Mark Lanegan Band - Somebody’s Knocking (2019)

Deze zag ik niet aankomen! Mooi Mark zit nog altijd niet stil.

Ik ook niet. Zeer mooi vooruitzicht!

whoop whoop, tickets gekocht voor optreden in Hasselt 6 dec.
Benieuwd naar het nieuwe album

Stitch it up klinkt behoorlijk rechttoe rechtaan. Afwachten of dit een toppertje gaat worden.

Link naar het nieuw te beluisteren nummer "Playing Nero - YouTube"

Stevige New Order-invloeden weer op "Playing Nero", een beter nummer dan het wat matte en voorspelbare"Stitch It Up".

Blijf stiekem toch altijd hopen dat Lanegan weer eens iets Screaming Trees-achtigs in elkaar knutselt, dan wel het simpel en puur akoestisch houdt.

Night Flight to Kabul vind ik momenteel de sterkste song van de 3 vrijgegeven nummers.

Mark Lanegan Band - Night Flight to Kabul - YouTube

De voormalig Schreeuwende Boom bracht dit jaar nóg een album uit: Not Waving & Dark Mark - Downwelling (2019).

Wow, dit klinkt erg goed! Precies waarop ik hoopte.

Boh! Dikke tegenvaller. Muziek klinkt net zo vlak en inspiratieloos als de hoes. Zouteloos, zielloos, twee begrippen die me te binnen schieten als ik dit hoor. En dat zeg ik als een groot bewondereraar van de man. Tot en met Bubblegum ALLE platen van Lanegan blind gekocht. Ik ben echt een groot fan van zijn eerdere werk, net na zijn periode bij het onvolprezen Screaming Trees. De man maakte toen - voor mij - klassiekers als The Winding Sheet, Whiskey For The Holy Ghost en Bubblegum. Nu lijken zijn songs onder te sneeuwen onder een laagje electronica en dat haalt wat mij betreft de angel uit hetgeen waar hij al die jaren juist zo goed in was; sterke songs schrijven.
Wellicht wint hij met deze matige doorsnee rockplaat een groter publiek maar mij is ie kwijt.
*Pakt Whiskey For The Holy Ghost uit de kast en draait: Sunrise*

Oeps, dit lijkt op een pijnlijke uitglijder. Deze stijl past Lanegan helemaal niet....

Klinkt mij erg fijn in de oren!

Een stuk minder eighties electronica dan op de vorige platen. Hij richt zich al vanaf 2012 op deze sound, maar laat juist nu meer de gitaar toe.

Ik lust hier wel pap van (en ook een grote fan van de Screaming Trees en vroegere Lanegan). Hij klinkt hier veel lichtvoetiger dan op de platen hier juist voor die wat zwaar op de hand waren.
Soms klinkt hij als New Order (misschien nog het meest op She Loved You dat ik echt een goed nummer vind), soms klinkt hij als The Stranglers (dat orgeltje in Stitch it Up) maar daar is niets mis mee, ook omdat hij op veel andere nummers zijn oude vertrouwde zelf blijft.
Ik heb veel meer problemen bij een aantal dancey uitstapjes van andere favoriete artiesten zoals Stephen Malkmus en Belle and Sebastian dan met deze fijne plaat van Mark Lanegan.

Ik vind het juist weer vernieuwend album met een paar hele lekkere nummers erop. Tip kijk de clip night flight to Kabul op youtube erg tof gedaan. Mark is wel oud geworden hij lijkt wel 70 ?

Voor mij is het grootste probleem dat de vocalen grotendeels naast de muziek lopen als het ware (precies alsof de vocalen apart zijn opgenomen en later dan over de backingtracks zijn gegoten zonder dat het als 1 geheel overkomt)

Dit gevoel precies had ik ook! Dat maakt het een beetje een vreemd of afstandelijk album. Misschien went het nog een beetje.

