Bronski Beat - The Age of Consent (1984)

Nog helemaal geen berichten bij dit album? Goh..
Best wel sterke plaat uit de jaren 80. Voor mij een van de ultieme jaren 80-bands. Een song als Smalltown Boy kan gewoon niet kapot. Why vond ik al stukkie minder, maar blijft ook een classic

Het nummer met Marc Almond is ook zeker de moeite waard. 3,5*

Jimmy Somerville met Marc Almond! Wat een fijne combinatie

Ik heb die nog op sinlge: inderdaad een geweldig nummer

De andere hits op dit album zijn uiteraard jaren '80 pop-klassiekers. Knap dat deze band zich zo in the picture wist te spelen en daarbij nog hits scorend ook.

jeugdsentiment voor mij,goed debuutalbum

Deze CD valt op door de goede teksten! Ook de covers Need a Man Blues (Donna Summer) I Feel Love / Johnny Remember Me met Marc Almond mogen er zijn!
Ook het jazzy Ain't Necessarily So is een hoogtepunt!

Ik moet u allen overigens teleurstellen: Marc Almond is op dit album (het origineel met 10 nummers) niet te horen. Er is later een nieuwe versie met Almond uitgebracht en die verscheen op single, maar dat is dus niet deze versie op dit album waar Sommerville alleen de vocalen op zich neemt en waar ook de muzikale begeleiding wat afwijkt van die single-versie.

Wat een enorme teleurstelling aERo
Persoonlijk krijg ik acuut uitslag van Sommerville, maar tot mijn verbazing mieterde dit album een plaat van The Wipers met 5-2 uit de 80's KO. Er is blijkbaar nog steeds erg veel waardering voor Bronski Beat.

Correctie: 5-0

We doen hier niet aan geschiedenisvervalsing Lebowski. 'Mosterd na de maaltijd' stemmen tellen helaas niet mee

etter

Cry boy cryyyyyyyyyyyy

Excuus voor mijn late reactie, maar ik lees dit nu pas. Ik heb de remaster van dit album uit 1996 en daarop staat wél (als extra track) de versie van 'I feel love' met Marc Almond als gastartiest. Echter, dit is wel een remix en niet precies de single die een hit werd. De tracklisting met 16 tracks zoals hierboven staat is van die remaster en is correct.

Ik heb ook de eerdere CD-uitgave van dit album en daarop staan de 12" versies van 'Smalltown Boy' en 'Why?'. Erg vreemd dat deze niet op de remaster uitgave staan. Erg jammer ook, want met name die lange versie van 'Smalltown Boy' is een pareltje, prachtig.

De hoge stem van Jimmy Somerville in combinatie met de elektronische klanken van de band zijn super. Mijn favorieten zijn, naast 'Smalltown Boy', 'Screaming', 'No more war' en de extra track van de remaster 'Memories'...

Bronski Beat kwam in 1984 uit het niets met "Smalltown Boy", een song over homofilie dat een nr.1-hit werd, "Why" werd eveneens een grote hit. Deze twee singles vind ik tevens de beste nummers op dit album samen met "Ain't Necessarily So".
Opvallend is hier de samenwerking met die andere homo-god Marc Almond (ook bekend van Soft Cell) in "I Feel Love", oorspronkelijk een nummer van Donna Summer dat werd geproduceerd door Georgio Moroder, die duidelijk de inspiratie vormt voor de sound van Bronski Beat.
Jimmy Somerville had een opvallende falsetzang en combineerde homoseksuele teksten met dansbare elektronische begeleiding. Na dit album stapte hij uit Bronski Beat om met the Communards hetzelfde te doen.

Herenliefde en vooral herenleed vanaf LP.

Ik ben onbevooroordeeld, teksten kunnen mij niet zo schelen: als de plaat maar goed is.

Toen, in 1984, was het leuk, inmiddels vind ik het een stuk minder, vooral na nadere bestudering voor MuMe.

De electronicapop van Jimmy Sommerville e.a. wordt toch wel enigszins eentonig, na verloop van tijd.

