als een goed voorteken ontvangen is. Niet de originele zanger, maar wel een die het gezicht van de band bepaalde tijdens de hoogtijdagen. Ik was nog geen fan toen hij voor de tweede keer vertrok, maar als ik dat wel was, zou ik toch wel bezorgd worden. Dat Candlemass vervolgens Robert Lowe in huis haalt, is wel echt een meesterzet. Hij tilt het toch wel wat matige Solitude Aeturnus echt naar een hoger niveau. Dit album laat horen dat toch bij vlagen nog zwalkende Candlemass eigenlijk niet zonder een frontman van het kaliber Lowe kan.

King of the Grey Islands is in elk geval een grote stap richting het oude geluid. Dit is weer epische doom, al is de kwaliteit niet zo hoog als twintig jaar eerder/ Het is zeker niet slecht. Op sommige momenten verliest het zichzelf wat in saaiheid, maar hier en daar maakt de muziek wel degelijk indruk. Ik vraag me af of het met Messiah ook gelukt zou zijn. Lowe is echt de smaakmaker hier. Het is een lekker heftige plaat, maar ik blijf toch zweren bij die prachtige, theatrale stem van Lowe. Dit album is vooral een goede terugkeer. Fijn dat Candlemass weer meedoet, al strijdt het hier nog niet om de prijzen.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Tales Of Creation
4. Chapter VI
5. King of the Grey Islands
6. Dactylis Glomerata
7. Candlemass
8. Ancient Dreams
9. From The 13th Sun

Natuurlijk was Messiah Marcolin een markante blikvanger met zijn voordracht. Onze brulboei die zich met zijn grote galmende zanglijnen door een mistig landschap ploegde had onmiskenbaar zijn charme.
Als je echter als vervanger Robert Lowe kunt binnen hengelen hoor je mij niet klagen.
Lowe weet met zijn vocalen net wat meer venijn aan te brengen in het songmateriaal zonder direct een koerswijziging aan te kondigen.
Bij Solitude Aeturnus was de angel er na 2 platen voor mij wel een beetje uit. Slecht werd het nergens maar het muzikale palet bleek niet echt van nieuwe tinten voorzien.
Wat direct opvalt bij King of the Grey Islands; het tempo ligt bij vlagen een stuk hoger dan bij Lowe's oude band en dat is fijn. Het komt de afwisseling ten goede.
De nummers klinken ook stuk voor stuk verzorgd, meer to the point en het songmateriaal bevat de nodige peper.
De eerste helft van de schijf is in mijn ogen duidelijk sterker en gevarieerder in vergelijking met de 2e helft, het is jammer dat men dat niveau niet weet vast te houden.
Een dikke voldoende derhalve.