Neil Young + Stray Gators - Tuscaloosa (2019)

This is what it sounds like when it's all falling apart. Nee, dit is geen Massey Hall 1971 of Fillmore East 1970, maar dat is ook niet de intentie van deze release. Deze tour is door de slechte herinnering eraan onderbelicht gebleven. Geen CD release, niks op Decade of andere verzamelaars. We horen hier een uiterst breekbare Young én voor het eerst de akoestische Stray Gators live. De Harvest nummers staan alvast bol van de interessante licks en ad-lipjes van de band. Alleen de drummer drumt niet hard genoeg

Dit is Neil Young in zijn essentie, of althans we horen hier zijn beste levensles. Want na het succes van Harvest liet hij zich in een keurslijf stoppen, de tour die er moest komen en dat hij daar geen trek in had hoor je. Het tweede deel is dan ook een middelvinger, een statement van 'Dit nooit weer'; en als een fenix herrezen kwam hij met Tonight's the Night. Een interessant document, a la CSNY 1974.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Neil Young - Tuscaloosa - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Neil Young - Tuscaloosa
Zeker niet het meest memorabele live-album van Neil Young, maar wel een uit een wat doodgezwegen periode en hierdoor zeker interessant

Neil Young wilde zelf lange tijd niets meer weten over de tour die volgde op het album Harvest. Het was een tour die werd getekend door het trieste overlijden van zijn kompaan Danny Whitten en het was een tour met een band die niet in de schaduw kon staan van die van The Crazy Horse. Toch is het nu verschenen live-album interessant en, toch wel verrassend, een stuk beter dan het reguliere live-album Time Fades Away, dat na de tour in 1973 verscheen. De setlist is prachtig, de band rammelt maar is niet zo slecht als in de geschiedschrijving is terecht gekomen en Neil Young slaat zich er in een voor hem zware periode goed doorheen. Al met al zeker de moeite waard.

Er is in theorie bijna niets fascinerender dan de archieven van de iconen uit de geschiedenis van de popmuziek. Het zijn archieven waarover de wildste verhalen de ronde doen (zo zouden de roemruchte kluizen van Prince in de Paisley Park Studios nog talloze klassiekers bevatten), maar in de praktijk blijken deze archieven vaak griezelig leeg (uit de archieven van Prince komen vooralsnog alleen restjes die de fans al lang hadden).

Uitzonderingen zijn de archieven van Bob Dylan en Neil Young. Het zijn archieven die al een flinke stapel geweldige live-albums hebben opgeleverd en het einde is hopelijk nog lang niet in zicht.

De laatste greep uit het archief van Neil Young is een bijzondere. Tuscaloosa doet verslag van de tour die aan het begin van 1973 volgde op de release van het zeer succesvolle Harvest. Het is ook de tour die volgde op de trieste dood van Crazy Horse gitarist Danny Whitten. De dood van zijn vriend en bandlid greep Neil Young zeer aan en zou lang impact hebben op het leven van de Canadese singer-songwriter.

Toch ging Neil Young aan het begin van 1973 op tournee. Hij deed dit logischerwijs niet met zijn vertrouwde band The Crazy Horse maar met de band The Stray Gators. Dit was volgens de overlevering een dik betaalde, maar niet al te beste band. De tour van 1973 zou uiteindelijk worden gevangen op het live-album Time Fades Away, waar Neil Young tot op de dag van vandaag slechte herinneringen aan heeft en dat mede daarom fysiek nauwelijks verkrijgbaar is.

Tuscaloosa doet verslag van dezelfde tour, maar klinkt toch anders dan het donkere en voornamelijk elektronische Time Fades Away. De setlist is ook totaal anders, zodat het nieuwe album een mooie aanvulling is op het zo verguisde live-album uit 1973. Op Tuscaloosa hoor je Neil Young eerst solo en akoestisch, waarna The Stray Gators aanschuiven voor een akoestische set, die uiteindelijk weer overgaat in een elektrische set. Je hoort nog altijd dat The Stray Gators geen geweldige band is, maar het gaat ze een stuk beter af dan op Time Fades Away.

