B.B. King - Live at the Regal (1965)

Dit album durf ik het beste live blues album aller tijden te noemen. De ambiance is perfect: b.b. king is nog jong en technisch zeer sterk qua zang en gitaarwerk. Hij wordt begeleid door een fantastische band. Sonny Freeman op drums is een geweldenaar evenals de pianist Duke Jethro die geweldig blijft spelen tijdens de nummers en heel sterk improviseert. De teksten zijn overigens ook heel erg sterk.
Kortom haal hem in huis!

mooi gezegd, meliefje.
wat ik het mooist aan deze registratie vind, is zijn interactie met het publiek en hoe dit is opgenomen.
je ziet als het ware de jonge,zwarte vrouwen vooraan bij het podium staan, de één nog harder aan het schreeuwen ''BB!BB!'' dan de ander.je ziet de zaal voor je als je je ogen sluit en voor even ben je in 1965 en zie je de nog jonge BB met toen al zijn geweldige bespeling van het publiek en natuurlijk van zijn gitaar. 4.5

Dit is B.B. King op zijn best ! Sinds jaar en dag behoort deze legendarische opname tot de beste live registraties die ooit zijn opgenomen. De 2 bovenstaande verhalen nog even lezen en dan naar de platenwinkel. Voor zo'n plaat , spotgoedkoop .

/Edit: 8 euro !!!

Bedankt voor de tip. Ik heb wel wat BB King in huis, maar deze zal ik in gedachten houden, als ik nog eens wat inkopen ga doen.

Ik heb van deze bovenste beste man het volgende ;

Blues Summit
Deuces Wild
Lucille & Friends
Riding with the King (met Eric Clapton)

eens kijken of die hier op de site al besproken zijn, trouwens.

Bedankt voor deze tip, George, of is het ook Sir George ??

U mag gewoon George blijven zeggen , Sir Patrick

@ DonDijk:

, ik heb alleen een ander hoesje (?)

Beste liveplaat van the King of Blues schijnt. Ik vind de B.B. King waar zijn gitaar nog iets meer op de voorgrond staat net iets beter maar bij nummers als Sweet Little Angel en Help The Poor moet ik er toch aan geloven. Goede plaat! 4*

Zooooo mooi. Meer zeg ik er gewoon niet over. Zooooo mooi.

Deze week ben ik, naar aanleiding van de boekenbeurs, eens gaan snuisteren in de betere boekhandel. En wat zag mijn lodder oog aldaar? Zowaar een nieuw bluesboek:

Blues: Seks, moed en tegenspoed.
EPO-boekinfo: Blues - Johan Op de Beeck

't Is een goed boek geworden. Enige voorkennis van Blues en Jazz kan geen kwaad, want er worden vrij veel namen genoemd zonder een woordje uitleg erbij. Aan zowat de bekendste van de groten, de "usual suspects" is een hoofdstuk gewijd. Ingeleid door de favorieten van Belgische buesmuzikanten, maar de keuze daarvan is niet altijd even relevant. Wat bijvoorbeeld Arno en Roland te vertellen hebben, vond ik interessanter dan pakweg een hoofdstuk over Willy Donni en Eddie Boyd.

Bon, we wijken af. In dat boek werd "B.B. King - Live at the Regal" aangeduid als de beste live bluesplaat aller tijden. Fans van B.B. zullen ook smullen van het hoofdstuk waarin hij bijna tot in de adelstand verheven wordt alsook tot de grootste bluesmuzikant aller tijden wordt opgehemeld. Volgens de mening van de auteur en voormalig nieuwslezer tenminste. Van mij mag dat hoor.

Langer dan een paar pagina's wordt het zelden vervelend, er is zeker genoeg afwisseling. Zowel de beginner als de liefhebber zal er wel kunnen van genieten, denk ik. Wat ergernissen niet te na gesproken. (Vb: George Bush staat er in, Leadbelly niet. Politieke incorrectheid van een nieuwslezer, zeg maar. In een kort lijstje met persoonlijke favorieten wordt "Chill Out" door Op De Beeck aangeprezen als grote comebackplaat van Hooker, je weet wel: die met "The Healer" erop. Tja: dat zijn dus wel grove fouten hee. Je eigen favorieten verkeerd te boek stellen is niet bepaald geloofwaardig.)

