John Cougar Mellencamp - The Lonesome Jubilee (1987)

Had het Hendrik al beloofd dat ik dit ging opzoeken, dus bij deze.Dit album is niet het eerste dat ik beluister, zoals getipt ben ik begonnen bij Scarecrow, die me trouwens wel beter bevalt.

Een Springsteen vergelijking is hier zowel meer en minder dan op Scarecrow. Scarecrow had echt die Springsteen drumsound nog veel meer, dit album is ietsje voller en rijker gearrangeerd en doet meer aan Springsteen bombast/kitsch denken soms.. Maargoed, dan hebben we dat gehad, doet er verder niet toe.

Een album dat een stuk toegankelijker klinkt dan wat ik eerder hoorde. Ik moet soms zelfs aan 80's pop denken, dat komt voornamelijk door de achtergrondkoortjes, iets gladdere vocalen van Mellencamp en juist ook die drums. Drums die hier iets meer pop klinken en minder rock. Dan mag het wel naar 80's pop neigen en erg toegankelijk zijn, de inzet van allerlei andere instrumenten geeft een leuke folk inslag. Die inslag maakt gelijk de plaat ook minder poppy.

Ik moet hier nog even een paar weken op slapen, ben er nog niet helemaal uit hoe ik dit moet gaan beoordelen. Minder rauw dan Scarecrow, maar avontuurlijker dan de rauwe, maar naar mijn mening ietwat vlakke rechtdoor-rocker 'Whenever We Wanted'.

Maargoed zo denk ik er nu over, terwijl ik deze 3 platen pas 2x heb gehoord. Jullie zien mijn cijfer wel weer verschijnen.

Vanavond weer eens uit de kast getrokken,halfje erbij voor dit prachtalbum.
Het rijke instrumentarium, maatschappij kritische teksten en fraaie vocalen geven de doorslag om deze plaat met een 4.5 sterren te beoordelen.
Het trio Paper In Fire, Check It Out & Cherry Bomb zijn ongeevenaard in zijn oeuvre.

Volgens mij wordt ten onrechte bij dit album de artiestennaam Mellencamp gebruikt. Want de lp-hoes was een uitklaphoes en op de achterzijde stonden de namen John en Cougar. In deze tijd bracht John Mellencamp zijn muziek nog uit als John Cougar Mellencamp. Daarvoor was het John Cougar en later werd het John Mellencamp.

Klopt helemaal. Hierna kwam Big Daddy, de laatste CD onder de naam John Cougar Mellencamp. Daarna was de Cougar definitief verdwenen.

Een album dat me van de eerste tot de laatste noot weet te bekoren.
Ik ben pas laat 'echt' Mellencamp weten appreciëren,en zo is het best wel leuk 'paper in fire' hier aan te treffen. Natuurlijk kende ik dat nummertje van op de radio maar wie de uitvoerder was,had ik toen totaal geen benul van.....toch wel niet John Mellencamp zeker.

De opvolger van Scarecrow en dat was jaren geleden de reden van aanschaf. Wat mij betreft is The Lonesome Jubilee net zo goed als Scarecrow maar ik heb de laatstgenoemde een half puntje meer gegeven omdat deze me over de streep heeft getrokken met als gevolg dat ik in de loop van de jaren stukje bij beetje mijn Mellencamp collectie heb uitgebreid.

Bij deze plaat ben ik helemaal verliefd op de sound: uit de pop/rock komen de felle drums, de elektrische gitaar en de "zwarte" achtergrondzang, maar uit de country, de folk en de bluegrass de fiddle, de banjo en de accordeon, en mede dankzij de droge produktie en de warme en smaakvolle arrangementen krijg je zo een sound die ik nog niet vaak ben tegengekomen en die dit album spring- en springlevend maakt. Zet dat amalgaam in bij een verzameling prima nummers, sterke en sociaal bewuste teksten en een frontman op de toppen van z'n kunnen en je krijgt een perfect album – ware het niet dat er op kant 2 een paar mindere nummers staan en de teksten niet meer subtiel met de verliezers meeleven (zoals op Down and out in Paradise, Check it out en Real life) maar drammerig en ééndimensionaal worden ("We are the people and we live forever" [éven te banaal, ondanks de analogie met het beroemde "We'll go on forever, 'cause we're the people" uit de verfilming van The grapes of wrath] en "It's hard times for an honest man, very very very hard times"...). Jammer, want zonder die compositorische en tekstuele minpunten had deze plaat met het beste van die-baas-die-ik-hier-verder-niet-bij-naam-wil-noemen meegekund.
        Kippevelmoment: "I never ever thought that this could happen to me!"

Een wat 'vergeten' album en een artiest die het qua populariteit/bekendheid natuurlijk moet afleggen tegen zeg een Bruce Springsteen, maar heerlijke muziek uit de country. Fijne stem.

Bedoel je daar jezelf mee ? Want dit is zijn meest bekende plaat. Dat zie je ook wel aan het aantal stemmen.

