Orchestral Manoeuvres in the Dark - Organisation (1980)

Enola Gay, The More I See You, Motion & Heart, wat mooi allemaal.

En alweer deel ik LeRoi's mening, makkelijk als iemand hetzelfde denkt, toch?

****

Ik vergat nog te zeggen dat ik "Orchestral Manoeuvres in the Dark" één van de leukste namen vind voor een popgroep.

Electric Light Orchestra komt aardig in de buurt, al vind ik doorgaans hun muziek wel nog sterker dan van deze eighties grootheden.

Dit eigenlijk geheel terzijde van de muziek.

Wat mij betreft de beste van OMD. Die haunting synth op2nd Thought is prachtig! Mooi album!

Dit is zo'n album waarop men nog zoekend is wat het moet gaan worden. En ook al is dat nog niet helemaal top, een dergelijk album krijgt bij mij wel een speciale plek in mijn geheugen. Zo ook dit album van Orchestral Manoeuvres in the Dark.

Wat me erg opvalt is dat het een erg sfeervol album is. Met heerlijke diepe bassen voor een warm gevoel in de onderbuik. Daarover een zanger die niet bepaald zijn vak verstaat, maar daar staat dan wel gedurfde muziek tegenover en zo houden zang en instrumentatie elkaar aardig in evenwicht. Wat verder een pluspunt is, is dat men het experiment aan gaat, en al zijn de vocalen niet al te sterk te noemen de verdere vormgeving is met liefde gedaan. En als er een valse noot te horen is denk ik maar zo: Bij de afwas blijft er af en toe iets aan het bestek kleven wat daar niet hoort. Even een nachtje laten weken en de volgende dag is het zo weg.

Kortom: een spannend product uit de jaren tachtig van de vorige eeuw.

ORGANISATION
kondigt acht maanden na het debuut een nieuwe aanpak aan.
Andy McCluskey (zang en bas) en Paul Humphreys (toetsen en zang)
halen Malcolm Holmes (drums en percussie) binnen als definitief groepslid.
Het instrumentarium wordt gemoderniseerd... de sound is rijker geworden.

Organisation is het meest weemoedige album van OMD.
Een post Joy Division plaat (OMD speelde ooit in hun voorprogramma).
Massief donker, grijs gesluierd, maar altijd met een straaltje hoop.
Of hoe zou Peter Saville anders op die hoes gekomen zijn?

Enola Gay / Annex was de eerste en enige singel van dit album.
Dansen op de bom ... annex een briljante, meer experimentele b-kant.
http://nl.youtube.com/watch?v=hpoIWmLVpTE

2nd Thought is een prachtig voorbeeld van hoe OMD op Organisation
de schaduwzijde van het bestaan begeleidt met hemelse akkoorden.
http://nl.youtube.com/watch?v=2gIr3a1rUpw

VCL XI is de "odd" of "weird" one ... een oudere instrumental in de stijl
van Dancing (zie debuut) die een aantal draaibeurten geduld vraagt.

Motion and Heart werd even overwogen als tweede singelkandidaat.
Een leuk liedje uit de oude doos "for the Fred Astaire fans," zou Andy live roepen.

Statues was een instrumental uit hun begindagen.
De dood van Ian Curtis bracht inspiratie voor de tekst.
http://nl.youtube.com/watch?v=28eO5HUWf5U

De titel verwijst naar de JD hoezen van Closer en Love Will Tear Us Apart (12").
Een juweel van een melancholische synthtrack ... genre Decades.

The Misunderstanding is ook een wat oudere compositie
die voor dit album van een hallucinant arrangement werd voorzien.

The More I see You is een cover van de gelijknamige Chris Montez hit uit 1966.
De tekst bleef identiek, maar de muziek is een erg lome en vrije interpretatie.
Dit nummer voegt een dosis zelfrelativering, een kwinkslag toe aan Organisation.