Maar het ging hier over deze plaat. B.B. zelf was daar "at the Regal " geweldig goed bezig, zeg maar: in absolute topvorm. Maar de big band en de blazerssectie zijn helaas totaal overbodig en overstemmen wat een hoogtepunt uit de blues had kunnen zijn. Bijna Jazz kitsch. Meer leek me dat niet. Weg daarmee.

Gooi al dat lawaaierig getrompet en getoeter overboord en vervang dat bijvoorbeeld eens door één harmonica-gigant. Maar dat durfde B.B. niet. Zelf was hij niet eens in staat om te zingen en gitaar te spelen tegelijkertijd. Dat tekort aan geloof in zichzelf hoor je helaas ook aan de kwaliteit van zijn muzikanten. Technisch OK, maar begeesteren doet het niet, kippenvel krijg ik er niet van. Het enthousiasme van het publiek klonk zelfs meer opzwepend. En soms ook oprecht, niet ingehuurd of zo.

Als Muddy Waters pakweg "Hoochie Coochie Man" of "Mannish Boy" live speelde, dan was het publiek ook in extase. Door de ondraaglijke stilte tussen de noten, waardoor niemand zich nog kon inhouden om een onfatsoenlijk aantal decibels uit de keel te produceren. Dat lag niet aan Muddy alleen. Big Walter, Junior Wells, Little Walter (harmonica), Willie Dixon (bas), Fred Below (drums), Jimmy Rogers (gitaar), Otis Spann (piano) en de rest van het hele zootje waren er ook nog. Van een band gesproken. Je laten omringen door stuk voor stuk de beste instrumentalisten is geen klein bier. Als die live loos gingen, dan is een album als dit haast meelijwekkend. Daarbij verbleekt Riley King als eenoog in het land der blinden.

Als John Lee Hooker helemaal in zijn eentje op een podium zat, en tien minuten lang slechts 1 en dezelfde noot speelde, laat staan meer dan één akkoord, dan kon hij mij kippenvel bezorgen. Zoals alleen Big Walter Horton en Sonny Boy Williamson II dat ook konden. B.B. King kon dat gevoel nooit teweegbrengen bij mij.

B.B. King verschuilt zich te veel achter zijn big band. Enerzijds omdat hij zelf in het middelpunt van de belangstelling wil staan. (Muddy waters had dat niet: hij was de beste bandleader aller tijden maar liet zijn muzikanten schitteren). Anderzijds omdat hij alleen niet beter kan. (Hooker kon dat wel, Rice Miller kon dat ook.)

Is B.B. King niet wat overschat? Omdat hij de laatste van een uitgestorven generatie blijkt te zijn? Wie kent hem bijna alleen maar van dat duet met U2?

In mijn top 100 van beste live bluesplaten staat de "Regal" alvast niet. Ik zal zelfs meer zeggen: behalve wat tracks op verzamelalbums heb ik geen enkele B.B. King op vinyl staan. Zelfs geen enkele CD heb ik er ooit van gekocht. En dat zal altijd wel zo blijven, wegens mij te onverschillig latend. Big Band Jazz vind ik ook maar niks, eigenlijk. B.B King staat zelfs niet in mijn top 100 van beste bluesartiesten. Sympathieke vent, daar niet van. Maar zijn muziek? Raakt nauwelijks mijn hoofd, hart en ziel tegelijkertijd.

Anyway: boekje vrijdagavond gekocht en in één ruk uitgelezen. Weliswaar voorzien van per hoofdstuk de aangeraden topplaten, vermeld door de auteur, en bijgestaan door onze kameraad John Daniels (als je Jack lang genoeg kent, mag je John zeggen tegen hem) die nog wat uitgelezen rookwaren medegebracht had ook. Gelachen! Dolle pret.