De setlist is een stuk beter en interessanter dan die op het officiële live-album uit 1974 en Tuscaloosa was daarom op voorhand goed voor hoge verwachtingen. Die verwachtingen maakt het album niet helemaal waar. Neil Young bracht de afgelopen jaren een aantal zeer memorabele live-registraties uit, die nu al klassiekers mogen worden genoemd. Tuscaloosa is dat niet. De setlist is prachtig, maar veel songs klinken wat houterig of zelfs ongeïnspireerd, terwijl Neil Young in vocaal opzicht ook betere tijden heeft gekend en hoorbaar wordt getekend door de trieste dood van zijn kompaan Danny Whitten.

Toch valt er op Tuscaloosa flink wat te genieten en is het nog altijd een stuk interessanter dan alles dat Neil Young in recente jaren heeft gemaakt. Als start zou ik zeker niet beginnen met Tuscaloosa (kies dan bijvoorbeeld voor Fillmore East 1970 of voor het vorig jaar uitgebrachte ROXY: Tonight’s The Night Live), maar iedereen die al flink wat Neil Young in huis heeft moet zich zeker niet af laten schrikken door de negatieve verhalen die over dit album worden verteld. Ook wanneer Neil Young niet in zijn beste vorm is maakt hij interessante muziek, blijkt maar weer eens. Erwin Zijleman

De foto op de albumhoes lijkt een energiek opverende en springende Neil Young te tonen, maar volgens de overlevering was niets minder waar in 1973 ten tijde van de Time Fades Away-tour, waarvan dit een excerpt is. Vooral het eerste gedeelte van de plaat, dat grotendeels neerkomt op Neil Young solo, klinkt breekbaar, wankel, zo goed als kapot, om diverse redenen.

Ten eerste om de dood van zijn goeie vriend Danny Witten, bandlid van Crazy Horse en notoir drugsverslaafde in november 1972, net nadat Young hem van repetities terug naar L.A. stuurde, omdat Witten te ver heen was. Het heeft 'm jaren gekost om zich er enigszins overheen te zetten; hij zal het schuldbesef wellicht voor altijd met zich meedragen. Ten tweede had hij het ook wel een beetje gehad met het leventje en de naam en faam die vele mensen hem aanschreven. Dat is iets waar wel meer artiesten mee worstelen natuurlijk.

Toch kan ikzelf intens genieten van vooral die eerste, akoestische helft van de plaat. De nummers, met uitzondering van de opener (die op het titelloze debuut staat), zijn afkomstig van [After the Gold Rush[/i] en Harvest, twee van Young's meest toonaangevende en beste platen naar mijn mening, en zijn inherent gewoon zó goed dat ze niet te verwoesten zijn. De artiest in al zijn kwetsbaarheid, naaktheid, pure essentie.

Het tweede deel, dat elektrisch kleurt dankzij de inbreng van The Stray Gators, kan me wat minder bekoren. De rommeligheid weet niet echt te overtuigen, de chemie tussen Young en de groep lijkt een beetje te ontbreken. Toch hebben ook deze nummers hun charme. Slechts twee songs staan ook op het wél destijds uitgebrachte Time Fades Away; de overige songs zijn afkomstig van het pas twee jaar later te verschijnen Tonight's the Night (twee stuks!) en Alabama van Harvest. Afsluiter Don't Be Denied klinkt wel erg sterk, moet ik toegeven.

Dit zal niet de meest geïnspireerde of gedreven periode geweest zijn in de carrière van Neil Young, zeker als je het situeert binnen de jaren '70. We horen een wereldberoemde artiest die uiteindelijk ook maar een fragiel organisme is dat op deze aardkloot rondloopt, zoals wij allen.

4 sterren