The Murder Capital - When I Have Fears (2019)

Bij de eerste beluistering van When I Have Fears werd ik exact vier decennia in de tijd terug geworpen. In de zomer van 1979 verscheen Unknown Pleasures van Joy Division, een album met beklemmende, intense muziek en teksten waar je niet vrolijk van werd. Zanger Ian Curtis zou een jaar later op drieëntwintigjarige zelfmoord plegen.

De dit jaar van uit het niets verschenen Ierse band The Murder Capital blijkt goed naar Joy Division geluisterd te hebben. De single Feeling Fades (met duidelijke Nick Cave invloeden) en een aantal geweldige liveoptredens bezorgde de band uit Dublin in korte tijd bekendheid. Ook Nederland ging snel voor de bijl na hun optreden op Eurosonic begin dit jaar.

De titel When I Have Fears is ontleend aan een gelijknamig sonnet van de romantische dichter John Keats :

“When I have fears that I may cease to be
Before my pen has glean'd my teeming brain,
Before high-piled books, in charact'ry,
Hold like rich garners the full-ripen'd grain;
When I behold, upon the night's starr'd face,
Huge cloudy symbols of a high romance,
And think that I may never live to trace
Their shadows, with the magic hand of chance;
And when I feel, fair creature of an hour,
That I shall never look upon thee more,
Never have relish in the faery power
Of unreflecting love!—then on the shore
Of the wide world I stand alone, and think
Till Love and Fame to nothingness do sink.”

Het handelt over de dood, de angst ervoor en hoe het leven van Keats bepaalde. Hij was bang, net als zijn ouders, jong te sterven voordat hij bereikt had, wat hij wilde bereiken. Hetgeen ook gebeurde, hij stierf op de leeftijd van slechts vijfentwintig jaar aan tuberculose.

Het gedicht speelde een bepalende rol tijdens het scheppingsproces van het album, gezien een uitspraak van de groep op de sociale media : “From the beginning of making this record together, the poem “When I Have Fears” served not only as a structural pillar, but quickly became a set of ideals for us to live by.”.

Een andere belangrijke inspiratiebron vormde het werk van de fotografe Francesca Woodman, die zelfmoord pleegde op tweeëntwintigjarige leeftijd. Volgens het kwintet gaat hun debuut vooral over jongensachtige onschuldigheid en kwetsbaarheid en volwassen worden.

Muzikaal gezien klinkt de muziek regelmatig dreigend en intens, uitzonderingen erop zijn de meer ingetogen On Twisted Ground en How the Streets Adore Me Now. Op het laatstgenoemde nummer zijn ook piano en strijkers te horen. Het album werd in de lente geproduceerd door Flood ( oa PJ Harvey, Nick Cave & The Bad Seeds en New Order).

When I Have Fears is niet bepaald een album voor dagelijks gebruik, maar dient met mate geconsumeerd te worden. Johan Derksen zou het waarschijnlijk omschrijven als “een album te beluisteren met de balkondeuren stevig op slot”. Bijzonder intens en indrukwekkend debuut.

The Murder Capital live:

30-08 VLIELAND: Into The Great Wide Open Festival
07-09 HEUSDEN (GEMEENTE ASTEN): Misty Fields Festival
25-10 AMSTERDAM: London Calling Festival
26-10 ROTTERDAM: V11 Reeds uitverkocht

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Murder Capital - When I Have Fears - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Murder Capital - When I Have Fears
The Murder Capital maakt een met postpunk doordrenkt album dat bij iedere luisterbeurt weer een stukje beter en urgenter klinkt

Met het prachtdebuut van Fontaines D.C. kregen we eerder dit jaar eindelijk weer eens een gitaarplaat in handen die er echt toe deed. Stadgenoten The Murder Capital herhalen dit kunstje nu met een debuut dat makkelijk indruk maakt, maar vervolgens beter en beter wordt. Invloeden uit de postpunk staan centraal op het debuut van de band uit Dublin, maar The Murder Capital laat zich gelukkig niet volledig in het keurslijf van de postpunk dwingen en sleept er ook andere invloeden bij. Het levert een album op dat, net als het album van Fontaines D.C., laat horen dat er gelukkig nog steeds jonge honden zijn die een goede gitaarplaat willen en kunnen maken.

2019 is tot dusver een matig jaar wanneer het gaat om gitaarplaten van jonge honden, al maakt de jaarlijstjesplaat van Fontaines D.C. heel veel goed en is ook het debuut van Black Midi er wat mij betreft een die flink boven het maaiveld uitsteekt.

Net als Fontaines D.C. komt ook The Murder Capital uit het Ierse Dublin en net als Fontaines D.C. heeft ook The Murder Capital een debuut afgeleverd waar de urgentie van af spat.