Jaja. En zo is het ineens zaterdagavond geworden. Nog een extra winteruurtje langer mogen opblijven (hoera!) deze nacht en dan is het bijna alweer 1 november. Kerkhofbloemendag. Dan sta je daar voor het graf van je liefje, familie en/of vrienden. Zelfs als het regent wordt dat dus de donkerste zonnebril dragen die je in huis hebt, kwestie dat de tranen in je ogen dan minder zichtbaar zijn.

'k Zal morgenavond dus alweer de "Sad Blues" hebben. Zoals gewoonlijk. Komt eigenlijk goed uit. Efkens Howlin' Wolf opzetten, luidsprekers op 11 en van alle halloweenambetanterikken die belleke trek komen doen ben je voorgoed verlost.

En voor je het weet, heb je weer de "Happy Blues". Een beetje zoals de "Regal", maar dan zonder big band.

Meer moet dat niet zijn.

Naar aanleiding van een vraag bij zijn recentere Live bedacht ik me dat ik hier nodig maar eens een bericht moest plaatsen.

Ik ben de plaat momenteel aan het herbeluisteren, en dit is er zo eentje die nooit gaat vervelen. Bij de eerste klanken valt de gedateerde klank op, maar al snel wordt je mee teruggezogen naar het Chicago van 1964 (al ligt de oorsprong van deze muziek natuurlijk nog verder terug in de tijd).

B.B. King klinkt hier hongerig, energiek en vastberaden. Soulvolle blues, uitmuntende sfeer, de blazers spelen precies goed, B.B.'s gitaarkunsten.. Tja, wat wil je nog meer?

Geweldige live plaat van B.B. King, werkelijk iedere noot klinkt perfect.

Hebben meer mensen er op cd (en/of LP) last van dat de overloop tussen nummers soms net niet helemaal goed gaat? Ze zouden dan precies in elkaar over moeten gaan, maar dan zit er toch een fractie van een seconde tussen.

Vooral de sfeer op dit album is erg goed.

B.B. King wordt door velen beschouwd als de enige echte king of the blues. Hier valt weinig tegen in te brengen als je de invloed van B.B. King in ogenschouw neemt. Niet alleen zijn zang, maar met name zijn manier van gitaarspelen is toonaangevend geworden voor alle hedendaagse bluesgitaristen. De toon, klank en warmte die hij uit zijn gitaar laat klinken is uniek en ongeëvenaard.

B.B. King wordt geboren als Riley B. King in Mississippi. Hij begon zijn loopbaan in kerkkoren om uiteindelijk in religieuze kwartetten op te treden in zijn geboortestad. Hij nam een baan als disc jockey in Greenville, Mississippi en verhuisde uiteindelijk naar het noorden, naar Memphis, Tennessee.

In Memphis kreeg hij de bijnaam "Blues Boy", vandaar de afkorting B.B. Vanaf 1949 begint B.B. King met het opnemen van platen en wordt hij al snel beroemd in alle uithoeken van de Verenigde Staten. Uiteindelijk belandt hij in Chicago waar hij een diepe muzikale indruk achter laat.

Nu heeft B.B. King vele platen opgenomen en uitgebracht. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het soms best lastig is om de aandacht vast te houden gedurende alle platen van B.B. Hij kiest vaak niet voor de gemakkelijke weg en experimenteert met vele verschillende stijlen van blues, waardoor de consistentie op zijn platen soms wat ver te zoeken zijn. Persoonlijk ben ik van mening dat B.B. King vooral een live artiest is en die platen behoren dan ook tot het beste uit zijn oevre, met voor mij als onbetwist hoogtepunt "Live at the Regal" uit 1965.

Het was een koude, ruige dag in ("the windy city") Chicago op 21 november 1964. Maar honderden mensen hadden een goede manier gevonden om op te warmen. Deze mensen waren de gelukkigen die getuige waren van het concert van B.B. King en zijn band in The Regal Theatre, waar B.B. met zijn stem, gitaar, band en bluesnummers het publiek opwarmde.