Binnen deze artiest het bekendste album, maar een wat vergeten artiest/album. Voor mij idd wel eens wat vergeten.

Ok.
Erg bekend binnen Europa is hij inderdaad niet. Zeker als je dat afzet tegen Springsteen.
Volgens Wiki heeft alleen Jack And Diane 2 weekjes in de top 40 gestaan. Grappig, want in mijn beleving was Paper In Fire best een grote hit in Nederland. Blijkbaar niet dus. Teminste, als ik Wiki moet geloven.

Volgens Johan van Slootens Top 40 hitdossier 1965-2005 heeft Jack & Diane drie weken in de top-40 gestaan met als hoogste positie nummer 31, maar Paper in fire eveneens drie weken met als hoogste positie zelfs nummer 30. Dus, iggy, je geheugen bedriegt je niet (als je de 31ste plaats in de top-40 tenminste "best een grote hit" kan noemen).

Dat valt me nog tegen ha. Ik denk dat ik Paper vaak bij MTV voorbij heb zien komen.
In ieder geval bedankt voor de moeite BoyOnHeavenHill.

Graag gedaan iggy!

Dit is een zeer sterk album, tip: opvolger Big Daddy uit 1989.
Ook een erg mooie plaat van hem.
Volgens mij werd Check It Out ook regelmatig bij Vara"s verrukkelijke 15 gedraaid.

Zou goed kunnen. Dat waren nog eens tijden. Toen luisterden we nog naar de radio!

Helemaal gelijk Jos! ik postte dit ook in een vlaag van nostalgie

Cherry Bomb hoorde ik ook in die tijd wel op de radio voorbij komen.
Paper in Fire stond 2 weken op 1 in de Verrukkelijke 15.

Daarmee zijn dan ook meteen de drie nummers genoemd die in Amerika hits werden: achtereenvolgens Paper in fire (#9), Cherry bomb (#8) en Check it out (#14). (En wanneer ik aankom bij het inderdaad eveneens sterke Big daddy : alleen Pop singer, #15.)

Check It Out werd regelmatig gedraaid in die tijd. Het rare is dat ik Paper In Fire en Cherry Bomb wel ken van het album maar geen herinneringen heb dat ze op radio te horen waren. Het folk-achtige vooral vrolijke geluid van Check It Out was voor mij genoeg aanleiding om The Lonesome Jubilee aan te schaffen. En bovendien had ik voorloper Scarecrow ook al, en dat album was/is ook geen straf om naar te luisteren. Mensen als Mellencamp maakten dat de tachtiger jaren nog enigszins door te komen waren.

Toch nog even terug naar dat "vergeten artiest"... Het eindoverzicht van 2015 kan ik zo gauw niet meer terugvinden, maar bij het eindoverzicht van 2014 van de top-1000 per decennium, gebaseerd op de top-30 die elke gebruiker voor dat decennium mocht inzenden, staat er slechts één plaat van Mellencamp in de lijst, Scarecrow, op een met zo'n honderd andere albums gedeelde 639ste plaats, genoemd door één gebruiker (Zephyr) die de plaat op de 24ste plaats van zijn top-30 had staan. Ja, dan kun je toch wel een beetje van een vergeten artiest spreken, op z'n minst binnen de groep gebruikers die zulke lijstjes instuurt.

John Cougar Mellencamp leek in deze periode qua uiterlijk aardig op Michael Hutchence van INXS.
Mooie stoere mannen om te zien.
Mellencamp kende ik uiteraard van het fraaie Jack & Diane van een aantal jaren eerder.
Hij wordt regelmatig met Bruce Springsteen vergeleken, iets wat ik zelf ook doe.
Toch is Mellencamp meer een plattelandsboer, die als hij geen zanger zou zijn, op het land in het zweet zou werken, of aan de slag ging als cowboy.
Cougar is niet voor niks met trots in zijn naam vermeld.
Bij Springsteen heb ik meer het beeld voor mij van een hardwerkende monteur in een garage; zoals te zien is in de clip van I’m On Fire.
Terug naar The Lonesome Jubilee.
Een rockalbum van een country boy.
Omdat ik niet in de Verenigde Staten woon, kan ik daar weinig over zeggen, maar ik ben wel een beetje op de hoogte van tradities in de Achterhoek.
Het pannenbier; wanneer het hoogste punt bereikt is een meiboom op de nok van een huis geplaatst wordt.
De Zwarte Cross, maar dan uit de tijd dat deze nog niet zo genoemd werd, en als het ware illegaal was.
Het doe maar normaal, dan doe je gek genoeg gevoel.
Ook weer niet te vergelijken met het Limburg waar ik vandaan kom.
Dit is ruwer.
En dat is The Lonesome Jubilee ook.
Geen Country, terwijl daar wel de roots van hoorbaar is.
Misschien is het wel doorleefde blues met een rockrandje.