De twee bands uit Dublin vissen deels in dezelfde vijver. Ook op When I Have Fears van The Murder Capital spelen invloeden uit de postpunk een belangrijke rol. De band uit Dublin begint bij Joy Division, maar ook invloeden van de onderschatte maar minstens even legendarische band The Sound, niet voor niets de favoriete band van de jonge Ieren, zijn duidelijk hoorbaar.

When I Have Fears is geproduceerd door topproducer Flood, die flink wat postpunk klassiekers op zijn naam heeft staan, maar ook werkte met onder andere Depeche Mode, The Smashing Pumpkins, Nick Cave en U2. Het klinkt allemaal door op het debuut van The Murder Capital.

Het breed uitwaaiende gitaarspel heeft af en toe wel wat van U2 in haar jonge jaren, terwijl de ritmesectie en de zang je onmiddellijk mee terugnemen naar de hoogtijdagen van de eerste postpunk golf. The Murder Capital verwerkt echter ook invloeden uit de indie-rock en de post-rock uit de jaren 90 in haar muziek en heeft ook goed geluisterd naar de dynamiek en het drama in de muziek van Nick Cave. When I Have Fear klinkt vaak rauw, maar de Ierse band kan ook prachtig ingetogen klinken of flirten met de grootse en toegankelijke postpunk van bands als Editors en White Lies.

Net als bij Fontaines D.C. moest ik vooral wennen aan de zang, maar de wat onvaste en niet altijd even zuivere zang draagt op een of andere manier ook bij aan de urgentie die van het debuut van de band uit Dublin af spat. Wanneer When I Have Fear uit de speakers knalt neemt The Murder Capital me met grote regelmaat mee terug naar de jaren 80, maar het debuut van de band klinkt geen moment gedateerd.

De Ierse band heeft een album afgeleverd dat vrij makkelijk overtuigt, maar het is ook een album dat nog lang beter wordt. Bij eerste beluistering vond ik When I Have Fear zeker niet van het niveau van Dogrel van Fontaines D.C., maar het debuut van The Murder Capital komt steeds dichter in de buurt. Het gitaarwerk op de plaat is zeer trefzeker, terwijl de drummer van de band zorgt voor de verrassing in het geluid van de band. Wat verder opvalt is dat de band het tempo vaak verrassend laag houdt en veel ruimte open laat in haar geluid, wat When I Have Fear voorziet van een bijzondere en vaak donkere sfeer.

Zeker wanneer de muziek van de band zich wat nadrukkelijker opdringt grijpt The Murder Capital je stevig bij de strot met haar intense muziek. Het is muziek die me steeds meer doet denken aan die van The Sound, wat een goede reden is om de prachtplaten van deze band er ook weer eens bij te pakken. Al met al een bijzonder fraai debuut van deze band uit Dublin, dat dit jaar vooralsnog de hoofdstad van de goede gitaarplaten is. Erwin Zijleman

Heel veel bandjes mogen op de 'Songs Of Praise' van Shame golf meeglijden. Vaak volkomen onterecht. In dit geval is het volkomen terecht. Het is lang geleden dat ik voor mijn gevoel zo'n open, authentieke, naïeve en toch goede plaat gehoord heb. Niet noodzakelijkerwijs volkomen goede plaat, maar wel uiterst direct en effectief.

Begint de plaat nog vrij standaard met de schreeuw-praatzang die zo standaard is voor bozige, Engelse (post)punk en The Edge gitaarspel, zonder de enorme galm van de delaypedalen,, gaandeweg laat The Murder Capital die conventies varen. De plaat wordt veel spannender dan ik kon vermoeden op basis van de opening. De band lijkt volkomen de eigen weg ingeslagen te zijn. Het is alsof er niemand geweest is die zei: "dit kun je maar beter niet doen" en als iemand dat heeft gezegd, lijkt het in de wind geslagen te zijn. Enorm lege stukken, die te lang duren, zeker, volgen op een muzikale storm. Daar zit het naïeve deel van de plaat, maar ook het authentieke. Dit is wat The Murder Capital is en wil uitstralen.

Wie zich daar voor openstelt, gaat mee op een avontuur, dat veel spannender is dan 'Songs Of Praise', maar niet beter. De standaard voor de late jaren 10 is wel gezet door die plaat. Maar uiteindelijk vind ik When I Have Fears niet vergelijkbaar. Het is een andere grootheid, maar hoe groot? Dat gaat de tijd ons leren.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

Zeker niet slecht dit maar de hype kunnen we rustig achterwege laten.En ik had me er best veel van voorgesteld,alle genoemde ingrediënten en invloeden klonken veelbelovend en om die redenen ben ik The Murder Capital afgelopen weekend ook live gaan bekijken op Misty fields.Niet onaardig maar ook geen moment groots of overtuigend.
Aan de hand daarvan valt me dit debuut album van het Ierse vijftal nog alleszins mee,een vrij sterke en duistere sound die teruggrijpt naar het begin van de jaren tachtig.Met een vleugje originaliteit en voornamelijk leunend op sfeer.
Het zwakke punt is echter het songmateriaal dat nergens boven "aardig" uitkomt en ook nog te lijden onder eenvormigheid.En de matige zang helpt dan vervolgens ook niet echt mee,zeker niet als je vaak dezelfde lijnen hanteert.
Toch verdient When I Have Fears een voldoende,de plaat klinkt zowel fris als donker en je hoort er wel aan af dat de band ervoor gaat.En met wat betere nummers kan dat in de toekomst nog allemaal best goed komen.

