The Murder Capital - When I Have Fears (2019)

En daar is de volgende band uit het rijtje Postpunk/Rock bandjes van de laatste tijd.

Punk is het natuurlijk niet, postpunk wel. The Next Big Thing uit Dublin? Unknown Pleasures is in ieder geval veel beluisterd.

Las zojuist een verhaal of beter gezegd een lofzang over deze band van Jan Douwe Kroeske. Dat heeft mij belangstelling wel gewekt.

En wat een fantastisch goed optreden gisteren bij Metropolis 2019. De band slaagt er in zich van apatisch naar uitzinnig te muteren in minder dan 45 minuten. Publiek werd steeds enthousiaster.
En de ene Camel Blue na de andere gaat door de longen van de zanger en zijn bandleden.
Dit gaat denk ik wel een dingetje worden, band met grote uitstraling. Check it out.

Green & Blue is wel een topnummer ?

Dat was ook mijn eerste gedachte toen ik zojuist het album voor de eerste keer hoorde, maakt de nodige indruk. Eind jaren zeventig herleven.

Bij de eerste beluistering van When I Have Fears werd ik exact vier decennia in de tijd terug geworpen. In de zomer van 1979 verscheen Unknown Pleasures van Joy Division, een album met beklemmende, intense muziek en teksten waar je niet vrolijk van werd. Zanger Ian Curtis zou een jaar later op drieëntwintigjarige zelfmoord plegen.

De dit jaar van uit het niets verschenen Ierse band The Murder Capital blijkt goed naar Joy Division geluisterd te hebben. De single Feeling Fades (met duidelijke Nick Cave invloeden) en een aantal geweldige liveoptredens bezorgde de band uit Dublin in korte tijd bekendheid. Ook Nederland ging snel voor de bijl na hun optreden op Eurosonic begin dit jaar.

De titel When I Have Fears is ontleend aan een gelijknamig sonnet van de romantische dichter John Keats :

“When I have fears that I may cease to be
Before my pen has glean'd my teeming brain,
Before high-piled books, in charact'ry,
Hold like rich garners the full-ripen'd grain;
When I behold, upon the night's starr'd face,
Huge cloudy symbols of a high romance,
And think that I may never live to trace
Their shadows, with the magic hand of chance;
And when I feel, fair creature of an hour,
That I shall never look upon thee more,
Never have relish in the faery power
Of unreflecting love!—then on the shore
Of the wide world I stand alone, and think
Till Love and Fame to nothingness do sink.”

Het handelt over de dood, de angst ervoor en hoe het leven van Keats bepaalde. Hij was bang, net als zijn ouders, jong te sterven voordat hij bereikt had, wat hij wilde bereiken. Hetgeen ook gebeurde, hij stierf op de leeftijd van slechts vijfentwintig jaar aan tuberculose.

Het gedicht speelde een bepalende rol tijdens het scheppingsproces van het album, gezien een uitspraak van de groep op de sociale media : “From the beginning of making this record together, the poem “When I Have Fears” served not only as a structural pillar, but quickly became a set of ideals for us to live by.”.

Een andere belangrijke inspiratiebron vormde het werk van de fotografe Francesca Woodman, die zelfmoord pleegde op tweeëntwintigjarige leeftijd. Volgens het kwintet gaat hun debuut vooral over jongensachtige onschuldigheid en kwetsbaarheid en volwassen worden.

Muzikaal gezien klinkt de muziek regelmatig dreigend en intens, uitzonderingen erop zijn de meer ingetogen On Twisted Ground en How the Streets Adore Me Now. Op het laatstgenoemde nummer zijn ook piano en strijkers te horen. Het album werd in de lente geproduceerd door Flood ( oa PJ Harvey, Nick Cave & The Bad Seeds en New Order).

When I Have Fears is niet bepaald een album voor dagelijks gebruik, maar dient met mate geconsumeerd te worden. Johan Derksen zou het waarschijnlijk omschrijven als “een album te beluisteren met de balkondeuren stevig op slot”. Bijzonder intens en indrukwekkend debuut.

The Murder Capital live:

30-08 VLIELAND: Into The Great Wide Open Festival
07-09 HEUSDEN (GEMEENTE ASTEN): Misty Fields Festival
25-10 AMSTERDAM: London Calling Festival
26-10 ROTTERDAM: V11 Reeds uitverkocht

Helaas merk ik bij het beluisteren van de vrijgegeven EP dat ik (een deel van) de jaren 70 ontgroeid ben. Ik moet er mee leren leven vrees ik.

Bedankt Lura voor deze analyse. Mijn interesse is bij deze gewekt en de eerste vier nummers smaken naar meer, veel meer....

Is deze plaat al ergens te vinden?

2 nachtjes slapen

Lura speelt wel vaker vals

Als je ook stukjes gaat schrijven kun je ook vals spelen.

En nu maar hopen dat het morgen geen nachtmerrie wordt, Rudi

Zoooo, dat klinkt wel lekker... Leuke verrassing. Hier alvast een voorproefje

The Murder Capital - Feeling Fades + Green & Blue (Live at 3voor12 Radio) - YouTube

Ik vind crematies nooit leuk

Lekkaahhh

Ahhh, was iets te enthousiast zonder spellingscontrole. Aangepast...

Echter, wanneer JD een invloed is van deze band dan is een crematie of begrafenis wel een thema. Dat jij zelf ook nog Graf in je naam hebt staan maakt het nog meer toepasselijk, doomy & gloomy

Ik moet erg denken aan de fuzz rondom shame vorig jaar. Een zelfde soort opwinding, maar ook dezelfde soort 'we hebben het allemaal al eens gehoord'.

