Orchestral Manoeuvres in the Dark - Organisation (1980)

Ik ben maar al te blij dat mijn glazen bol niet gefaald heeft.

Tracks 11-14 van de remaster komen van een ep'tje
dat gratis bij de eerste oplagen van het vinyl album zat.
Daarop 4 instrumentale live registraties van het meer
experimentele werk van de groep, waarmee ze aanvankelijk
ook optraden. De opnames dateren van november 1978
en getuigen van één van hun allereerste optredens.

Andy en Paul met Winston (hun taperecorder) en opgenomen solo's
van Paul Collister en Malcolm Holmes. Toen speelden ze ook al Electricity
en andere songs die we kennen van hun debuutalbum. Op dat album
vermeden ze angstvallig de meer experimentele dingen.

Op Organisation durfden ze dergelijk songmateriaal wel aan.
En, zoals sebas opmerkt, trekken ze die kaar ook resoluut op Dazzle Ships.

Wie heeft er in godsnaam met de hoes geknoeid?
Ik heb hier maanden geleden de originele vinyl hoes gezet.

Images for Orchestral Manoeuvres In The Dark - Organisation - discogs.com

Nu staat de CD hoes hier weer.

Ikke niet!

Het is u geraden!



Neen, het is al het zoveelste geval de laatste weken.
Hoezen die ik ooit zelf ter correctie had ingestuurd,
zijn weer doodleuk vervangen door een foute.

Ik vond dat ik bij OMD wel eens online van mijn oren mocht maken.

Trouwens, aan de hoes van Dazzle Ships is ook geknoeid.
Het is wel de juiste (op de beige gaten na), dus ik snap
echt niet waarom die ook veranderd geweest is.
Er zit nu zelfs een vege rand aan bovenaan.

Dank aan de crew voor het herstellen
van de oorspronkelijke vinyl hoes.

En nu afblijven graag ...

......wel een prachtige hoes, welteverstaan dus reeds!

Hebben ze hiervan maar 1 single uitgebracht? Op alle verzamelaars komt telkens maar 1 nummer hiervan voor.

Ja, er was maar één enkele single.
Motion and Heart werd in 1981 heropgenomen
om als mogelijke tweede single uitgebracht te worden.

Maar dat plan werd snel opgeborgen en die versie
verscheen als extra 10" b-kant van de single Souvenir.

Tussen Enola Gay (1980) en Souvenir (1981)
liggen ongeveer 10 maanden zonder single release.

Organisation verscheen vrij snel na het debuutalbum
en verzamelt vooral het meer experimentele werk uit OMDs beginperiode.
Andy en Paul hadden dat opgespaard. Op het eerste album staan de synthpop tracks.

Organisation is veel weemoediger, uitgesponnen klanktapijten.
Vooral Statues en Stanlow zijn hier goede voorbeelden van.

Het nummer Promise (geschreven en gezongen door Paul)
is na Enola Gay het meest hitpotente lied op het album.

Is dit hun beste album?
Ik ken alleen 'Messages', waarbij het opvalt dat de eerste 6 nummers daarop tot mijn favorieten behoren. De latere singles vind ik eerder eenvoudige popdeuntjes.

Eenvoudige popdeuntjes? Vind het toch wel vrij sterk allemaal. Vrij gevarieerde sound en toch heel herkenbaar. Ik doe het ze niet na

Ken dit album totaal niet.

Ik heb me wat verkeerd uitgedrukt. Nummers zoals 'Locomotion' en 'Tesla girls' vind ik wel van een ander (lager) niveau dan nummers als 'Maid of Orleans' en 'Souvenir'.

Samen met de opvolger, 'Architectury & Morality', imo de beste platen van OMD.
Vanaf 'Junk Culture' werd het wat meer doorsnee 'pop' maar er zaten toch vaak ook wel 1 of meer kwalitatieve prima nummers op wat er na 1984 werd uitgebracht...

heb de LP net even opgezet , maar is wel een erg goed album dit. ik zou zeggen net zo goed als architecture , klinkt bij tijden heel soundscaperig , maar het werkt wel. de periode van OMD die ik goed kan waarderen...

Net als Architecture & Morality is dit een zeer sterk album van OMD. Op ouderwetse wijze begint het album met een heuse popclassic, een synthriedel die iedereen wel kent, Enola Gay.
Ook Second Thought is een prima nummer, vooral de melancholieke intro kan mij bekoren. Vervolgens twee prima, wat meer lichtvoetige, popnummers.

