Bronski Beat - The Age of Consent (1984)

De jaren '80 heeft mij altijd wel getrokken qua popmuziek, met name het typische kenmerkende ''elektronische'' geluid uit die tijd mag er anno 2016 nog steeds zijn. Als liefhebber van synthesizer muziek is dit voor mij de jaren '80 een goed muziek decennium.
Laat ik in de nachtelijke uren op eBay wat aan het zoeken zijn en zag ik bij een verkoper die hoofdzakelijk in antieke sieraden en oud oorlogsspul doet (dus ook in oude ''antieke'' CDs) en kwam ik deze ''Erst ausgabe'' tegen op een zg ''Black Target'' CD zoals die in 1984 is verschenen en dacht laat ik hem maar eens aanklikken voordat de andere 3 volgers mij voorgaan. Uiteraard kon ik de hitsingles en de piephoge stem van Somerville al uit de tijd toen dit album uitkwam. Afgelopen week dan de CD ontvangen en blijkt dat dit album toch wel heel wat meer ballen in huis heeft dan alleen maar de twee grote hits. Eerlijk is eerlijk die Somerville kan mij toch een strot opzetten die zelfs als ik de CD op een kleine CD speler beluister door merg en been gaat, de wanhoop druipt er gewoon vanaf. Het zijn voor mij vooral de tracks ''It Ain't Necessarily So'', ''Screaming'' en ''Love and Money'' die mij naast de twee grote hits het meest aanspraken, ook het uptempo nummer ''Junk'' dat een grote hit had kunnen worden en op kermissen geen slecht figuur had gestaan is een lekker in het gehoor liggend nummer. Het zeer dansbare nummer ''I Feel Love / Johnny Remember Me'' sluit normaal de B kant van LP af, maar op de CD staan nog twee 12'' mixen die wat mij betreft wat overbodig overkomen. Maar toch wel aangenaam weg luisteren.

Een echt jaren '80 album met een boodschap.

Score 4,5

Vermakelijk dance-album, die mijn ouders ooit in de platenkast hadden. Wel zijn Why en Smalltown Boy veruit de twee uitschieters van dit album. Track 10b Johnny Remember me vind ik niet zo best.

Actueel in die jaren, en helaas nog steeds actueel in 2017, zelfs in Nederland. Tijd om deze jaren '80 klassieker weer eens uit de kast te halen (what's in a name).

Mooi verwoord en helaas waar

En er komt weer eens een heruitgave.

Deze keer wel in leuke kleuren en picture disc en interessante extras.

Bronski Beat- The Age Of Consent - Remastered & Expanded (Trailer) - YouTube

Ik begin een beetje 'kleurtjes-moe' te worden. Of 'hoe de platenmaatschappijen weer lekker kunnen uitmelken en grof geld verdienen aan oude albums' (want de prijzen voor dit soort releases gaan sky-high... gaat nergens meer over: vis gewoon lekker een tweedehandsje uit de bakken zou ik zeggen, want dat kan met deze wel).

THE AGE OF CONSENT (1984) 2CD deluxe edition repair shop

In verschijnt een nieuwe 2CD deluxe editie van het hitalbum van Bronski Beat.
Voor de vormen en kleuren waarin hij verschijnt verwijs ik naar de link hieronder.

Punt is dat andermaal een kans gemist werd om alle 7" en 12" versies netjes te verzamelen.
Je krijgt in de plaats daarvan een selectie aangevuld met demo's en radio sessies.

Demo's en radio sessies zijn best interessant, maar spaar ze op voor de die hards.
Zet ze op een derde of vierde schijfje en laat de liefhebber van zijn oude vinyl collectie genieten
door het 7" en 12" bonusmateriaal integraal aan te bieden op een 2de schijfje.

En een 3de schijfje, want net zoals bij Non-Stop Erotic Cabaret (1981) van Soft Cell
ging The Age Of Consent (1984) gepaard met een exclusief remix album dat de moeite waard is.
Toevallig deed Marc Almond mee als gast, maar vooral ook Mike Thorne, de producer van Soft Cell.
En die bracht op zijn beurt Dave Tofani mee, de houtblazer die ook regelmatig met Soft Cell werkte.

Eigenlijk is The Age Of Consent een soort Non-Stop Erotic Cabaret revisited.
Met minder klemtoon op het nachtleven en zijn exploten en meer op de gay issues.

Hoe ik mijn eigen 3CD deluxe editie maakte, kan je lezen in de link hierboven.

http://www.superdeluxeedition.com/news/bronski-beat-the-age-of-consent-cd-and-vinyl-reissues/#more-143727

Smalltown boy is best lekker hoor, maar dan ga je voor "why", en dan snel wegwezen. Rommel.

Een erg mooie piano cover door Lord of the Lost.

