Prince - Originals (2019)

De eerste release van Prince na zijn dood waar ik echt naar uitkeek. Ja, de extra's bij Purple Rain waren te gek, Moonbeam Levels van 4Ever één van mijn lievelingsnummers van de man en Piano & a Microphone 1983, de eerste release was wel aardig maar ook erg merkwaardig en eentje die niet veel uit de kast wordt getrokken.

Op Originals nummers van Prince bekend in versies van andere artiesten. Een hoop van deze nummers waren bij de fans wel bekend in zijn eigen versie, maar de vraag was of dit dezelfde versies zouden zijn en vooral in welke kwaliteit. Dat laatste zit wel goed dus dat is al een enorm pluspunt.

Het is een lekker allegaartje, wat we van tevoren natuurlijk al wel wisten. Maar wel een verdomd lekker allegaartje uit de periode dat ik zelf echt een mega-grote fan was.
Toch is dat gegeven juist wat dit album ook wel zijn zeer kleine minpuntjes bezorgt. Ondanks dat ik een aantal van deze nummers al kende in zijn eigen versie, daar zijn de versies zoals gebracht door de betreffende artiesten zo in mijn genen gaan zitten dat ik er nu toch (weer) aan moet wennen.

Manic Monday is gewoon perfect in de versie van The Bangles en ineens hoor je dan de wat lage vocalen van Prince..... toch even apart. Ook de nummers van Sheila E en Jill Jones zitten zo door en door in mijn hoofd, dat dit echt 'even wennen' is. Eigenlijk had ik dat al in de tijd dat ik deze Prince versies leerde kennen heel lang geleden.
You're My Love valt op door de manier van zingen, een manier zoals ik Prince niet vaak hoor. Ook niet echt een 'Prince-nummer' (hoe gek dat nu ook klinkt).

Maar ach, het zijn minpuntjes van niks. Prince was heer en meester in die dagen, en zelfs zijn 'afdankertjes' zijn van een torenhoog niveau bleek toen al en blijkt ook nu, nu we allemaal naar de blauwdruk ervan kunnen luisteren.

Ik draai Make up nu over de (goed geluid) koptelefoon. Yes Ik heb me niet vergist
Make up is gewoon belachelijk goed... Crossover met Prince en Kraftwerk of zo iets haha
maar dan anders. Het is veel strakker en obscuurder dan die Vanity 6 versie.
Als straks die CD (eindelijk) uitkomt weet ik al wat ga draaien ... wat een feest!
Die rare Prince zet me al bijna 40 jaar op het verkeerde swingende been
Leve Prince en het geluk van zijn nieuwe muziek!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Prince - Originals - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Prince - Originals
De kluizen van de Paisley Park Studios van Prince zijn weer eens geopend, wat dit keer een verrassend sterke en bijzondere serie fraai gearrangeerde demo’s oplevert

Originals van Prince klinkt zo bekend dat het bijna een Prince verzamelaar lijkt, tot je je beseft dat alle songs op het albums bekend zijn in de uitvoering van iemand anders. De songs op Originals schreef Prince voor anderen, die er soms wereldhits mee scoorden, maar hij nam de songs ook zelf op. Het genie uit Minneapolis deed dit met het van hem bekende perfectionisme, waardoor Originals veel interessanter is dan de gemiddelde selectie demo’s. In muzikaal opzicht haalt Prince alles uit de kast, zodat nauwelijks sprake is van ruwe demo’s. In plaats hiervan hoor je van andere muzikanten bekende songs in het Prince jasje dat sinds zijn trieste dood in 2016 zo wordt gemist.

Prince bracht heel veel tijd door in zijn Paisley Park Studios in Minneapolis (en de thuisstudio's die hier aan vooraf gingen) en vulde naar verluidt de kluizen van deze studio's met heel, heel veel muziek. Het zijn kluizen waarover al decennia wordt gefantaseerd en gespeculeerd. De vraag was lange tijd niet of maar hoeveel meesterwerken van het niveau van de allerbeste albums van Prince ooit uit de kluizen zouden komen.

Na de trieste dood van één van de allergrootste muzikanten aller tijden werd de roep om het openen van de kluizen van de Paisley Park Studios alleen maar luider. De erfgenamen van Prince geven hier langzaam maar zeker gehoor aan, maar tot dusver is het aanbod nog niet heel indrukwekkend.

Tot dusver kregen we vooral demo’s, waaronder de demo’s die terecht kwamen op Piano And A Microphone 1983, dat ik nog de beste release vond tot dusver. Deze demo’s waren absoluut de moeite waard, maar ik kon ze toch niet scharen onder het beste werk van Prince, al is het maar omdat de demo’s hier en daar wel erg fragmentarisch klonken.

Een paar weken geleden werd een nieuw album met Prince demo’s vrijgegeven op de muziekdienst Tidal. Inmiddels is Originals ook op de andere streaming media diensten en op cd verschenen (vinyl volgt over een kleine maand). Ik keek er op voorhand niet erg naar uit, maar Originals blijkt een zeer interessant album.

