Lingua Ignota - Caligula (2019)

De naargeestigheid van Anna Von Hausswolff's Dead Magic viel hier op de site bijzonder in de smaak.
Deze Lingua Ignota zit in dezelfde hoek van de Darkwave maar doet daar nog een schepje bovenop. Een hype op RateYourMusic maar op MuMe voorlopig vergeten.
Ik vind deze plaat op zijn minst fascinerend, en ben benieuwd wat mijn oordeel na meerdere luisterbeurten zal zijn.

Meende Lady Gaga te herkennen in de foto... niet dus, maar dit heeft wel dat theatrale van LaGaga in extremis.

De muziek van Anna von H's Dead Magic vond ik niet "Naar" en niet "geestig" genoeg om verder dan een paar nummers te verkennen. Ondanks dat de lengte van de nummers me tegenstaat, boeit dit wel al was het maar omdat ik zelden deze muziek tegenkom.

En ook al is het experimenteel / bombastisch / schreeuwerig en rauw, het zit wel goed in elkaar en daardoor fijn toegankelijk. Van de paar nummers van het vorige album die ik hoorde. Dit heeft veel meer NeoKlassieke invloeden en ook wel Ethereal / Drone / Avant-garde, maar ze speelt wel met bekende trucjes: hard/zacht - mooi/lelijk - glad/ruw.

Ergens voelt dit aan als een heksige versie van Weyes Blood.

Dat vind ik een grappige vergelijking. Weyes Blood is voor mij super gepolijst, met zang om in te zwelgen

Na meer luisteren gaat mijn Anna Von Hausswolff vergelijking ook niet helemaal op, het orgel komt wel overeen en de obsessie met dood en verval maar Anna's stembereik is veel beperkter.
Je hoort dat Lingua Ignota klassiek geschoold is maar ze gebruikt haar stem allesbehalve klassiek. Ze rekt haar stem van fluisteren over operagezang naar deathmetal-achtig geschreeuw.
Het is bijzonder melodramatisch, maar ik hou ervan

Weyes Blood is een warm bad om in onder te dompelen.... zwelgen

Lingua Ignota lijkt het grootste gedeelte van haar fans binnen de metalwereld te hebben. Caligula komt dan ook uit via Profound Lore, een van de beste metallabels wat mij betreft. Ze werkte samen met Full of Hell en The Body, twee van de meest verfrissende metalbands van deze tijd. Toch is dit moeilijk metal te noemen, al bevat dit zeker een duisternis en grimmigheid die de metalwereld aanspreekt.

Caligula is een gruwelijk intense luisterervaring waarin 66 minuten zeer snel voorbij gaan. Haar debuutalbum (All Bitches Must Die) vond ik ook al indrukwekkend, maar deze heb ik uiteindelijk weinig beluisterd omdat er weinig bleef hangen. Deze opvolger lijkt daarentegen de confronterende intensiteit nog wat meer op te schroeven, maar ook veel dynamischer, diepgaander en vooral herkenbaarder voor de dag te komen. Kristin Hayter is een klassiek geschoolde zangeres en gebruikt deze capaciteiten ten volle op Caligula. Qua flexibiliteit en ongeremdheid komt een naam als Diamanda Galás bij mij wel naar voren: ook het ''hemelse'' en ''onaardse'' van Lisa Gerrard voel ik in haar stem zitten.

Caligula lijkt dan ook te schommelen tussen hemels en hels: de instrumentatie is vaak weelderig en ronduit prachtig, maar Hayter brengt dan weer een ongelofelijk onderhuidse spanning mee in haar stem. Haar schreeuwen zijn pure emotie en gaan door merg en been, het scherpe geluid ervan heeft duidelijk een blackmetalinvloed.

Inderdaad komen ook de namen van Diamanda Galás en Lisa Gerrard naar boven plus Gitane Demone en Le Mystère des Voix Bulgares.

Metal hoor ik nauwelijks, veel klinkt als live-in-the-studio opnames.

De lelijkste hoes van het jaar is bekend!

Deze Kirstin Hayter heeft nogal met wat innerlijke demonen te dealen. Dat doet ze op een manier die je wel moet aanspreken. Het neigt af en toe naar hysterie, maar ze weet het net in goede banen te leiden. Er schijnt nog een album te zijn die ze in eigen beheer op nam in 2017, naast All Bitches Must Die.
Metal hoor ik amper, misschien dat electronic/rock een betere benaming is.
Ik heb wel een zwak voor deze uitersten in de rockmuziek, maar of ik het vaak op zet?

Nog even geduld. Maar ik geef to dat het een kanshebber is.
Kijk even in dit topic Hoesmeter 2019, en vergeet niet te stemmen.

Hier kan je lezen wat zijzelf over alle tracks te zeggen heeft.

Valt wel mee.

deze had je nog niet gezien?
Paul McCartney - Amoeba Gig (2019)

Weezer - Weezer (2019)

The Drums - Brutalism (2019)

Na twee tracks durf ik niet meer verder. Het is geleden van Swans en The Body dat ik nog een dergelijk aangegrepen gevoel had bij muziek. Heerlijk.

Swans en Diamanda Galas gecombineerd. Dit wordt er eentje voor de eindejaarslijstjes

Ik ben diep onder de indruk van dit album en tegelijk vind ik dit ook een van de meest verontrustende albums die ik ooit beluisterd heb. 'Ja' het is een tikje bombastisch, maar er zit zo veel pijn, verdriet en woede in, het is echt een heel heftige plaat dit. ik vind het album beklemmend, angstwekkend, en tegelijkertijd ERG mooi. Nummers als 'do you trust me, Traitor' komen erg HARD binnen. Soms moeten albums een disclaimer hebben. Dit is NIET voor mensen die somber zijn of het emotioneel zwaar hebben. Ik heb daar geen last van, maar Ik zit nu halverwege en moet even naar buiten. Even lucht.

Lijkt op sommige stukken erg op de vrouwelijke versie van Swans. Met de kanttekening dat ik deze mevrouw wel (ietsje) minder geslaagd vind.
Nog steeds erg onder de indruk, of bang. Eén van de twee.
Ik zit tussen de 3,5 en 4*