Deze klassieker onder de liveplaten en wellicht de beste live bluesplaat allertijden bevat louter kwalitatief hoogstaande bluesnummers waar de emotie vanaf spat. Blues gaat over verlangen, armoede, geweld, liefde, hartzeer, seks, heimwee, racisme, geloof, bijgeloof. Bijna al deze thema's komen aan bod en worden met een overgave gebracht, waardoor je alles woord voor woord gelooft.

Maar bovenal maakt de sfeer en de interactie met het publiek deze plaat echt uniek. B.B. King vertelt door middel van zijn muziek verhalen aan het publiek en door het enthousiasme van de toeschouwerds ontstaat er feitelijk een conversatie tussen de muzikanten en publiek.

Zoals we van de blues gewend zijn gaan veel nummer over relaties. B.B. King weet van elk perspectief (vanuit de man en vanuit de vrouw geredeneerd) haarfijn uit te leggen hoe een relatie in elkaar steekt en hoe de verhouding tussen man en vrouw zich manifesteert. Mooie voorbeelden zijn "Sweet Little Angel" en "It's My Own Fault". Eerstgenoemde gaat over een man die zijn vrouw aanbidt en het daaropvolgende nummer (ze zijn niet voor niets in deze volgorde opgenomen in de set list) vertelt B.B. hoe een man zijn vrouw kwijtraakt. Als een echte charmeur en verhalenverteller verbindt hij de nummers met elkaar.

Op deze plaat klinkt ook het karakteristieke gitaarspel van B.B. King. Vaak warm, donker, maar soms ook venijnig en fel. Dit komt goed tot uitdrukking in het nummer "How Blue Can You Get" waarbij hij niet alleen met een scherpe solo de juiste sfeer zet, maar ook tekstueel sarcastisch uit de hoek kan komen. De tekst "I gave you seven children, now you want to give them back" illustreert dit treffend.

"Live at the Regal" is absoluut één van mijn favoriete bluesplaten (zie ook mijn persoonlijke top 10). Dit werd eigenlijk alleen nog maar versterkt door het optreden van B.B. King op North Sea Jazz 2011 dat ik heb mogen aanschouwen. Ondanks zijn leeftijd, hoorbare foutjes in zijn spel en zwakker wordende stem, heeft hij nog steeds die magie zoals hoorbaar is op "Live at the Regal". Dus als je deze bluesplaat afspeelt, zorg dan dat je deuren en ramen gesloten houdt, tenzij je uit bent op veel gezelschap, want dit is de blues, de blues van "the king", B.B. King.

Ha, wat een gezellige rollercoasterplaat is dit van BB King. Het ene nummer vloeit moeiteloos door naar het andere nummer met daarbij nog veel interactie tussen het publiek. Echt een nummer dat er uit springt, kan ik niet vinden, een zwak nummer evenmin. Kortom tis een lekkere plaat, die nooit verveelt en altijd op kan zetten .

't Enige nadeel is dat het album wel heel plotseling gedaan is. Verder een zeer goed blues-album waarin een aantal geweldige jams zit.

Ik heb overigens echt totaal andere tracktijden. Zie: Live at the Regal - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Maar ook de Spotify-link geeft andere tijden aan.

Bij mij duurt 'Sweet Little Angel' 4.20 min. Gelukkig maar. Schitterend live document van deze blueslegende.

Waarom staat die album niet in de blues toplijst? Het heeft 63 stemmen (20 nodig om in de toplijst te komen) en met zijn 4.07* zou het op de 10de plek staan.

Het is een live-album.

En die kunnen niet in een top-lijst komen? Dat is zonde.

Voor live-albums is een aparte toplijst. Live-albums worden doorgaans hoger beoordeeld dan reguliere albums, omdat ze uitsluitend beluisterd worden door fans van die band (behoudens enkele uitzonderingen).

Ik hoor toch liever een regulier studio album, dan dit album. Op de één of andere manier pakt dit album me niet.