Het is een album met songs die Prince schreef voor anderen en die niet op zijn eigen albums terecht kwamen (een enkele live-versie daargelaten). De songs op Originals kennen we van aan Prince gelieerde bands en muzikanten als The Family, The Time en Sheila E en van Prince protegees als Jill Jones, Vanity 6, Appelonia 6 en Martika, maar uiteraard komen we ook de wereldhits die hij schreef voor The Bangles (Manic Monday) en Sinéad O’Connor (Nothing Compares 2 U) tegen.

Het fascinerende aan de songs op Originals is dat Prince zich er bij het schrijven van songs voor anderen niet makkelijk afmaakte met een ruwe demo, maar dat hij de songs met veel liefde en gevoel heeft opgenomen. De muzikant uit Minneapolis kon op flink wat instrumenten uit de voeten en trok tijdens het opnemen van de demo’s voor anderen (in de meeste gevallen in de studio die hij bewoonde voor de bouw van het Paisley Park complex) flink wat uit de kast. Hier en daar horen we wat andere muzikanten (waarschijnlijk uit de tijd dat Prince met The Revolution speelde), maar het meeste doet Prince zelf.

Vooral in muzikaal opzicht pakt Originals flink uit en horen we Prince in topvorm. In vocaal opzicht klinkt het vaak net wat minder uitbundig, waarschijnlijk om de songs niet direct om te vormen tot Prince songs. Zo hoor je in de versie die Prince maakte van Manic Monday, later een wereldhits voor de Bangles, prachtige keyboard partijen, die dicht tegen de latere versie aan zitten en net wat avontuurlijker klinken, maar houdt hij zich in de vocalen wat in, zodat Susanna Hoffs zich later zou kunnen onderscheiden met haar zwoele zang.

Originals is hierdoor deels een feest van herkenning, zeker voor een ieder die in de jaren 80 niet alleen Prince maar ook zijn hele entourage volgde, maar het levert ook een serie nieuwe Prince songs op. Het zijn in veel gevallen songs die niet hadden misstaan op zijn eigen albums, al was de keuze om de songs aan anderen te geven ook in de meeste gevallen verdedigbaar.

Het funky jamwerk op Originals is zo strak en degelijk als je van Prince verwacht, maar het meest onder de indruk ben ik toch van de momenten waarop Prince achter de piano kruipt, met hoorbaar veel liefde en gevoel voor perfectionisme tijdloze popliedjes in elkaar sleutelt of kiest voor bijna bombastische songs waarin de gitaren mogen scheuren of Prince laat horen dat hij ook op de keyboards kon toveren en ook wel eens naar Kraftwerk luisterde.

Alles komt bij elkaar in de prachtige versie van Nothing Compares 2 U, inclusief saxofoon solo, dat uiteindelijk door Sinéad O’Connor tot wereldhit werd gehuild. Het is de fraaie afsluiter van een album dat veel beter en veel interessanter is dan ik op voorhand had verwacht. Ik hoop nog steeds op een vergeten Prince klassieker uit de kluizen van de Paisley Park Studios, maar ook van albums van het niveau van Originals mogen er van mij nog flink wat volgen. Erwin Zijleman

In eerste instantie was ik behoorlijk sceptisch over deze uitgave. Mijn eerste reactie was weer iets wat we allemaal al jaren hebben, i.p.v. iets nieuws. Die mening moet ik echter bijstellen. Nagenoeg alle versies op dit album hebben we nog niet eerder gehoord (al dan niet door creatief knippen en plakken), dat maakt het de meest interessante release van de estate tot nu toe.
Uiteraard ben ik weer voor de deluxe versie gegaan en net als lennon begin ik dat paars langzaam passend te vinden. Wat deze plaat vooral laat horen, is dat Prince zijn protégé's kant en klare songs gaf en dat zij de guiding vocals vaak nauwgezet volgden. Leuk om te zien dat Jill Jones veelvuldig achtergrondzang deed.

Sex Shooter
Prince zingt in falsetto het nummer exact zoals we het kennen. Appolonia heeft later vooral gekreun en gehijg teogevoegd, maar verder is de Prince versie vele malen beter dan de Appolonia 6 versie.

Jungle Love
Morris doet de achtergrondzang en de apengeluiden aan het begin en Jesse speelt gitaar. Verder ook hier exact de versie zoals die bekend is van The Time. Het is uiteindelijk een bevestiging van het feit dat The Time geen creatieve inbreng had, maar gewoon de richtlijnen van Prince moest volgen. Prince is een betere zanger dan Morris en mede daardoor doet deze versie niets onder voor die van The Time, behalve dat het veel te kort is.

Manic Monday
Oorspronkelijk bedoeld voor Ap[polonia 6 wordt Prince hier begeleid door Jill Jones en Brenda Bennett. Prince zijn vlakke vocalen waren haalbaar geweest voor Appolonia, maar het nummer slaat wel wat dood. The Bangles liften het nummer en geven het de nodige pit, waardoor het een ontzettend fijn nummer bleeft. Het origineel van Prince is hier echt minder dan de bekende uitvoering.