Zwaartepunt van het album is het middenstuk, de ode aan Ian Curtis, Statues is een weemoedige slowtempo song gehuld in zwaar aangedikte synths waarin OMD (alweer) laat horen meer dan een gemiddelde 80's popband te zijn. Ook The Misunderstanding heeft dat mistroostige, hetzij meer in een dansbare en opzwepende vorm gegoten.

Enig punt van kritiek is het zevende nummer, The More I See You, dit valt hier nogal uit de toon en is imo een kleine misstap.

Dit wordt goedgemaakt door Promise, een nummer waarvan de intro als twee druppels water op die van TSOM's Alice lijkt en waar ik voorts ook wat Fad Gadget invloeden bespeur.

Save the best for last moeten de mannen hebben gedacht, als afsluiter krijgen we één van de mooiste albumstracks uit de 80's, het aan de mijnen refererende Stanlow. OMD is meester in sfeerzetting en het omzetten van een sound naar het gevoel/het onderwerp van een song, zie ook Sealand. Vooral die uithaal naar het einde toe is kippenvel.

Samen met A&M een essentieel album.

Mooie recensie.

VCL XI vind ik geen lichtvoetig popnummer, da's een doorwrochte synthkronkel.

Paul Humprheys noemt The More I See You in retrospect ook een vergissing.
Als je The More I See You zou vervangen door Annex (b-kant Enola Gay, zelfde sessies),
dan krijg je een pracht van een 5 sterren album in mijn ogen. Nu net niet.

Fad Gadget invloeden? Het zou chronologisch gesproken andersom kunnen zijn.

Promise ishet eerste OMD nummer dat volledig door Paul Humpreys
werd geschreven en gezongen. Later volgden Souvenir, Never Turn Away,
Secret en (Forever) Live and Die ... die wel allemaal op single verschenen.

VCL XI klinkt in de verte als The Cure. Bij The More I See You moet ik dan weer aan Depeche Mode denken.

Statues en Stanlow behoren m.i. tot het beste dat O.M.D. heeft gemaakt. 100 % kippenvel.

Vinyl is okee.
Ik ben eens benieuwd wat je ervan vindt.

Maar de bonustracks hier zijn ook weer dik in orde.
Vooral Annex, de b-kant van Enola Gay.

Voor de fijnproevers een recensie van een oude bekende.

Julian Cope on OMDs Organisation

Ondanks de zeer mooie opening "Enola Gay" kon dit album mij vroeger nooit bekoren en nu na een keer of twee herbeluisterd te hebben nog steeds niet. Ook de hier hooggewaardeerde songs "Statues" en "Stanlow" wisten mij maar niet te raken. Een hoge waardering voor dit album mijnerzijds zit er dus, het hoge gemiddelde op dit topic ten spijt, niet in.

2,5*

Echt een prima plaat. Statues is toch wel het hoogtepunt met niet ver daar achter Enola Gay, 2nd thought en op sommige uitvoeringen Annex. Jammer dat OMD nog slechts een album van dit kaliber heeft weten af te leveren. 4*

Volgens mij leverden ze nog twee albums van dit kaliber af.

Maar da's natuurlijk maar een mening.

Je hebt deels gelijk .... hun meest recente album vond ik ook prima.

Ik had het natuurlijk over het album dat mijn avatar is, grapjas.

.. moet kunnen he.

Enkel voor de nerds ...

ORGANISATION
- verwijst naar de reorganisatie binnen de groep (drummer Holmes treedt toe)
- de synthpop hobby van Humprheys en McCluskey wordt een professionele popgroep
- het voorschot wordt gebruikt om een studio te bouwen en nieuwe synths aan te kopen
- Organisation was de oorspronkelijke bandnaam van OMD inspirators Kraftwerk

Enola Gay
- geschreven vanuit McCluskey's fascinatie voor vliegtuigen
- het idee dat de bommenwerper genoemd is naar de grootmoeder van de piloot
- wordt door Humphreys aanvankelijk te poppy bevonden
- een interessante oerversie is te horen op het Peel Sessions album
- de enige single van Organisation

2nd Thought
- basistrack dateert nog uit de sessie van het debuutalbum
- verder afgewerkt en verfijnd door gebruik te maken van de nieuwe synths
- de titel verwijst naar de eerste twijfels die rezen bij de nieuwe status van popact

VCLXI
- getal in Romeinse cijfers op de back sleeve van Kraftwerks Radioactivity.
- experimenteel nummer dat intrigeert, maar de hitpotentie van het album bedreigt
- de gefluisterde tekst is tot op heden een goed bewaard geheim