Voor een nieuw album van de man met de 'grafstem' ben ik altijd te porren. Als de naargeestigheid en droevenis van dit jaargetijde op ons neerdaalt is Lanegan de troubadour die perfect past bij het navenante weerbeeld. Echter op deze schijf weet hij weinig memorabele nummers neer te zetten. Hij heeft wederom gotische elementen, jaren 80 klanken en wat new wave invloeden tot een geheel proberen te smeden maar het album voelt stroperig aan. Voorganger Gargoyle bevatte nog enkele nummers die qua sfeer en emotie tot de verbeelding spraken; zoals het breekbare Goodbye To Beauty of het umheimische Drunk on Destruction. Op deze worp mis ik de nummers die het verschil maken, songs die beklemmend zijn, of simpelweg een akoestisch intermezzo waarin Lanegan doeltreffend de pijn van het zijn uitdraagt. Er staan wel een paar nummers op de plaat die wat meer indruk maken; het slepende Depeche Mode achtige; Gazing from the Shore, en het rechtstreeks uit de jaren 80 weggelopen; Playing Nero. Voor het overige sleept de plaat zich op midtempo voort, worden de synthesizer klanken wel erg ver doorgevoerd en kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat er wat sleet op de stem van Mark begint te komen. Gargoyle was al geen klassieker maar dit album behoort wat mij betreft zeker niet tot de betere platen in zijn oeuvre.

Ik zie dat er gewoon 5 sterren worden gegeven voor dit benedenmaatse werk van Lanegan. Hij heeft écht veel beter werk gemaakt. Dat heeft niet eens met persoonlijke smaak te maken. Dit werk als een meesterwerk te bestempelen (wat een 5-sterren-nominatie bij mij impliceert) gaat echt veel te ver. Maar goed, ook dat is maar een mening.

Ach ja, een daarvan geeft vrijwel ieder album 5 sterren en de ander heeft binnen een paar minuten 10 albums van de Rolling Stones een 0,5 gegeven...

Ik zie het ja. En 0,5 sterren voor Nick Cave's Push The Sky Away en Chutes Too Narrow van The Shins. Kan in simpelweg niet serieus nemen. Zal wel een persoonlijke fittie hebben met deze artiesten, anders kan ik dit ook niet verklaren.

ja, precies....

Ik snap de kritiek hierboven wel. Mark Lanegan zingt hier veel meer in dienst van de muziek dan andersom. Bij sommige nummers klinkt het alsof de muziek eerst gemaakt is en vervolgens pas de teksten/zang. Niet perse verkeerd wat mij betreft, maar hij doet zichzelf er toch wel wat mee tekort. Buiten dat vind ik het wel een erg fijn album. Zijn stem blijft natuurlijk fantastisch en er staan toch wel wat typische Mark Lanegan-nummers op zoals Paper Hat en War Horse.

Eigenlijk de eerste plaat van mijn held die me een beetje tegenvalt.
Gargoyle was al een stapje terug maar had wat pakkende nummers.
Hier lijkt het, zoals eerder opgemerkt, of Lanegan zijn nummers later heeft ingezongen.
Op de een of andere manier voelt het nergens organisch of dwingend. Zijn stem zelf blijft wel indrukwekkend.

Hij kan beter dan dit.

Niet veel beter hoor!

Heerlijk hoe vaker ik hem draai hoe beter.

Dansbaar plaatje van onze vriend, jammer dat ik niet van dansen houdt. Maar ik vind hem best goed moet ik zeggen, maar kan (nog) niet tippen aan mijn persoonlijke favoriet 'Blues Funeral'.

Ik zag in de credits dat deze plaat nog een flink Nederlands tintje heeft, in de vorm van 'Sietske van Gorkum'. Voor mij een onbekende muzikant (o.a. viool). Maar bij de helft van de nummers staat zijn naam als mede-componist genoemd, dus belangrijk voor deze sound.

Dit album kreeg een goede recensie in een lokaal dagblad, kende de band enkel bij naam.
Nu ca. 5 tracks gehoord maar die bevallen mij wel, ik hoor veel Joy Division/ New Order invloeden en een stem die mij in de verte aan Iggy Pop doet denken.