menu

Neil Young + Stray Gators - Tuscaloosa (2019)

mijn stem
3,93 (37)
37 stemmen

Canada
Rock / Folk
Label: Warner Bros.

  1. Here We Are in the Years (3:56)
  2. After the Gold Rush (4:42)
  3. Out on the Weekend (5:29)
  4. Harvest (4:14)
  5. Old Man (4:17)
  6. Heart of Gold (3:48)
  7. Time Fades Away (6:10)
  8. Lookout Joe (4:59)
  9. New Mama (3:01)
  10. Alabama (3:50)
  11. Don’t Be Denied (8:09)
totale tijdsduur: 52:35
zoeken in:
avatar van Maartenn
Maartenn (crew)
geplaatst:
Leuke release! Prachtige setlist.

avatar van Joshua68
geplaatst:
Neil heeft die ‘Billie Eilish’ hoofdletters niet nodig hoor


avatar van repelstefan
geplaatst:
Maartenn schreef:
Leuke release! Prachtige setlist.

Dacht precies hetzelfde, maar iedereen denk ik wel ✌

avatar van harm1985
4,0
geplaatst:
De eerste track, Don't be Denied klinkt alvast goed, misschien wel beter dan de TFA versie. Blij dat er ook nummers solo op staan van Harvest en met Stray Gators, betere dwarsdoorsnede van een 1973 concert. Geen compleet concert, maar uiteindelijk gaat kwaliteit boven kwantiteit.

avatar van Renoir
4,0
geplaatst:

Niet op Neils eigen site: https://neilyoungarchives.com/#/album?id=A_106
En als we op spelling op de hoezen moeten afgaan, dan moeten er heel wat correcties ingediend worden...

avatar van henk01
4,0
geplaatst:
Times fades away is iig al te gek!

avatar van henk01
4,0
geplaatst:
Of beter; vanaf Times fades away wordt het leuk.
Leuke uitgave, maar must have?
Time Fades Away is wel favoriet op deze cd.

avatar van kühnekxs
geplaatst:
Nou, na de eerste luisterbeurt ben ik er nog niet weg van.. Time Fades Away en Lookout Joe deden me opveren, de rest af en toe de wenkbrauwen fronsen

avatar van harm1985
4,0
geplaatst:
This is what it sounds like when it's all falling apart. Nee, dit is geen Massey Hall 1971 of Fillmore East 1970, maar dat is ook niet de intentie van deze release. Deze tour is door de slechte herinnering eraan onderbelicht gebleven. Geen CD release, niks op Decade of andere verzamelaars. We horen hier een uiterst breekbare Young én voor het eerst de akoestische Stray Gators live. De Harvest nummers staan alvast bol van de interessante licks en ad-lipjes van de band. Alleen de drummer drumt niet hard genoeg

Dit is Neil Young in zijn essentie, of althans we horen hier zijn beste levensles. Want na het succes van Harvest liet hij zich in een keurslijf stoppen, de tour die er moest komen en dat hij daar geen trek in had hoor je. Het tweede deel is dan ook een middelvinger, een statement van 'Dit nooit weer'; en als een fenix herrezen kwam hij met Tonight's the Night. Een interessant document, a la CSNY 1974.

avatar van pmac
3,0
geplaatst:
Eerste luisterbeurtje achter de rug. Valt wat tegen. De setlist is weergaloos maar de uitvoeringen komen wat ongeïnspireerd over. Het tweede deel is mijn inziens wat interessanter. New Mama en Look out Joe klinken in ieder geval anders. Ik laat het nog ff landen.....

avatar van pmac
3,0
geplaatst:
Tweede en derde luisterbeurt achter de kiezen. Waar bij de Roxy de uitvoeringen zo mogelijk beter waren dan de plaat zijn deze uitvoeringen net ff wat minder dan wat we kennen is mijn conclusie. Dat maakt het geen slechte cd maar de vraag is of ik deze vaak ga opzetten. Bij Judy rechtvaardigt de koop nog vanwege een aantal onbekende nummers maar die ontbreken hier. Hooguit de versie van New mama voegt iets toe maar dat is het dan. Beetje teleurgesteld eerlijk gezegd.