Het is voor mij nog een LP, die in de loop van de jaren nooit door een cd-tje is vervangen. Wel een greatest hits cd van Sommerville gekocht waarop de betere nummers/singles van Bronski beat en ook de Communards.

Kan dat meer aanbevelen, hoewel het niet vaak uit de kast komt (excuus voor de woordspeling)

Jeanettenmuziek pur sang. Ik bedoel dit absoluut niet beledigend of paternaliserend, maar zelfs in de jaren '80 (met o.a. Bros, Marc Almond en andere Rick Astley's toch een behoorlijk 'gay' decenium) moet dit al verwijfd geklonken hebben. Niet echt mijn ding, zo'n falsetto, de single 'Smalltown Boy'' uitgezonderd.

Het grappige is dat ik als 14-jarige echt geen idee had waar dit over ging. Blijkbaar waren 14-jarigen in die tijd nog naief op die leeftijd (moet je tegenwoordig mee aankomen).
Anno nu luister ik er uiteraard met heel andere oren naar. Ik ben nooit echt een tekstenman geweest, maar hier ontkom je er toch niet helemaal aan.
Ik ben jaren na verschijnen van dit album dan ook pas echt gaan beseffen hoe bijzonder het was dat Somerville met zulke muziek nummer 1 kon worden in een tijd waar er toch heel anders tegen homosexualiteit werd aangekeken (alhoewel het tegenwoordig weer meer gaat lijken op die periode zou je haast gaan denken).
Muzikaal gezien allemaal wat gedateerd maar het is en blijft een tienerherinnering

Prima album van Bronski Beat met mooie nummers zoals 'Why', 'Smalltown Boy' en vooral 'Love and Money', voor mij het mooiste nummer op dit debuutalbum. Op de teksten (het zou gaan over homosexualiteit) heb ik trouwens niet gelet. Daar let ik trouwens nooit op als ik een album beluister. Als ik teksten belangrijk vind, dan lees ik wel een goed boek of gedicht. .

4,0*

Gaypop , en waarom ook niet ? De britten moesten wel even slikken bij het controversieele clipje van Smalltown Boy . Een pakkend liedje . Jongen groeit op in een grauwe stad in Engeland en komt uit de kast .
Het betekende wel de doorbraak . Luchtige dancepop , met als wapen de hoge stem van homokuifje Jimmy Sommerville .
Na verloop van tijd verveeld het wat , maar Smalltown Boy , It Ain't Necessarily So en Why zijn toch wel lekkere 80 's songs .

Op vakantie op de kop getikt voor een paar euro"s , ik heb de plaat nog op vinyl in de kast staan
maar ben toch blij met het album op CD.
Helaas wel met een rits bonusnummers en dat had voor mij niet gehoeven.
Beoordeling volgt.

Blijft een prima plaat waarbij ik Screaming, Love And Money & Smalltown Boy de beste nummers vind.
Zojuist de CD inclusief bonusnummers beluisterd: na ca. 80 minuten de falsetstem van Sommerville aangehoord te hebben is het voorlopig wel weer even gedaan met dit album.

Geweldig album, ik had niet verwacht na de goede singles S Boy ook een mooi album zou volgen. It ain't is dan weer heel anders, zeer sfeervol ook.

Vanavond weer eens herbeluisterd.
3.5 sterren vind ik toch wel de juiste score voor de plaat.
Van Jimmy Sommerville na The Communards overigens nog weinig meer van vernomen.

THE AGE OF CONSENT 1984

Toen Jimmy Somerville anno 1984 voor het eerst piepend door de ether scheurde,
lachten wij ons te pletter. Want ja, met zo'n stemmetje ben je natuurlijk een homo.

Na twee hitsingles drong het tot ons door dat Jimmy niet enkel een homo was,
maar dat het kleine mannetje ook geëngageerd zong over de rechten van zijn lotgenoten.
Wij waren amper 15 en kwamen stilaan tot de jaren van verstand.