Naar aanleiding van de berichten van chevy93 op 3-6-2013 en Broem op 15-10-2013 : volgens Wikipedia duurt dit album 34:46, maar ik heb een gedownloade versie van het album die 35:27 duurt, en de net aangeschafte remaster uit 1997 duurt 35:03 terwijl daar tussen tracks 5 en 6 nog een extra introductie door een DJ plus een flard van een schijnbaar plotseling afgekapt nummer zijn ingevoegd. Tracks vergelijken is moeilijk omdat de ene CD-versie een gesproken intro aan het begin van het betreffende nummer zet terwijl de andere versie dat aan het einde van het vorige nummer plakt, en nu ik een gedownload nummer draai zie ik dat het volgens de Windows-map 3:11 duurt maar volgens mijn MP3-speler 2:54, dus dan heeft het ripprogramma van de aanbieder er "valse lucht" achter gestopt... Kortom, het is niet helemaal duidelijk, en kennelijk afhankelijk van welke versie of persing of wat dan ook je hebt. (Zelf zou ik het liefst de versie van de All Music Guide hebben, want die duurt meer dan 73 minuten?!?)

Hoe lang de nummers ook duren, dit blijft een erg goede live-plaat van B.B. King. En vandaag is B.B. King 89 jaar oud geworden, een goede reden om Live At The Regal weer eens te draaien. Dat de king of blues nog vele jaren bij ons mag blijven!

Amen, Jelle78, want het is een vriendelijke man met een mooi en sympathiek oeuvre.
        Toch kan ik me ook wel vinden in het bericht van the hustler van 30-10-2010 hierboven. B.B. King geniet duidelijk net zoveel van zijn muziek als zijn publiek, en dat levert een warmbloedige liveplaat op, en ik zou niemand z'n plezier hierin willen ontzeggen, maar het is ook wel een beetje gelikt.
        Ik ben eigenlijk pas een jaar of twee serieus bezig met naar blues te luisteren, en daarbij kwam ik na een aantal andere artiesten automatisch terecht bij B.B. King, van wie ik inmiddels bij een aantal platen (allemaal van vóór dit live-album) een bericht heb geschreven. En mijn algemene indruk is dat dit zeer toegankelijke en openhartige blues is, maar door die arrangementen met big-band-blazers ontstaat er vaak een al te vriendelijk sfeertje waar ik niet per se van houd. Misschien klinkt dit wel erg romantisch (niet in de zin van romcom-liefdesromantiek maar in de zin van Sturm und Drang), maar voor mij mag de blues best wat serieuzer zijn, wat intenser, verdrietiger, onopgesmukter, bluesier. De All Music Guide noemt B.B. King live at the Regal "A high point, perhaps even the high point, for uptown blues", en dat "uptown"-element is misschien wel de sleutel hier – dit is meer nachtclubmuziek voor de gegoeden dan juke joint-barmuziek, meer "having a good time playing the blues" dan "a good man feeling bad". Zelf zoek ik het liever in de "gekwelde" blues van bijvoorbeeld Robert Johnson of Elmore James of Howlin' Wolf, maar B.B. King is meer de "master showman" die een goede show neerzet, en Live at the Regal staat voor mij dichter bij Sam Cooke live at the Harlem Square Club 1963 dan bij Me and the devil blues of Smokestack lightnin'. Niet voor niets vind ik het met alleen piano en ritmesectie in één dag opgenomen My kind of blues (1961) de beste plaat die ik (tot nog toe) ken van B.B. King (en dat vond hij zelf trouwens ook).
        Helemaal mijn eigen mening dus, mijn persoonlijke insteek, en dat gezegd hebbende vind (ook) ik dit een heerlijke liveplaat waar niets op aan te merken valt als ik ervoor in de stemming ben. De geremasterde versie heeft een perfect geluid, de songselectie is prima, King goochelt met z'n stem, de gitaarsolo's komen scherp en fel door, en het publiek wordt oprecht gek. Geweldige plaat. Maar.

@ BoyOnHeavenHill

Mag ik je eens iets vertellen? 't Voelt een beetje raar aan om nog eens vernoemd te worden, jarenlang nadat ik waarschijnlijk meer dan volkomen ladderzat (bedankt, Jack Daniels!) en apestoned (met ook veel dank aan zo mogelijk nog wel beter formidabel uitgelezen rookwaren) zo'n belachelijk tekstje gepost heb in dit topic. 't Was meer wat oneens zijn met een conclusie uit een destijds vers gepubliceerd bluesboekje dan iets zinnigs over deze plaat zeggen.