Promise is het eerste nummer waarop Paul Humphreys vocaal soleert.
Met behoorlijk wat singelpotentie: catchy pop met een zwart randje.
http://nl.youtube.com/watch?v=bSW6nwjfFmc

Stanlow behoort tot de allerbeste OMD composities en is een lofzang
op de olieraffinaderij waarin heel wat vrienden en familieleden van de band werkten.
Qua nachtelijk sfeerzetting vergelijkbaar met This City Never Sleeps van Eurythmics.

Tracks 11 - 14 stonden op een EPtje
dat gratis bij de eerste vinyl exemplaren van het album zat.
Het zijn vier outtakes van één van OMDs allereerste optredens
(november 1978) in Eric's Club in Liverpool.

In november 2008 zal OMD haar 30jarig bestaan vieren
met een korte live tour in de UK (en een Best of CD/DVD).

Track 15 was een voor de Amerikaanse markt opgenomen
nieuwe versie van Electricity ... werd echter nooit uitgebracht.

mooi verhaal! Bij die tour is trouwens Chin Crises het voorprogramma

Eindelijk! Ik zit al lang te wachten op een DVD met daarop alle clips. Ik had vroeger wel een VHS met clips, maar wil toch graag een DVD.

Dit album van OMD is voor mij de beste, ook beter dan de succesvolle opvolger Architecture & Morality. Hier horen we OMD nog puur, zoals ik ze graag hoor. Duidelijk hoorbare basic synthesizers. Het geheel klinkt erg 'donker' en de fraaie hoes sluit daar goed bij aan.

foxhusky,

de dvd zal 31 videoclips bevatten ... waaronder de bijna verloren gewaande cultvideo bij Red Frame / White Light.

Super! Ik kan bijna niet wachten. Nu ook maar hopen dat ook de geluidskwaliteit in orde is, in ieder geval stereo geluid bij alle clips. Helaas is dat niet bij alle muziek-DVD's met clips het geval.

Dacht ik daarstraks even dit album te bestellen... nergens meer te krijgen.

Niet te snel opgeven, hoor. Rechtstreeks van de OMD website www.omd.uk.com zou in ieder geval nog moeten lukken.

Geremasterd en wel hier "new and used from" voor ca 6,50 euro (incl verzending)

Goede keus!
Via eBay is het album ook nog te krijgen (nieuw en gebruikt), zoeken op "OMD Organisation". Succes!

Net dit album overgezet van lp naar cd en dan valt pas op dat de productie erg goed is. Derhalve een halve ster erbij. Een heerlijk warm album dus. Laat de winter maar komen, ik ben er klaar voor...

Ik zou toch gewoon de CD remaster kopen.
Je weet niet wat voor interessante bonustracks je mist.

Annex (b-kant Enola Gay) is subliem.
Tracks 11-14 tonen de vroeg experimentele zijde van de band.
Het zijn live opnames die bijna dag op dag 30 jaar oud zijn.

is enkel niet meer leverbaar dus dat wordt toch echt via internet gaan zoeken

Ik denk dat ik hem nog steeds nieuw kan kopen voor 6,49 euro.
http://www.proxis.be/

Linkje naar Amazon 5 posts eerder (6,50 omgerekend - de remaster)

Zoals ik al schreef wordt dat zoeken via internet en jou link lijkt mij een internetsite...

Statues
*snik snik*
Wat een prachtnummer!

Heb dit album ondertussen al besteld bij de plaatselijke platenboer!
Het ging wel even duren voor hij binnenkomt... Ben benieuwd!

Dit heb ik album ontdekt via de platencollectie van mijn vader... Ik zag een mooie hoes en op de achterkant stonden bij de gebruikte instrumenten overwegend synthesizers, genoeg redenen voor mij om hem op te zetten.

En weer bleek de Wet van de Mooie Hoes van toepassing: wat een prachtig album! Ik herkende Enola Gay natuurlijk, maar eigenlijk is dat een van de mindere nummers. Het daaropvolgende 2nd Thought is zo ontzettend goed. Lekker langgerekt, diepe tonen en sluimerende teksten. En dan Statues natuurlijk, daar heb ik niet zo heel veel woorden voor.