avatar van erwinz
3,5
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Neil Young - Tuscaloosa - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Neil Young - Tuscaloosa
Zeker niet het meest memorabele live-album van Neil Young, maar wel een uit een wat doodgezwegen periode en hierdoor zeker interessant

Neil Young wilde zelf lange tijd niets meer weten over de tour die volgde op het album Harvest. Het was een tour die werd getekend door het trieste overlijden van zijn kompaan Danny Whitten en het was een tour met een band die niet in de schaduw kon staan van die van The Crazy Horse. Toch is het nu verschenen live-album interessant en, toch wel verrassend, een stuk beter dan het reguliere live-album Time Fades Away, dat na de tour in 1973 verscheen. De setlist is prachtig, de band rammelt maar is niet zo slecht als in de geschiedschrijving is terecht gekomen en Neil Young slaat zich er in een voor hem zware periode goed doorheen. Al met al zeker de moeite waard.

Er is in theorie bijna niets fascinerender dan de archieven van de iconen uit de geschiedenis van de popmuziek. Het zijn archieven waarover de wildste verhalen de ronde doen (zo zouden de roemruchte kluizen van Prince in de Paisley Park Studios nog talloze klassiekers bevatten), maar in de praktijk blijken deze archieven vaak griezelig leeg (uit de archieven van Prince komen vooralsnog alleen restjes die de fans al lang hadden).

Uitzonderingen zijn de archieven van Bob Dylan en Neil Young. Het zijn archieven die al een flinke stapel geweldige live-albums hebben opgeleverd en het einde is hopelijk nog lang niet in zicht.

De laatste greep uit het archief van Neil Young is een bijzondere. Tuscaloosa doet verslag van de tour die aan het begin van 1973 volgde op de release van het zeer succesvolle Harvest. Het is ook de tour die volgde op de trieste dood van Crazy Horse gitarist Danny Whitten. De dood van zijn vriend en bandlid greep Neil Young zeer aan en zou lang impact hebben op het leven van de Canadese singer-songwriter.

Toch ging Neil Young aan het begin van 1973 op tournee. Hij deed dit logischerwijs niet met zijn vertrouwde band The Crazy Horse maar met de band The Stray Gators. Dit was volgens de overlevering een dik betaalde, maar niet al te beste band. De tour van 1973 zou uiteindelijk worden gevangen op het live-album Time Fades Away, waar Neil Young tot op de dag van vandaag slechte herinneringen aan heeft en dat mede daarom fysiek nauwelijks verkrijgbaar is.

Tuscaloosa doet verslag van dezelfde tour, maar klinkt toch anders dan het donkere en voornamelijk elektronische Time Fades Away. De setlist is ook totaal anders, zodat het nieuwe album een mooie aanvulling is op het zo verguisde live-album uit 1973. Op Tuscaloosa hoor je Neil Young eerst solo en akoestisch, waarna The Stray Gators aanschuiven voor een akoestische set, die uiteindelijk weer overgaat in een elektrische set. Je hoort nog altijd dat The Stray Gators geen geweldige band is, maar het gaat ze een stuk beter af dan op Time Fades Away.

De setlist is een stuk beter en interessanter dan die op het officiële live-album uit 1974 en Tuscaloosa was daarom op voorhand goed voor hoge verwachtingen. Die verwachtingen maakt het album niet helemaal waar. Neil Young bracht de afgelopen jaren een aantal zeer memorabele live-registraties uit, die nu al klassiekers mogen worden genoemd. Tuscaloosa is dat niet. De setlist is prachtig, maar veel songs klinken wat houterig of zelfs ongeïnspireerd, terwijl Neil Young in vocaal opzicht ook betere tijden heeft gekend en hoorbaar wordt getekend door de trieste dood van zijn kompaan Danny Whitten.