Erg? Nee hoor.

Overigens hoor ik in How The Streets Adore Me Now een beetje Tom Waits en ontwaar ik af en toe een Nick Cave-echo.

apocalyptisch, beklemmend en vooral opwindend. Het is wel duidelijk waar de mostert vandaan komt, maar tegelijk is t met zo veel overtuiging gespeeld dat het ook weer onweerstaanbaar wordt.
Met een paar weken ga ik ze beleven in de buurt van een podium. Dan zal pas echt blijken wat de waarde is. Mn gevoel zegt dat dat wel goed gaat komen.
p.s. Dit is niet de nieuwe Shame. wel dicht bij landgenoten Fontaines D.C. maar dan veel donkerder.

Ik vlieg er ook niet van uit de bocht maar het is wel leuk om te zien dat de (goede) jaren 80 muziek nog wordt gewaardeerd door jonge mensen. Ik zit al jaren met verbazing te kijken naar hossende mensen op een festival die (met een pilletje?) helemaal uit hun dak gaan op muziek van een DJ die met gejatte samples zogenaamde originele muziek maakt. Ik heb daar helemaal niets mee en zie dit liever. Allemaal persoonlijk en als mensen uit hun koekie willen gaan bij een dancefestival dan moeten ze dat gewoon natuurlijk lekker blijven doen. Ik zie liever zoiets in een kleinere zaal. Zal de leeftijd zijn... Heb de CD in ieder geval wel besteld, ben benieuwd...

Natuurlijk hebben we allemaal al eens eerder gehoord, Eric, dat is een dooddoener. Dat geldt zeker voor 99,9% van de muziek, die ik tegenwoordig hoor. Zelden hoor ik nog iets wat enigszins vernieuwend is.

Maar ik hoor wel groeipotentie en een zeer intense plaat.

Tom Waits hoor ik er trouwens niet in terug.

Dit getuigt vooral van weinig kennis van de dance-scene. Dat terzijde, de 80's rule en ik ben benieuwd naar deze plaat!

Mij maakt het echt niet zoveel uit of ik de sound al vaker heb gehoord. Muziek van Joy Division, The Birthday Party en The Sound vind ik nog steeds mooi en intens. Ik luister daar nog regelmatig naar, maar nóg liever luister ik naar nieuwe, jonge bands, die nog vol in hun energie en beleving zitten. Lekker onstuimig en rauw, zoals deze muziek gewoon moet klinken.
Ik vind het alleen maar mooi dat jonge twintigers terug grijpen naar de early 80's.
En na shame, IDLES, Fontaines D.C. hebben we nu The Murder Capital (sIFM). Fijn.

Ja, dat heb ik ook een beetje, al vond ik shame wel heel veel goede nummers hebben en vond ik hen heel (opr)echt klinken. Dat bleek live ook; wat een energie!
Deze net twee keer achter elkaar gedraaid in de auto, het wordt beter, grootste minpunt is wel dat het langste nummer het saaist is (was bij shame bepaald niet het geval)....dat is voor mij toch wel een beetje doodzonde.
Vanavond weer terug, dan nog maar eens luisteren.

Geen noodzakelijk album. Mijn stem niet de moeite waard.

Klopt! Maar shame vond ik wel opwindend (daar droeg een kolkend concert ook aan bij). Hier heb ik toch wat minder mee. Klinkt gek misschien; maar ik vind het soms saai en de zang doet me niks.
Ik wil trouwens niet zeggen dat deze twee bandjes uit dezelfde vijver vissen, het is puur mijn gevoel rondom deze twee.

Ik weet het: vergelijkingen die je niet moet maken (shame vs. The Murder Capital) en ik weet ook dat je het verleden los moet laten en nieuwe bandjes de kans moet geven. Doe ik zeker bij deze hoor, en de klik kan er dadelijk ineens zijn, maar ik verwacht het niet. Elke nieuwe draaibeurt tot nu toe helpt nog niet echt om mijn liefde wat te vergroten

Overigens is het wel zo dat ik niet zo veel meer heb met 'jonge, opwindende gitaarbandjes'. Dat speelt ook een rol in mijn waardering. Slechts heel af en toe pakt zo'n bandje me nog wel. The Murder Capital gaat het niet worden denk ik. Maar een 3,5 is nog steeds goed te doen.


Dat betekent dus dat jij nog naar de volle 5* kan gaan

Aai, een klein missertje...

We hebben het hier wel over een user bij wie 16,8% van z'n stemmen op 5* staat, dus zo heel bijzonder is dat natuurlijk niet

Dit soort onzinnige opmerkingen, bedoeld om de persoon in kwestie belachelijk maken, zijn allang een belangrijke reden om niet aan discussies op MusicMeter mee te doen. Bovendien blijft het altijd een kwestie van smaak. Over mijn stemgedrag, ik stem over het algemeen alleen op albums, die ik de moeite waard vind. Zo af en toe stem ik ook weleens op middelmatige acts, waar hier op MusicMeter mee gedweept worden, als een soort proteststem. Of omdat het wat mij betreft nooit op cd of vinyl had mogen worden uitgebracht zoals bijvoorbeeld Metal Machine Music van Lou Reed, overigens een artiest waarvan ik groot fan ben. Daarnaast weet ik hoe moeilijk het is om creatief te zijn en goede liedjes te kunnen schrijven. En omdat ik geen azijnpisser ben en het glas bij mij halfvol is en niet halfleeg, geef ik vaak vijf sterren.


Die opmerking slaat op de groep zelf en niet op het album. Heb het album al zo'n anderhalf week frequent kunnen beluisteren en een goed oordeel kunnen vormen.