Na 2 luisterbeurten blijven bij mij vooral de uptempo songs hangen. Maar ook de rest klinkt interessant....met uitzondering van How The Streets Adore Me. Dat vind ik momenteel een beetje saai en door de manier van zingen lijken ze er een extra donker nummer van te willen maken, zonder succes.

Ik start met 3,5

Zo hoort een ronkende goede postpunkplaat te klinken. Na een treurig intro direct keihard toeslaan. Niet voorzichtig en dromerig vragen om een plek in de eindejaarslijstjes. Deze gewoon vol overtuiging opeisen. Met de bevlogen energie van hardcore punk in de zang, omgeven door het al niet misselijke gitaargeweld van Damien Tuit en Cathal Roper wordt For Everything als een ontembaar beest op je los gelaten. De softere nieuwe lichting die deze stroming verwoordt, wordt eventjes op hun plek gezet. Boosheid en verbittering zijn de kernbegrippen, niks van vleermuizenromantiek of ander liefdevol gezwijmel is hier aanwezig. De pijn moet voelbaar zijn, en oh wat doet het pijn. We hebben het hier over het uit Dublin afkomstige The Murder Capital die met When I Have Fears het indrukwekkendste postpunkdebuut van 2019 over je heen laat denderen.

James McGovern bevecht zijn demonen met de oerschreeuw die zich in de klagend gezongen vocalen verschuilt. Zijn therapeutische mentaliteit dwingt je om mee te gaan in alle persoonlijke ellende en dreigende wanhoopsdaden. De spierballenrock heeft de arbeideroverlevingsdrang in zich. Een spreekbuis voor de stadse jongeren die zich bewust zijn van een onzeker bestaan. De paniek dat Dublin het meeste te voorduren krijgt van de Brexit. Met dit doemscenario in de angstige ogen verbleken de kansen op een stabiele toekomst. Jagende gitaarnoise brengt More Is Less al tot de rand van de afgrond. Een enkel duwtje is genoeg.

De holheid van de jaren tachtig staat centraal in het dolgedraaide bas spel van Gabriel Paschal Blake wat nog flink sturing krijgt van de krachtpatserij van de drumslagen van Diarmuid Brennan in het sterke Green & Blue. Dat daarbij zelfs de gitaar nog even vrij spel krijgt levert nu al een monumentale track op. Het vriespunt wordt eventjes naar nieuwe maatstaven van tien graden lager terug gezet. De kilheid van een No Future beeldvorming komt weer een ijzige voetstap dichterbij.

Een stuk menselijkheid is hoorbaar in de rust die de zanger oproept in Slowdance. Hier zijn het de schrikbarende gitaareffecten die voor het wrevelige stekende verloop zorgen. Als vijandige ziektekiemen dringen ze het gehoor binnen om zich als deprimerende gastheren te nestelen in de sterfelijke hersencellen. Het tweede stuk is nog slopender dan het zware eerste gedeelte. Gelukkig wil de cello er een waardig einde aan maken.

Een prachtige overgang naar het overgevoelige kwetsbare soulvolle On Twisted Ground. De omslag wordt ingezet in dromerige geluidsbelevingen, waar doorheen een sprankje hoop op een bedje van hemelse klanken de overtocht naar een positief vervolg waagt. De vragende voordracht van een desperate James McGovern wil dat gevoel direct wurgen in de neerslachtigheid van Feeling Fades. We zitten weer opnieuw gevangen in de uitzichtloze vicieuze cirkel, het leven genaamd.

Alsof The Murder Capital een allergie heeft ontwikkeld voor alles waaruit hoop zich als een snelgroeiend zaadje kan ontwikkelen dient Don’t Cling to Life zich aan. Toch laat de diep gezonken zware stem van McGovern de sfeervolle pianoklanken toe in How the Streets Adore Me Now. Het verval kruist zich met de bepalende jeugdtrauma’s die buiten het blijvende littekenweefsel ook de nodige geborgenheid voortbrengt. Dat staat ook centraal in het wrange Love, Love, Love. Alles behalve een liefdesliedje.

When I Have Fears weet van het begin tot het einde te overtuigen. Een beklemmende trip door de op de voorgrond staande zelfkant van de menselijke geest. The Murder Capital is het overtuigende antwoord op toekomstige vraagstellingen. En die periode is volgens de heren niet rooskleurig.

The Murder Capital - When I Have Fears | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com