Motion and Heart
- OMD schreef aanvankelijke geen lovesongs: de titel is een metafoor voor liefde
- song met retro toets die live aangekondigd werd als "this is for the Fred Astaire fans"
- wordt heropgenomen, maar toch geschrapt als tweede single (zie b-kant 10" Souvenir)

Statues
- oorspronkelijk instrumentaal te horen op live optredens uit 1979
- krijgt een tekst in 1980 die deels verwijst naar de zelfmoord van Ian Curtis
- de titel verwijst naar de beelden op de Joy Division hoezen voor Closer en LWTUA 12"

The Misunderstanding
- heel oud OMD nummer uit de setlist van hun vorige groep The Id
- wordt volledig herwerkt met een uitvoerige intro en outro
- ruikt nog naar de manische aanpak van de punk

The More I See You
- tekst is van de gelijknamige hit van Chris Montez uit 1966
- de muziek is een OMD interpretatie van de oorspronkelijk muziek
- bedoeld als grap ... McCluskey probeert ook te zingen als Ian Curtis

Promise
- solo compositie van Humphreys en ook door hem gezongen
- Humphreys was minder betrokken bij de songwriting voor het album
aangezien hij in Amerika verbleef bij zijn vriendin (en eerste vrouw) Maureen
- gemiste kans op een hitpotente 2de single

Stanlow
- liefdeslied dat zich richt tot de gelijknamige olieraffinaderij
- heel wat mensen uit The Wirral (Liverpoolse wijk) verdienden er hun brood
- de verlichte fabriek verwelkomde de band 's nachts na het toeren

Annex
- de titel zegt al bijna dat het om een b-kantje (een toevoegsel) gaat
- experimenteel nummer dat misschien beter op het album had gepast dan track 7

Electricity 1980
- heropgenomen met de nieuwe synths en lichtjes gewijzigd van arrangement
- oorspronkelijk enkel verschenen op een dinsisc sampler

Introducing Radios
Distance Fades between Us
Progress
Once When I Was Six
- vier live registraties uit 1978 (één van OMDs allereerste concerten At Eric's in Liverpool)
- treden nog op als duo met een taperecorder die Winston heet
- op band staan een saxsolo en drumpartijen van hun latere bandgenoten Cooper en Holmes
- experimentele nummers waarmee ze songs als Electricity en Almost afwisselen

Mooie feitjes weer van de Dazz, dat van die oernaam van Kraftwerk wist ik nog niet (uiteraard wel de vele inspiraties) dus ook nog eens wat geleerd

Dit oeralbun van Kraftwerk dus voor de duidelijkheid: Organisation - Tone Float (1970)

De tekst van VCLXI is inderdaad moeilijk te vinden, hieronder een kleine schets die ik er ooit van vond. Compleet is het niet, maar alvast een opzetje zeg maar.

[I NEED HELP!!!! - Dave]
styling I work real hard
stop trying to bother ?
so sweet ? I feel so hard
you sow silence in the face of our
?
it's kind hard but they don't stare
what is the place we're living in
I can't ?
when I said it to all the deaf
I say ?
say that I say
I say ?
?
say ?

Een halfje er bij, als 2nd Thought nou ook nog eens goed gaat vallen ga ik wellicht wel voor de 5 sterren!

Aan de andere kant is Statues ook wel weer zo belachelijk goed dat alleen al voor dat nummer een 5 minimaal zou moeten zijn...

Net iets minder dan architecture & morality, maar Stanlow is echt briljant

Ik heb de albums van de heren eigenlijk altijd links laten liggen (aleen de wat recentere niet, en die vond ik niet zo goed, dus dat zal de reden wel zijn), maar vond de singles altijd erg ok.

Nu heb ik een aantal lp's van ze op de kop getikt, en snap niet waarom ik dit niet eerder heb beluisterd! Wat een lekkere plaat zeg!

Statues vind ik erg mooi!

Toevallig laatst op een BBC docu over synthpop gezien met wat voor middelen dit album is gemaakt, dat maakt het alleen nog maar leuker!

Enola Gay vind ik een dijk van een single en hiermee leerde ik OMD kennen. Het tweede album klinkt iets experimenteler en ook wat donkerder dan het debuut en vind ik ook iets beter. De analoge synths van OMD vind ik warm klinken, dit in tegenstelling tot vele latere synthipopbands. Wellicht de reden waarom OMD mij niet iets meer aanspreekt dan de andere synthipopbands temeer omdat ze ook gevoel hadden voor melodie waar Enola Gay een goed voorbeeld van is.