Alternative TV - The Image Has Cracked (1978)

Ben op reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave. Met punk kwam de realisatie dat het spelen van popmuziek geen jarenlange studie vereist. Vanaf 1975 begint een golf aan nieuwe bandjes, vaak door de Sex Pistols geïnspireerd. ‘Do it yourself’ was het credo en wie inzoomt, ziet dat sommige bandleden van bandje naar bandje gingen.
Zo komt mijn reis van het debuut van Generation X, één van de eerste punkgroepen. Drummer John Towe moet daar al snel weg en duikt vervolgens op bij Alternative TV, dat in mei '77 voor het eerst optreedt. Met hem in de gelederen worden twee singles uitgebracht, maar als in mei 1978 debuut The Image Has Cracked verschijnt is hij alweer vervangen door Chris Bennett. Dennis Burns is bassist en Mark Perry zanger en gitarist, een bekende naam in de Londense punkwereld zoals in het bericht hierboven staat beschreven.

Hartstikke geinig is opener Alternatives, dat 9 minuten duurt en live is. Niet bepaald wat je zou verwachten op het debuut van een groep in deze stroming. Het is een 'audience participation song': wie wil mag op het podium komen en zeggen wat hij op zijn hart heeft. Het publiek wordt tevens uitgenodigd zich aan te melden voor een auditie én er klimt iemand op het podium die een groep skinheads in het publiek uitdaagt. Muzikaal een buitenbeentje met het eenvoudige thema maar halverwege een knip. Daarin een documentairestem over film, vervolgens een andere opname van hetzelfde Alternatives en dan terug naar de liveopname van het eerste deel. Eigenaardig maar verrassend: je zit helemaal in de concertsfeer van die tijd, helemaal leuk! JeKo, iets voor jou!

Dan volgt Action Time Vision, een nummer dat ik bleek te kennen zonder het te weten. Geschreven door Perry met Alex Fergusson, een ander voormalig groepslid wiens naam ook nog vermeld staat bij twee andere nummers. We krijgen melodieuze poppunk met een herkenbaar refrein en brutaal Londens sfeertje: frontman Perry weet waar hij voor staat.
Iets langzamer maar wel stevig is Why Don't You Do Me Right? met aan het einde zowaar een metalen riff. Met Good Times (oorspronkelijk van Frank Zappa) en vooral Still Life is een sfeer die me aan het dan nog niet bestaande Joy Division doet denken: vertraagde punk met sombere sfeer sluit kant 1 af.

Met boogiewoogie van gastpianist Jools Holland trapt Viva la Rock 'n' Roll punkrockend kant 2 af over "Paris, a city of influence"; het eindigt met een koor en zwierige pianoakkoorden. In Nasty Little Lonely weer zware, lome punk en Red is een instrumentaal gitaar-met-tremolo-gitaareffect-nummer zonder bas of drums, gevolgd door het sombere Splitting in 2, dat fraai naar een climax opbouwt.
Dat dit album met zijn vooruitwijzingen naar depri postpunk al in mei 1978 verschijnt, betekent dat ze hun tijd vooruit waren. Hitsingles of een notering in de Britse albumlijst kwamen er niet. Al in 1994 verscheen een cd-versie met daarop de nodige bonussen.

The Image Has Cracked staat afgezien van Action Time Vision niet op mijn streamingdienst. YouTube biedt uitkomst. Mijn muzikale reis gaat naar New York, naar het derde album van The Dictators.