Age of Consent mocht dan al een tijdje met stip genoteerd staan
als één van mijn favoriete New Order tracks, pas dankzij Bronski Beat
begon ik ook te begrijpen welke strijd (zowel innerlijk als maatschappelijk)
deze traag ontluikende geaardheid bij mijn generatiegenoten teweeg bracht.

Het album opent slim met de noodkreet zelf. Meteen de tweede single trouwens.
Why? gaat echt door merg en been en confronteert de luisteraar vanaf de eerste noot.
Wie een goed argument kan bedenken om holebi's te discrimineren mag nu spreken.

De met verstomming geslagen luisteraar hapt naar adem.
Ain't Necessarily So is een prachtige cover van Cole Porter, de componist die even later
het middelpunt werd van een muzikale campagne tegen aids (en voor homorechten).

Wie goed luistert naar het met houtblazers opgesmukte arrangement
van deze derde single herkent daarin misschien de hand van Mike Thorne.
En die producer kennen we vooral van zijn hitsucces met Soft Cell.

Screaming is een onopvallende albumtrack die meer op de boodschap focust.
De muzikale omlijsting klinkt typisch 80s. De vocalen zoeken naar troost.

Een song als No More War klinkt ook echt gelaten.
En dat doet de tracklijst geen goed na het matige Screaming.
Als de piepstem te lang in de hoge registers vertoeft, is hoofdpijn nabij.

Een verlossende beat komt er dan toch met Love and Money.
Opnieuw hoor je de productionele Soft Cell toets van Mike Thorn.
Toch dobbert ook deze albumtrack weer iets te onopvallend voorbij.

Gauw de plaat omdraaien dus en daar is Smalltown Boy.
Eerste single en meteen een megahit, een onsterfelijke 80s klassieker.
De albumversie, die ook de videoclip begeleidt, is iets minder urgent.

En wie dacht het allemaal gehad te hebben nu, wordt verrast door Heatwave.
Een vrolijk stukje cabaret (inclusief tapdance), maar wel weer met die piepstem.

En dan is daar het donkerdere Junk, een nummer met hitpotentie zowaar.
Somerville trekt zijn kritische blik iets verder open en hekelt de wegwerpcultuur.
Mooi en eigentijds vormgegeven. Vergeet niet dat we ons in het Orwell jaar bevinden.

Op Need-a-Man Blues klinkt Bronski Beat als Yazoo.
Niet enkel omwille van de synthkleur, maar tevens in de vocalen.
Net als Alison Moyet legt Somerville graag blues en jazz accenten.

Het album eindigt met de vierde en laatste single.
De Donna Summer cover I Feel Love gaat over in de 60s hit Johnny Remember Me.
Ik vraag me trouwens al jaren af waarom de naam Johnny vaak in homo-songs opduikt.

Op 45 toeren krijgt Jimmy vocale ruggensteun van niemand minder dan Marc Almond.
We hadden het al over de Soft Cell connectie. Verdienstelijker dan Boy George met z'n soepjuken,
extensions en make-up droegen Marc Almond en Jimmy Somerville in de 80s bij tot het holebi-debat.

Na dit album zou Somerville met The Communards ouwe discohits uit het slop halen.
Maar op elpees zoals Red (1987) schreef hij tussen de regels zijn communistisch manifest.

Ook Bronski Beat ging nog een album door.
De groep was immers genoemd naar toetsenist Steve Bronski.

De 2012 remaster is uitgebreid met b-kanten,
bonustracks en het 12" album Hundreds & Thousands (1985).
Op deze deluxe release trouwens ook de 7" versie van Smalltown Boy.
die nog nooit op een officiële Somerville compilatie verschenen was.