Toch valt er op Tuscaloosa flink wat te genieten en is het nog altijd een stuk interessanter dan alles dat Neil Young in recente jaren heeft gemaakt. Als start zou ik zeker niet beginnen met Tuscaloosa (kies dan bijvoorbeeld voor Fillmore East 1970 of voor het vorig jaar uitgebrachte ROXY: Tonight’s The Night Live), maar iedereen die al flink wat Neil Young in huis heeft moet zich zeker niet af laten schrikken door de negatieve verhalen die over dit album worden verteld. Ook wanneer Neil Young niet in zijn beste vorm is maakt hij interessante muziek, blijkt maar weer eens. Erwin Zijleman

avatar van pmac
3,0
geplaatst:
Ik verlaag hem. Heb hem nu een paar weken maar kan me meer ergeren dan bewonderen. Wat bezielde Neil om dit uit te brengen? Een prachtige hoes en een fraaie setlist verbloemd een matig optreden. Een band die niet pakt en Neils stem die ongeïnspireerd en soms pijnlijk vals klinkt. Here we are in the years, Alabama, Don’t be Denied worden doods uitgevoerd. De rest is wel aardig maar blijft onder het nivo van de bekende opnames. Look out Joe en New Mama hebben nog wel iets maar kan deze cd niet redden
Na al die fantastische uitgaves uit de archieven of de performance series is het onbegrijpelijk waarom Neil dit wilde uitbrengen. Uit historisch motief? In elk geval lijkt het er op dat hij minder kritisch is geworden op zijn eigen werk. Je ziet het al jaren met zijn nieuwe cd’s die ik inmiddels links laat liggen maar nu met deze live cd vraag ik me af of er niks beters op de plank ligt. In de Lust for life staat nog een aardige recensie. Daarin staat bijvoorbeeld dat de versie van Don’t be denied beter is dan van CSNY 74 tour. Nou vergeet het maar. Alles wat geweldig is aan bijv Roxy ontbreekt hier. Geen spirit, eenvoudige band (Ben Keith uitgezonderd) en een Neil uit vorm.

avatar van Cor
3,5
Cor
geplaatst:
Ik vind het ook een mindere uitgave in de Archives Performance Series. Het klinkt allemaal wat minder urgent en geïnspireerd dan ik van Young gewend ben. De setlist is dan weer wel om te watertanden, want i.t.t. Neil zelf ben ik wel fan van 'Time Fades Away'. 'Don't Be Denied' is al gauw heel goed bij mij. Het geheel is nog echt genietbaar voor mij, maar zoals gezegd, heb ze beter gehoord.

avatar van pmac
3,0
geplaatst:
Cor schreef:
Ik vind het ook een mindere uitgave in de Archives Performance Series. Het klinkt allemaal wat minder urgent en geïnspireerd dan ik van Young gewend ben. De setlist is dan weer wel om te watertanden, want i.t.t. Neil zelf ben ik wel fan van 'Time Fades Away'. 'Don't Be Denied' is al gauw heel goed bij mij. Het geheel is nog echt genietbaar voor mij, maar zoals gezegd, heb ze beter gehoord.


Time fades away klinkt inderdaad veel cohenter als deze plaat.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
geplaatst:
Uit de tijd dat het niet zo goed ging met Neil en dat hoor je. Publiek verwacht in deze tijd een gezellige kampvuurhippie op de top van zijn kunnen, maar krijgt iemand voorgeschoteld die zijn uiterste best lijkt te doen om zo verveeld en neerdrukkend mogelijk over te komen. Zelfs de Flying V waar hij in deze tijd op speelde sputterde tegen. Neil heeft daar geen vrienden mee gemaakt en voor de verkoop van zijn platen was het ook niet even handig.

In tegenstelling tot de meesten was ik nooit zo kapot van 'Don't Be Denied', maar deze uitvoering is intens. Ook deze versie van 'Time Fades Away' en 'New Mama' mogen er zijn. Als geheel wel iets minder indrukwekkend dan andere archiefreleases, maar je hoort mij niet klagen.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:35 uur

geplaatst: vandaag om 01:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.