Verder bestaat het album uit nummers die me doen denken aan Low, van David Bowie, en natuurlijk de vroege Kraftwerk platen. Op dit album hebben weer anderen artiesten gereageerd. Ik herken in de klanken van Junior Boys' So This Is Goodbye veel van OMD.

Kortom: 4* voor nu, eens kijken hoe hij het doet op de lange termijn.

Leuk, voor mij is dit ook een aanleiding geweest om een album te 'proberen' en vaak werd ik niet teleurgesteld.

Sander, erg fijn dat jonge mensen als jij nog open staan voor deze muziek van het 'oude ' OMD. Dat doet me goed. Het album bestond al 11 jaar toen jij geboren werd. Ook je in top10 staan een aantal albums waaruit je goede muzieksmaak blijkt.

Eindelijk in mijn bezit..

Ben'm nu aan het luisteren en ik vind het goed klinken. Enkele songs kende ik al in live-uitvoering van de 'Live At The Theatre Royal'-dvd.

OMDs Organisation
netjes op een YouTube rijtje.

YouTube - OMD - Enola Gay (live version)

YouTube - OMD - 2nd Thought

GEEN VIDEO voor VCL XI

YouTube - OMD - Motion and Heart (amazon version)

YouTube - OMD - Statues (Joy Division tribute)

YouTube - OMD - The Misunderstanding

GEEN VIDEO voor The More I See You

YouTube - OMD - Promise

YouTube - OMD - Stanlow

YouTube - OMD - Annex

De versie van Motion and Heart is een in 1981 heropgenomen versie,
met oog op een single release die er nooit kwam. Deze versie staat als bonus
op de remaster van Architecture & Morality en verscheen als extra b-kant van Souvenir.

Tracks 11 - 14 van de remaster zijn eperimentele live opnames uit 1978
en niet op YouTube terug te vinden. De videomaker van Stanlow heeft
jammer genoeg een beetje aan het nummer geprutst ...

Uit een interview met Andy McCluskey en Paul Humphreys,
eind 1980 naar aanleiding van hun tweede album Organisation.

ANDY / Ons eerste album is entertaining,
maar het is te licht: het ontbreekt aan diepte.
Natuurlijk houden wij van melodieën en dansen.
Maar het biedt verder niks, behalve een aardige ontspanning voor korte tijd.

ANDY / Toen we Orchestral Manoeuvres in the Dark begonnen,
wilden we niet onder het typische cliché van synthesizer groepen vallen.
Dus brachten we pop in plaats van die deprimerende, intellectuele muziek.
We hadden wel van dat soort songs, maar we waren te laf om ze te spelen.
We waren bang dat iedereen zou roepen dat we verschrikkelijk
vervelend en beperkt waren.

ANDY / De recente liedjes zijn even sterk als onze popsongs
maar hebben een andere timing. Wij willen nu beter bij het publiek overkomen.
Wij willen meer proberen: zulke belangrijke muziek schrijven
dat de mensen iets voelen en het hen zelfs verandert.

ANDY / Joy Division geeft mij een verbazingwekkend gevoel,
dat ik niet zou hebben ervaren als ik nooit naar Joy Division had geluisterd.
Het raakt mij echt. Het geeft me kracht om de dag door te komen.
Wat doet het jou, Paul?

PAUL / Als ik me depressief voel, geeft het mij inderdaad kracht.
Ik kan niet slechts één nummer horen: ik moet de hele plaat afluisteren.

ANDY / Joy Division is evenwichtig. Zij hebben goede melodieën.
Men zou niet naar ze luisteren als het niet ook onderhoudend was.
Love Will Tear Us Apart is een heavy song met een grandioze melodie.
Het doel dat wij nastreven, is een goede melodie met een meerwaarde,
die de mensen raakt. Iemand schreef ons dat hij huilde bij het horen van Stanlow.

PAUL / Die tweede elpee, Organisation, is allereerst zo ernstig
omdat we ons erg neerslachtig voelden. We raakten namelijk plotseling
betrokken bij alle facetten van de muziekbusiness en moesten
zoveel zaken behandelen die niets met muziek te maken hadden.
We moesten rekening houden met deadlines.