Ja, qua kromme zinsbouw is het hier bij mij nog niet veel verbeterd: niet eens stoned zeg en toch nog steeds niet kunnen schrijven. Wel alweer 2 dagen en 2 nachten doorgefeest. ('t is weekend hee) Telt dat ook?

Alhoewel: eigenlijk is mijn mening over dit album nog steeds hetzelfde: de big-band blazerssectie heeft een te hoog "Blues Brothers" gehalte. Leuk voor even, dat wel, maar een echte "King" laat die wijselijk achterwege wegens totaal overbodig en zelfs storend na een tijdje. Dat blijft afbreuk doen aan de muziek. Die "maar" van u, is wat mij betreft dus ook nog steeds een "maar" die er wat te veel aan blijft plakken.

Ps: ik zie ook dat de ALL MUSIC GUIDE op de website niet meer schrijft wat ze vroeger schreven. In mijn "AMG guide to the Blues" de bluesbijbel zeg maar (een echt boek was dat toen nog, op papier gedrukt en alles, half jaren '90 gekocht, ondertussen zo goed als aan flarden gelezen op zoek naar het beste van het beste en nog veel meer) staat er een heel andere tekst dan wat er nu op de website staat over deze plaat. Toen stond er: "Recorded in1964, it captures King in his prime playing to a very enthousiastic black audience. This is a must for B.B. King fans"

Ongeveer 25 albums/CD's van B.B. werden in dat AMG boek besproken met als uitschieters:
Singing The Blues/The Blues (1992: 2 Crown albums uit de jaren '50 op 1 CD)
King of the Blues (MCA, July 1961)

Beide 5 sterren.

De plaat die jij aanraadt "My Kind of Blues" Krijgt daar slechts 3 sterren.
(alhoewel wel geprezen voor het gebrek aan big-band en het gebruik van enkel bass, drums en piano)

'k Zou zeggen: goed bezig na nog maar 2 jaar en ik wens je nog vele jaren plezier met nog dieper in de blues te duiken.
(ook niet te diep natuurlijk, vergeet niet ook eens in de bloesjes te kijken hee. minstens. zowaar nog veel leuker. echt waar!)

Slecht nieuws deze maand over B.B. trouwens:
Hij is gevallen tijdens een optreden en heeft de concertreeks moeten afgelasten.

Dag the hustler,
        na twee etmalen feesten is het toegestaan om kromme zinnen te schrijven, echter niet om spelfouten te maken dan wel onvolledige c.q. inexacte interpunctie te gebruiken, maar aangezien jij op bewonderenswaardige wijze over al deze valkuilen bent gepolsstokt ontsla ik je bij deze van rechtsvervolging.
        Leuk dat je reageerde op mijn bericht, want het is altijd goed om gelezen en opgemerkt te worden. Die door jou genoemde en er uitspringende albums van B.B. King heb ik alle drie in huis, aangezien ik mijn King-collectie ben begonnen met de budgetbox Eight classic albums van het Real Gone-label waarin 4 CD's met 8 elpees (1957-62) voor €7,99, waarop die drie platen èn My kind of blues. Bij zeven van die acht platen heb ik op MusicMeter berichten geschreven, mochten die je nog interesseren, maar aangezien je net als ik niet erg gecharmeerd bent van die blazers kan ik me voorstellen dat je die beker verder aan je voorbij laat gaan (net zoals ik ook twijfel of ik me nog aan een tiende en dan modernere B.B. King-plaat moet gaan wagen).
        Wat dat in de blues duiken betreft, ik moet bekennen dat ik net als jij tot het oudere segment van muziekluisteraars behoor en dat het me dus qua algemene kennis wat gemakkelijker valt om te weten wat bijvoorbeeld de beroemdere krenten in de pap zijn en wat niet – beginnen met de mensen die op Led Zeppelin-platen geen writercredits krijgen is al een goed idee.
        Leuk boek lijkt me dat, die AMG guide to the blues. Zelf ben ik indertijd ook op de AMG uitgekomen via de papieren All Music Guide to rock uit 1997 (mij door een vriend aangeraden, meteen aan verslaafd), en hoewel ik sindsdien natuurlijk veel online zoek consulteer ik dat boek toch ook nog regelmatig. Ik ben ook nog steeds op zoek naar een goed overzichtsboek van de geschiedenis van de blues èn de hoogtepunten daarvan, kortom naar zoiets als die AMG guide, heb je nog tips? Of wellicht zit je al helemaal niet meer "in de blues" – jouw bericht is per slot van rekening ook al weer van vier jaar geleden, en in zo'n tijdsspanne kan een hoop veranderen, misschien zit je nu meer in de gospel...
        P.S. Ik kijk regelmatig in mijn bloesjes, maar wat ik daar zie kan me eigenlijk maar matig interesseren.