LORD OF THE LOST - Advent Calendar - Day 13 - YouTube

Beetje onevenwichtig album. Niet wat kwaliteit betreft, klinkt allemaal best goed, behalve Smalltown Boy, dat is een regelrechte megaklapper. Geweldig nummer.
Maar onevenwichtig in muziekstijl, zoals ik het hoor. Af en toe regelrecht pop, en af en toe veel te jazzy. Hoewel ik van stijlen ook geen verstand heb, maar het voelt net of het twee halve albums zijn, die samengevoegd werden.
Toch best lekker luisteren.

Wat mij verleden jaar bezielde weet ik niet. Het valt soms net zoals je stemming is blijkbaar. Kon toen wisselen in stijl denk ik niet goed trekken.

De variatie is maximaal en dat maakt dit een geweldig album.
De sax in Love & Money is briljant. Jammer van de fadeout, want volgens mij was-ie nog lang niet klaar.

Korte carriére, deze mannen. Net toen ze succes hadden viel het uit elkaar. Jammer hoor. Het klonk wel goed. Maar misschien zat er ook wel geen toekomst in, dat weet ik niet.
Twee van de drie zijn al overleden, heb ik begrepen. Dan gaat een reünie ook niet meer lukken, hoewel dat wel makkelijk is zo in je eentje.
Smalltown Boy is een klassieker.

In die clip van Smalltown boy, daar is dus zo iemand die echt een lul speelt. Die man die in dat zwembad wel wat zit te shinen, maar achteraf toch gewoon een enorme klootzak blijkt.

Wie is dat eigenlijk? Want ik vind dat je best lef moet hebben om zo iemand te spelen. Tegenwoordig helaas meer dan veertig jaar geleden, maar toen ook al. Best een stoere rol.

Hoezo stoer? We zien toch sinds het ontstaan van toneel en cinema vele gasten die vreselijke klootzakken spelen in allerlei films, toneelstukken, musicals, series en videoclips?
Overigens is de cast buiten de bandleden en de 'mum and dad' in nevelen gehuld gebleven.

Ik had die clip eigenlijk nooit bewust gezien. Net weer even bekeken, en wat een beroerd stukje cinema is dat zeg! In vijf minuten bedacht en in vijf minuten gefilmd. Slecht geacteerd en platter dan plat, maar ja: toch janken. Gelukkig is het nummer uitstekend.

Daar denkt de schrijver van deze tekst anders over.

Zelf vind ik de boodschap wel indringend. Al herkende ik dat als jochie niet toen dit een hit was. Tegelijkertijd geeft het ook wel iets van het gevoel van die tijd weer. Voor de rest ben ik nooit zo van de promovideo's, maar dit soort dingen zag ik in mijn jeugd op televee. En in die zin is de clip veel minder glamoureus dan veel andere shit die we zagen.

Tja, de stukjes tekst die hier op Mume geschreven zijn laten wel zien dat we van een lange weg komen. 'Homopop', 'gaypop', 'homogod', 'jeanettenmuziek'. Zomaar een handjevol termen uit de vorige pagina. Ik heb er zelf nooit zo naar geluisterd. Het zijn gewoon vlotte popsongs gemaakt op een synthesizer. En dat hoorden we wel meer in de 80s. Inzoomend op de teksten en op de video's zie ik pas het andere beeld en boodschap die erbij horen.

Voor wie de impact van Smalltown Boy (en de clip) zou durven onderschatten is er deze mini-docu.

https://www.youtube.com/watch?v=u2FUi7bPKSk&pp=ygUec21hbGx0b3duIGJveSB0aGUgc3RvcnkgYmVoaW5k

Bij het originele album stond op de binnenhoes opgelijst in welke landen homoseksualiteit in 1984 nog strafbaar was (best opvallend veel Europese landen) en waar homohuwelijken verboden waren (Nederland en België waren echt nog uitzonderingen). Bij de verjaardagsrelease uit 2014 zat een update van die lijst en kon de luisteraar zien hoe de wereld in 30 jaar veranderd is. Maar, zo weet Jimmy zelf ook in de mini-docu hierboven, rechten die verworven zijn, kunnen zo weer afgenomen worden.

Hij maakt in die docu een paar zeer sterke opmerkingen die ik inmiddels zelf ook ervaar in het onderwijs: tolerantie neemt in rap tempo af. Grootste oorzaak? Religie (kinderen zeggen het ook gewoon, daar valt niets tegenin te brengen). Jimmy vraagt zich af of hij met dat soort opmerkingen een racist is, en zegt tegelijkertijd dat hij het verdomt om hierdoor de verworven rechten af te laten nemen. En dan is deze docu alweer een paar jaar oud. Het is eng om te zien hoe hard het gaat momenteel. En gelovigen gaan zeer goed samen op dit vlak met rechts-radicalen (waar ze elkaar verder niet kunnen uitstaan). Geen fijne ontwikkelingen. Er komt een tijd dat nummers als deze weer zeer actueel gaan worden. Helaas.

It Ain't Necessarily So is het welbekende pareltje van dit album. De rest gaat al snel vervelen.