Ik heb toch wel vrij lang moeite gehad met de stem van Jimmy Sommerville.
Vergeleek ze in het begin ook teveel met Soft Cell, en daarbij zal onbewust de bijdrage van Marc Almond aan I Feel Love hebben mee gespeeld.
Marc Almond was met Soft Cell wat stoerder; ook het uiterlijk vertoon met tattoos en leren kleding speelden natuurlijk mee.
Soft Cell was smerig, ergens vanuit een lugubere club in een naar pis stinkend steegje.
Acceptatie gezocht door provoceren.
Bronski Beat was gevoeliger; vechtend met de geaardheid, angst voor provoceren.
Beide zetten ze hetzelfde standpunt neer, ieder op zijn eigen manier.
Ik ging dan meer voor de invalshoek van Soft Cell.
Nu, jaren later, hoor ik juist meer in Bronski Beat de klaagzang terug die ik ook bij Yazoo hoorde.
Alleen ging Alison Moyet qua stem meer de diepte in, en Sommerville juist meer de hoogte.
Dat beide stemmen mooi samen kunnen gaan, hoorden we later bij The Communards met Don’t Leave Me This Way; Sarah Jane Morris heeft een stem die vergelijkbaar is met Alison Moyet.
Muzikaal hebben de klanken van Yazoo ( maar nog meer Moyet solo) en Bronski Beat vaak een lekker relaxed Jazzy sfeertje; heerlijk om na te luisteren.
En die stem van Sommerville?
Misschien stoorde ik mij wel voornamelijk aan het feit dat ik nog nooit eerder een soortgelijke zang gehoord had; The Bee Gees komen enigszins in de richting.
Ik stoor mij er echter al lang niet meer aan.

Ik ben (ook) een liefhebber van provoceren (zolang het maar niet kwetsend is). Mijn provocatie gaat vaak uit naar de starheid en het conservatief denkgedrag. Ik heb altijd moeite met het moet zus en zo. Waarom mag het niet anders?
De openheid van hun geaardheid voel ik juist sympathie voor. En dat zij zich kwetsbaar opstellen vind ik zelfs heel moedig.

En Smalltown Boy heb ik altijd een geweldig nummer gevonden. Het heeft een New Wave sound. En in die tijd was New Wave de sound waar ik graag naar luisterde. En wat ik nog steeds doe. En dat kwetsbare in die song sprak mij juist ook aan.

N.a.v de film Pride (absolute aanrader of je nu homo bent of niet) deze lp weer eens opgezet en wat blijven Why? en Smalltown Boy dan toch enorme krakers zeg!

Jimmy Somerville krijgt nog een rol toebedeeld in de film als zanger op een benefietconcert maar helaas was dat een stand-in die niet scherp in beeld werd gebracht. Hoe dan ook was de impact groot.

Na het zien van de film besef ik toch wel weer hoe bijzonder deze band in de jaren van Thatcher toch was (want homo's waren niet bepaald geliefd bij de iron lady en consorten).
Heerlijk hoe er in die tijd tegen heilige huisjes werd aangetrapt. Dat zie je nu toch niet meer: jonge homo's zijn toch meer van 'laten we maar niet te veel opvallen dan accepteren ze ons misschien wel'.

En er is natuurlijk de connectie met Soft Cell.
Niet alleen door de gastvocalen van Marc Almond, maar ook door de productie van Mike Thorne.
Dat hoor je vind ik nog het best op de momenten dat blazers worden ingezet (ook Dave Tofani denk ik).

Eigenlijk verdient deze prachtige plaat meer dan de huidige score.
Misschien dat mensen afknappen op de falsetto van Jimmy Somerville, ik in elk geval niet.
Daarbij staat deze plaat vol met klassiekers. Het ademt echt de 80's uit.

Ik heb in 1984 de single "Smalltown Boy" nog gekocht met op de B-kant het fantastische "Memories", wat op Spotify wel als bonustrack staat, maar hier niet. Dat nummer is een aanrader voor mensen die van jaren 80 gothic houden.

Memories was inderdaad een bonustrack op de 1996 remaster van dit album.
En werd als enige van de bonustracks daar niet hernomen op de 2CD deluxe editie.

Het nummer vind je ook terug op de volgende releases (als onderdeel van een 12" versie met Infatuation).

Bronski Beat - Hundreds & Thousands (1985)
Jimmy Somerville, Bronski Beat and The Communards - Dance & Desire (2014)

hmmm...deze versie bevat het bonusnummer Cadillac Car. Zeer aanstekelijk.