@ BoyOnHeavenHill

Die budgetboxen met 8 originele LP's op CD heb ik ook al zien liggen voor 7,99 (bij Mediamarkt), maar ik heb er nog geen enkele durven kopen. Dat lijkt mij zodanig goedkoop dat ik de kwaliteit van het geluid niet echt vertrouw. En de meeste goeie platen heb ik al. Is de aanschaf, zelfs voor zo'n lage prijs dan wel een goed idee? Zijn die goed?

Mijn zoektocht naar the Blues is destijds begonnen met de papieren versie van AMG. Dat was eigenlijk maar een dun boekje (420 pagina’s) vergeleken met de veel dikkere broers Rock en Jazz. Internet bestond nog niet. Dat was dus echt op de wilde gok platen uitkiezen hee, zonder daar ooit een noot van gehoord te hebben soms. Echt afgaand op de aanbevelingen uit dat boek. Want die muziek was hier niet gekend, laat staan dat ik een vriend of een andere echt goeie bron had om mij de weg te wijzen. Te onbekend, te moeilijk verkrijgbaar of dikwijls helemaal niet.

Bibliotheken waren mijn bronnen, grote speciaalzaken waar je even naar de muziek mocht luisteren op de koptelefoon. Maar ook niet te veel of te lang of je werd weggejaagd. Soms bestelde ik eens een CD in Amerika en die kwam pas 3 maand later toe. En niet weten wat er op stond. Maar af en toe zaten daar parels tussen waarvan de kippenvelmomenten die ze me bezorgden ik nog steeds niet vergeten ben. De tijd dat er nog geluisterd werd naar een volledig album. Maar veel plezier was ook uit de zoektocht zelf te halen.

Tegenwoordig is daar werkelijk geen zak meer aan: even klikken op Spotify en die ervaring is al tenietgedaan. Aanraders kan ik je dus niet geven (tenzij mijn stemlijst: alles vanaf 4 sterren vind ik echt goed) want alles ligt te grabbel binnen een paar muisklikken. Wie daar gemiddeld 11 seconden of langer naar een nummer luistert: die liegt waarschijnlijk. Daar heeft niemand nog het geduld voor.

Dat is het triestige van de muziek: die is voorgoed aan 't verworden. De jeugd koopt die al een tijdje niet meer, wil alles gratis, en luistert er eigenlijk ook niet meer gedegen naar. Wat zuipen en kamperen op een zomerfestival meegerekend. Wegens totaal gebrek aan muzikale opvoeding. Wij zijn de laatste generatie muziekliefhebbers geweest. Wij moesten er nog iets voor doen om de muziek te kunnen ervaren. Nu is er een zodanig groot overaanbod dat alles waardeloos wordt.

Je ziet dat ook aan de rotatielijst bij Musicmeter: alsmaar minder respons. Want er wordt gewoonweg niet meer naar platen in zijn geheel geluisterd. Er is ook een overaanbod van overbodige artiesten en groepjes die eigenlijk niks meer doen dan de oude reeds bestaande muziek nog eens dunnetjes herkauwen. De levensduur van die groepjes wordt ook alsmaar korter. Talent komt niet meer aan de oppervlakte. Direct een hit scoren of je mag al direct plaats maken voor het volgende ongetalenteerde groepje. Het gaat heel slecht met de muziekindustrie. Muziek is een wegwerpproduct aan het worden.