Noon Rendezvous
De grootste verrassing van dit album. De versie van Sheila E. deed mij nooit heel veel, maar deze kale uitvoering met ijzingekkende vocalen gaat door merg en been en zorgt ervoor dat ik met open mond zit te luisteren.

Make-Up
Een heerlijk kil nummer waar Prince er ook een aantal van op Dirty Mind heeft gekwakt. Geschreven voor Vanity 6, maar Prince komt er met zijn controversiële sekse-onafhankelijke teksten prima mee weg. Hij zingt in zijn lage register en dat doet het nummer goed.

100 MPH
Het nummer dat Prince schreef voor Mazerati in ruil voor wat zij met Kiss hadden gedaan. Het nummer funkt er heerlijk op los en beide versies zijn m.i. even goed.

You're My Love
Het minste nummer van dit album. Ik kan ontzettend waarderen dat Prince hier zijn schrijftalent laat zien met een nummer behoorlijk ver uit zijn comfort zonde. Het doet mij in de verte wat denken aan Crazy You. Op het laatste stuk na waar Prince gas geeft en het nummer meer diepgang krijgt, vind ik het vrij matig en Prince heeft nog nooit zo blank geklonken.

Holly Rock
Bekend van Sheila E. uit de hip-hop film Krush Groove. In de vocalen is al te horen dat het nummer is geschreven voor Sheila E. die ook te horen is op percussie. DIt nummer is altijd al een funkfeest geweest en dan maakt het heel weinig uit wie de vocalen doet.

Baby, You're a Trip
Geschreven voor Jill Jones die hier de backing vocals verzorgt. De versie van jill is 1 van de hoogtepunten van haar album en hier horen we dat ze exact de guiding vocals van Prince heeft gevolgd. Ik kan hier niet goed kiezen welke versie ik het beste vind.

The Glamorous Life
De grote hit van Sheila E. De percussie ontbreekt waardoor het minder feestelijk is. Ik vind dat partygevoel toch wel een essentieel onderdeel van dit nummer waardoor ik voorjkeur heb voor de Sheila versie.

Gigolos Get Lonely Too
De versie van The TIme is niet wereldschokkend, maar Prince zingt zoveel beter dan Morris dat deze versie meer diepgang krijgt en wat serieuzer van toon wordt.

Love... Thy Will Be Done
Op verzoek van Jay-Z is dit nummer op deze plaat gekomen. Alhoewel het qua tijd buiten de boot valt, vind ik het een hele prettige toevoeging. Martika had er een hitje mee, maar ook de Prince versie was al bekend en bij mij zeer geliefd. Schitterend nummer.

Dear Michaelangelo
Wederom een nummer voor Sheila E. Hier gebeurt eigenlijk hetzelfde als bij de nummers van The Time. De versies zijn identiek, maar Prince zingt zoveel beter dat de Prince versie superieur wordt aan de bekende uitvoering. Lekkere 80s funk.

Wouldn't You Love to Love Me?
Dit nummer dat is geschonken aan Taja Sevelle had voor mij weggelaten mogen worden. Het geluid is kwalitatief veel minder dan de rest en alhoewel Prince zijn versie beter is, heb ik weinig met dit nummer.

Nothing Compares 2 U
Dit nummer werd geschreven voor The Family, maar Sinead O'Connor had er een wereldhit mee. Dit is duidelijk de vesie van The Family waar ik nooit zo kapot van ben geweest, mede door de matige vocale capaciteiten van St. Paul. Prince zingt beter en dat is prettig en Eric Leeds zijn bijdrage is fantastisch, maar uiteindelijk blijft de Sinead versie beter.
Op (o.a.) de Japanse CD staat ook de Cinematic versie van dit nummer. Kaler qua muziek, maar wel met meer bombast. Leuk om in de kast te hebben en doet weinig onder voor het origineel.

Al met al komt de estate eindelijk met een mooie release en dan ga je hopen dat ze hier meer van gaan brengen.

Wat een mooi cadeautje uit The Vault is dit. Ik kende hiervoor slechts vier van deze tracks (3, 10, 12 en 15) in een andere uitvoering, dus voor het grootste deel zijn het voor mijn oren gewoon onbekende Prince nummers.

Afgezien van Wouldn't You Love to Love Me? is de geluidskwaliteit uitstekend. Jammer, want dat nummer bevat een heerlijke baslijn die nu niet volledig tot zijn recht komt. Daarnaast is Love... Thy Will Be Done de vreemde eend in de bijt, omdat deze zo op Emancipation had kunnen staan (joehoe One of Us) in plaats van de jaren '80 vibe van de rest. Maar wat een goede track.

Prijsnummer (letterlijk, want mijn Target edition cd was niet goedkoop) is de Cinematic Mix van Nothing Compares 2 U. De orkestratie van Clare Fischer voegt daarop een extra dimensie toe aan het acapella begin, prachtig.

Voor originele versies en al dan niet remixen daarvan van dit kaliber houd ik me levenslang aanbevolen.