B.B. King - Live at the Regal (1965)

B.B. King wordt door velen beschouwd als de enige echte king of the blues. Hier valt weinig tegen in te brengen als je de invloed van B.B. King in ogenschouw neemt. Niet alleen zijn zang, maar met name zijn manier van gitaarspelen is toonaangevend geworden voor alle hedendaagse bluesgitaristen. De toon, klank en warmte die hij uit zijn gitaar laat klinken is uniek en ongeëvenaard.

B.B. King wordt geboren als Riley B. King in Mississippi. Hij begon zijn loopbaan in kerkkoren om uiteindelijk in religieuze kwartetten op te treden in zijn geboortestad. Hij nam een baan als disc jockey in Greenville, Mississippi en verhuisde uiteindelijk naar het noorden, naar Memphis, Tennessee.

In Memphis kreeg hij de bijnaam "Blues Boy", vandaar de afkorting B.B. Vanaf 1949 begint B.B. King met het opnemen van platen en wordt hij al snel beroemd in alle uithoeken van de Verenigde Staten. Uiteindelijk belandt hij in Chicago waar hij een diepe muzikale indruk achter laat.

Nu heeft B.B. King vele platen opgenomen en uitgebracht. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het soms best lastig is om de aandacht vast te houden gedurende alle platen van B.B. Hij kiest vaak niet voor de gemakkelijke weg en experimenteert met vele verschillende stijlen van blues, waardoor de consistentie op zijn platen soms wat ver te zoeken zijn. Persoonlijk ben ik van mening dat B.B. King vooral een live artiest is en die platen behoren dan ook tot het beste uit zijn oevre, met voor mij als onbetwist hoogtepunt "Live at the Regal" uit 1965.

Het was een koude, ruige dag in ("the windy city") Chicago op 21 november 1964. Maar honderden mensen hadden een goede manier gevonden om op te warmen. Deze mensen waren de gelukkigen die getuige waren van het concert van B.B. King en zijn band in The Regal Theatre, waar B.B. met zijn stem, gitaar, band en bluesnummers het publiek opwarmde.

Deze klassieker onder de liveplaten en wellicht de beste live bluesplaat allertijden bevat louter kwalitatief hoogstaande bluesnummers waar de emotie vanaf spat. Blues gaat over verlangen, armoede, geweld, liefde, hartzeer, seks, heimwee, racisme, geloof, bijgeloof. Bijna al deze thema's komen aan bod en worden met een overgave gebracht, waardoor je alles woord voor woord gelooft.

Maar bovenal maakt de sfeer en de interactie met het publiek deze plaat echt uniek. B.B. King vertelt door middel van zijn muziek verhalen aan het publiek en door het enthousiasme van de toeschouwerds ontstaat er feitelijk een conversatie tussen de muzikanten en publiek.

Zoals we van de blues gewend zijn gaan veel nummer over relaties. B.B. King weet van elk perspectief (vanuit de man en vanuit de vrouw geredeneerd) haarfijn uit te leggen hoe een relatie in elkaar steekt en hoe de verhouding tussen man en vrouw zich manifesteert. Mooie voorbeelden zijn "Sweet Little Angel" en "It's My Own Fault". Eerstgenoemde gaat over een man die zijn vrouw aanbidt en het daaropvolgende nummer (ze zijn niet voor niets in deze volgorde opgenomen in de set list) vertelt B.B. hoe een man zijn vrouw kwijtraakt. Als een echte charmeur en verhalenverteller verbindt hij de nummers met elkaar.

Op deze plaat klinkt ook het karakteristieke gitaarspel van B.B. King. Vaak warm, donker, maar soms ook venijnig en fel. Dit komt goed tot uitdrukking in het nummer "How Blue Can You Get" waarbij hij niet alleen met een scherpe solo de juiste sfeer zet, maar ook tekstueel sarcastisch uit de hoek kan komen. De tekst "I gave you seven children, now you want to give them back" illustreert dit treffend.

"Live at the Regal" is absoluut één van mijn favoriete bluesplaten (zie ook mijn persoonlijke top 10). Dit werd eigenlijk alleen nog maar versterkt door het optreden van B.B. King op North Sea Jazz 2011 dat ik heb mogen aanschouwen. Ondanks zijn leeftijd, hoorbare foutjes in zijn spel en zwakker wordende stem, heeft hij nog steeds die magie zoals hoorbaar is op "Live at the Regal". Dus als je deze bluesplaat afspeelt, zorg dan dat je deuren en ramen gesloten houdt, tenzij je uit bent op veel gezelschap, want dit is de blues, de blues van "the king", B.B. King.

Ha, wat een gezellige rollercoasterplaat is dit van BB King. Het ene nummer vloeit moeiteloos door naar het andere nummer met daarbij nog veel interactie tussen het publiek. Echt een nummer dat er uit springt, kan ik niet vinden, een zwak nummer evenmin. Kortom tis een lekkere plaat, die nooit verveelt en altijd op kan zetten .

Amen, Jelle78, want het is een vriendelijke man met een mooi en sympathiek oeuvre.
        Toch kan ik me ook wel vinden in het bericht van the hustler van 30-10-2010 hierboven. B.B. King geniet duidelijk net zoveel van zijn muziek als zijn publiek, en dat levert een warmbloedige liveplaat op, en ik zou niemand z'n plezier hierin willen ontzeggen, maar het is ook wel een beetje gelikt.
        Ik ben eigenlijk pas een jaar of twee serieus bezig met naar blues te luisteren, en daarbij kwam ik na een aantal andere artiesten automatisch terecht bij B.B. King, van wie ik inmiddels bij een aantal platen (allemaal van vóór dit live-album) een bericht heb geschreven. En mijn algemene indruk is dat dit zeer toegankelijke en openhartige blues is, maar door die arrangementen met big-band-blazers ontstaat er vaak een al te vriendelijk sfeertje waar ik niet per se van houd. Misschien klinkt dit wel erg romantisch (niet in de zin van romcom-liefdesromantiek maar in de zin van Sturm und Drang), maar voor mij mag de blues best wat serieuzer zijn, wat intenser, verdrietiger, onopgesmukter, bluesier. De All Music Guide noemt B.B. King live at the Regal "A high point, perhaps even the high point, for uptown blues", en dat "uptown"-element is misschien wel de sleutel hier – dit is meer nachtclubmuziek voor de gegoeden dan juke joint-barmuziek, meer "having a good time playing the blues" dan "a good man feeling bad". Zelf zoek ik het liever in de "gekwelde" blues van bijvoorbeeld Robert Johnson of Elmore James of Howlin' Wolf, maar B.B. King is meer de "master showman" die een goede show neerzet, en Live at the Regal staat voor mij dichter bij Sam Cooke live at the Harlem Square Club 1963 dan bij Me and the devil blues of Smokestack lightnin'. Niet voor niets vind ik het met alleen piano en ritmesectie in één dag opgenomen My kind of blues (1961) de beste plaat die ik (tot nog toe) ken van B.B. King (en dat vond hij zelf trouwens ook).
        Helemaal mijn eigen mening dus, mijn persoonlijke insteek, en dat gezegd hebbende vind (ook) ik dit een heerlijke liveplaat waar niets op aan te merken valt als ik ervoor in de stemming ben. De geremasterde versie heeft een perfect geluid, de songselectie is prima, King goochelt met z'n stem, de gitaarsolo's komen scherp en fel door, en het publiek wordt oprecht gek. Geweldige plaat. Maar.