John Cougar Mellencamp - The Lonesome Jubilee (1987)

Bij deze plaat ben ik helemaal verliefd op de sound: uit de pop/rock komen de felle drums, de elektrische gitaar en de "zwarte" achtergrondzang, maar uit de country, de folk en de bluegrass de fiddle, de banjo en de accordeon, en mede dankzij de droge produktie en de warme en smaakvolle arrangementen krijg je zo een sound die ik nog niet vaak ben tegengekomen en die dit album spring- en springlevend maakt. Zet dat amalgaam in bij een verzameling prima nummers, sterke en sociaal bewuste teksten en een frontman op de toppen van z'n kunnen en je krijgt een perfect album – ware het niet dat er op kant 2 een paar mindere nummers staan en de teksten niet meer subtiel met de verliezers meeleven (zoals op Down and out in Paradise, Check it out en Real life) maar drammerig en ééndimensionaal worden ("We are the people and we live forever" [éven te banaal, ondanks de analogie met het beroemde "We'll go on forever, 'cause we're the people" uit de verfilming van The grapes of wrath] en "It's hard times for an honest man, very very very hard times"...). Jammer, want zonder die compositorische en tekstuele minpunten had deze plaat met het beste van die-baas-die-ik-hier-verder-niet-bij-naam-wil-noemen meegekund.
        Kippevelmoment: "I never ever thought that this could happen to me!"

John Cougar Mellencamp leek in deze periode qua uiterlijk aardig op Michael Hutchence van INXS.
Mooie stoere mannen om te zien.
Mellencamp kende ik uiteraard van het fraaie Jack & Diane van een aantal jaren eerder.
Hij wordt regelmatig met Bruce Springsteen vergeleken, iets wat ik zelf ook doe.
Toch is Mellencamp meer een plattelandsboer, die als hij geen zanger zou zijn, op het land in het zweet zou werken, of aan de slag ging als cowboy.
Cougar is niet voor niks met trots in zijn naam vermeld.
Bij Springsteen heb ik meer het beeld voor mij van een hardwerkende monteur in een garage; zoals te zien is in de clip van I’m On Fire.
Terug naar The Lonesome Jubilee.
Een rockalbum van een country boy.
Omdat ik niet in de Verenigde Staten woon, kan ik daar weinig over zeggen, maar ik ben wel een beetje op de hoogte van tradities in de Achterhoek.
Het pannenbier; wanneer het hoogste punt bereikt is een meiboom op de nok van een huis geplaatst wordt.
De Zwarte Cross, maar dan uit de tijd dat deze nog niet zo genoemd werd, en als het ware illegaal was.
Het doe maar normaal, dan doe je gek genoeg gevoel.
Ook weer niet te vergelijken met het Limburg waar ik vandaan kom.
Dit is ruwer.
En dat is The Lonesome Jubilee ook.
Geen Country, terwijl daar wel de roots van hoorbaar is.
Misschien is het wel doorleefde blues met een rockrandje.