Als je bedoelt dat Mellencamp zelf trots op de toevoeging was dan kan ik je melden dat dat bepaald niet het geval was. Zijn eerste manager gaf hem ongevraagd de artiestennaam Johnny Cougar, omdat de naam Mellencamp voor geen meter zou verkopen. Hij kon pas na vele procedures echt van de toevoeging Cougar af. Hij vond de naam Cougar zelf 3 keer niks.
Ik kan je verzekeren dat dit voor heel country, rootsy en bluesy Amerika geldt. Om dat nou als speciaal kenmerk van Mellencamp te bestempelen.

Het was de tijd waarin de emotieloze synths langzaam op hun retour raakten. De neiging om weer meer akoestische instrumenten en invloeden uit andere streken te gebruiken nam toe. Hoewel Mellencamp al nooit van de synths was, zoals Springsteen hier nooit geen enkele moeite mee had, besloot hij hier voor het eerst de accordeon en de viool te gebruiken. Dat leidde tot een sound die voor die tijd toch best wel uniek was. Als ik aan de jaren 80 denk dan is dit voor mij verreweg het beste album dat me in die tijd overkomen is. Voor mij was het Springsteen tot aan Born in the USA, daarna bracht de Boss voor mij persoonlijk weinig bijzonders meer. Scarecrow kwam een jaar na Born in the USA uit en vanaf dat moment was Mellencamp tot aan de dag van vandaag vele malen belangrijker voor mij.

Grappig; dat van Cougar wist ik niet; klinkt inderdaad beter dan Mellencamp, dus ik begrijp de manager wel.

Absoluut meesterwerk van een in Nederland zwaar onderschatte meesterlijke singer-songwriter
hier kan je me 's nachts voor wakker maken.. zo goed dit..echt waar..waarom?
Alles klopt..maatschappij-kritische teksten..goede muzikanten..toppert!

uitstekende plaat die prima geconserveerd is door de jaren heen. Begin jaren tachtig zag ik John Cougar Mellencamp voor het eerst op nederlandse tv. Ik meen mij te herinneren dat de VARA daarvoor verantwoordelijk was. Deze omroep had een programma van een half uur en de programmering week sterk af van die van Toppop, die zich liet leiden door de verkoopcijfers. Het clipprogramma draaide "Jack and Diane" en ik was er van onder de indruk en begreep niet waarom het hier in den lande geen grote hit wilde worden en in de U.S. of A wel. Hier heeft Couger Mellencamp nooit echt voet aan de grond gekregen. Dit is hem het best gelukt met deze plaat. Misschien dat het materiaal net iets te veel gericht is op de maatschappij aldaar en iets universeels mist.

Op zich wel een punt misschien, maar 3 jaar eerder brak de veelvuldig met hem vergeleken Boss juist door met een plaat die zeer nadrukkelijk op de maatschappij aldaar gericht was. Ik denk dat er 2 oorzaken zijn die ervoor hebben gezorgd dat Mellencamp altijd wat ondergewaardeerd is gebleven.
1. USA for Africa: de doorbraak van Bruce. Wat als Mellencamp ook mee had mogen doen en hoe bekend was Bruce geworden als hij hier niet aan mee had mogen doen? Born in the USA was al uit en Dancing in the Dark deed in eerste instantie niets om na USA for Africa op no. 1 te komen, gevolgd door nog een stel hits van dat album die we anders nooit gekend zouden hebben. De uitstraling van dat eenmalig project dreunt nog altijd door en daar heeft Mellencamp niet van kunnen profiteren.
2. Mellencamp is zelf niet in de laatste plaats schuldig aan het gebrek aan waardering in Europa. Hoe vaak hij hier in de jaren 80 heeft opgetreden weet ik niet, maar ik weet wel dat hij in 1992 voor het laatst in Nederland was en daarna pas in 2011 weer 1 keer. Ook sindsdien ontbreekt weer ieder spoor. Je moet de fans een voor een veroveren. Bruce heeft dat als geen ander begrepen. Mellencamp is "huge" in de VS en is daar blijkbaar tevreden mee.

Dit klopt niet, USA for Africa wordt vooral geassocieerd met Lionel Richie en in mindere mate Michael Jackson die dit nummer schreven (ligt in de lijn van Richie's ballads). Bruce Springsteen was voordien redelijk populair hier maar met Born in the USA werd hij ook in Europa een megaster dankzij zijn optredens hier en het uitbrengen van vele singles uit dat album. John Cougar Mellencamp (en ook Tom Petty en Bob Seger) traden zelden op in Europa en waren hierdoor ook minder populair.

Bruce Springsteen was voor USA for Africa en Born in the USA een al een fenomeen in Europa en Amerika vanwege zijn tomeloze en onwaarschijnlijk intensieve concerten, dat is zoals Hendrik68 zegt een essentieel verschil.

Springsteen wist toch al aardig te scoren met albums en songs als The River en Born To Run?