ANDY / We kregen meer verantwoordelijkheid, hadden meer bedenktijd nodig.
De eerste elpee geeft weer hoe we de nummers live speelden.
De songs stonden toen meestal in één keer op de band.
Maar later koste Orchestral Manoeuvres in the Dark meer organisatie,
vandaar de titel. We moesten binnen een jaar een volwassen groep worden.

Het wordt tijd dat dit album een nieuwe kans krijgt.
Past net zoals October van U2 en A Broken Frame van Depeche Mode
onder de noemer: weemoedig album van een band met groeipijn.
Zeer de moeite waard.

Ondertussen op YouTube teruggevonden: bonustrack 12.

YouTube - OMD - Distance Fades Between Us

Na een aantal luisterbeurten toch wel het minste van de 4 OMD albums die ik inmiddels heb. Om te beginnen vind ik 'The More I See You' zo ongelofelijk verschrikkelijk, dat is totaal misplaatst. En verder te veel matige dingetjes die niet uit de verf komen. Niet hoekig genoeg, of zo, zoals 'Promise': gewoontjes en saai. 'Statues' en 'The Misunderstanding' kunnen me ook nog wel bekoren, maar 'Enola gay' blijft ondanks dat het zo bekend in de oren klinkt het beste nummer.

De eerste credits zijn voor de hoes. Een prachtige foto. Donkere schaduwen gevangen in een gitzwart frame, maar witte wolken zorgen voor licht aan de horizon. Kortom: er is nog hoop.

Zeker als het stuiterende Enola Gay je om de oren vliegt. Voortbordurend op de sfeer van het debuut (en met name single Electricity) zet deze okselfrisse hit je stiekum op het verkeerde been. Lichtere kost krijg je op dit album niet meer voorgeschoteld.

Want Organisation klinkt zoals de hoes dat doet vermoeden: donker, treurig, bij vlagen onheilspellend maar tegelijkertijd romantisch en bemoedigend. En vaak verbijsterend mooi. De follow up van het succesvolle debuut laat een groep horen die zich in korte tijd ontpopte van hitpotente synthpopact tot een postpunkgroep met interessante fratsen.

2nd Thought bezorgt me iedere keer weer visioenen van leegstaande fabriekshallen. Dezelfde mechanische kilte die je bij Joy Division proeft. Een spookachtige song en een abrupte U-turn als je de openingstrack nog op de trommelvliezen hebt. Die industriële sfeer komt in volle glorie treug bij de griezelig mooie afsluiter Stanlow. Een ware epic.

VCL XI doet me dan weer eerder aan The Cure denken. Het zal de zang wel zijn, in combinatie met dat rinkelende en ratelende hoorspel. Een knap staaltje studio art.

Het matige Motion And Heart was de (voorgestelde) tweede single. Die single kwam er niet, en wat mij betreft waren er betere opties. Om te beginnen Statues. De glazen bol van dazzler (....iets zegt me dat Sebas uit zijn dak zal gaan bij Organisation...) sprak de waarheid. Wat een w.a.a.n.z.i.n.n.i.g nummer is dit. Een melancholische beauty die ik meteen tot één van mijn favoriete O.M.D. songs bombardeer.

The Misunderstanding opent angstaanjagend met electronische heavy metal, maar je kunt opgelucht ademhalen als een instant synthmelodietje de spanning wegneemt. Maar dan volgt die bezwerende vocale tirade...Deze song heeft even tijd nodig. Maar dan heb je ook wat.

The More I See You is een cover van Chris Montez (iemand???), terwijl ik hier toch echt vier minuten lang Depeche Mode hoor. Topnummer. En dan is er nog het chique Promise. Iets toegankelijker dan Statues, en daarmee toch een meer voor de hand liggende singlekandidaat...Maar goed, de platenmij dacht er anders over.

Interessante bonustracks ook...Annex is een intstrumental in de lijn van 2nd Thought, Introducing Radios en Distance Fades Between Us voorproefjes van Dazzle Ships en Architecture & Morality.

Nou nog eens goed dubben over welke O.M.D. plaat nu eigenlijk de beste is...