Toen ik, na 10 à 15 jaar de AMG van de blues al enkele keren van voor naar achter doorgespit had (met spotify kun je dat nu op enkele uren), stond er wel nog achteraan het boek een redelijk uitgebreid hoofdstuk: The Blues in Jazz. (50 pagina’s) Dat ging over Jazz die door bluesliefhebbers te smaken zou kunnen zijn. Afschuwelijke rotteringherrie zoals free-jazz staat daar natuurlijk niet eens bij. Er moet een echte blues groove in zitten of het staat er niet in. Echt een openbaring was dat voor mij. Toen heb ik nog 5 jaar in de Jazz gezeten.

En nu de laatste jaren heb ik nog een opflakkering gehad naar de wereldmuziek: ook daar zitten er hier en daar nog wat krenten in de pap. Ik denk nu vooral aan de woestijnblues uit Mali: "Tinariwen". Balkan Blues: iets tussen klezmer en zigeunermuziek: feesten tot we er bij neervallen. Of zelfs mainstream dingetjes als Buena Vista Social Club (een zanger van 90! die flink goesting heeft om nog eens vader te worden) of iets als La Revancha del Tango (live gezien, helpt wel degelijk om de waardering op te krikken). Ouwe meuk als de Bossa Nova: leuk. Fela Kuti: geniaal. Plat van 't lachen met die vent. 1 tip geven is onmogelijk want ik kan zo bezig blijven tot morgenvroeg. Live er ene zodanig zien staan meppen op een djembé en er spontaan zelf een kopen nog tijdens het optreden zelf: dat is muziek.

Maar eerlijk gezegd: de laatste jaren grijp ik steeds meer terug naar de muziek uit mijn jeugd. De platen waarmee ik begonnen ben. Afgewisseld met het beste wat ik tijdens mijn levensreis ontdekt heb.

’t Is dus enkel het ontdekken zelf wat het nog de moeite waard maakt. En dat moet je zelf doen. ’t Is poepsimpel: Klik er gewoon wat op los op het internet en je komt vanzelf wel iets tegen.

Muziekfestivals, optredens: als je daar eens een goed groepje hoort, doe er uw voordeel mee.
Gespecialiseerde websites: die zijn verzand in eenheidsworst.

Een echt goed boek over de geschiedenis van de blues heb ik nog nergens gevonden. Er bestaan wel goeie boeken over Jazz, met terloops wat bluesfiguren er in. Maar dat is niet wat we zoeken hee. Zelfs in 't Engels heb ik er nog geen gevonden. Recente studies hebben uitgewezen dat de blues niet enkel onstaan is uit Afrika (de slaven op de katoenplantages) maar ook mede vorm gegeven werd door de Ierse Folk. I shit you not! De opzichters op de katoenplantages in de Delta. De wisselwerking tussen die twee stijlen, letterlijk het zingen tegen elkaar, roep en antwoord, heeft de roots van de blues gevormd. Weet ik nog maar enkele jaren en dat kon ik eerst zelfs niet eens geloven. Wat verdiepen in de folk kon dus ook geen kwaad. Favoriete folkgroep: "Shooglenifty", instrumentale Schotten zijn dat, ze omschrijven hun muziek als hypnofolkadelic acid funk. Jaja, daarmee weten we precies wat te verwachten hee. Geweldig begeesterend. Ook live gezien op folkfestival Dranouter en intusen uitgegroeid tot een absolute favoriet van mij.

Als ik je 1 tip zou kunnen geven is het dit: Rate Your Music (RYM). Op die site kun je alle albums rangschikken volgens de waardering van de luisteraars. Hoe meer stemmen bij een album, hoe hoger de score: hoe groter de kans dat de muziek goed is. Veel betrouwbaarder dan Musicmeter, want het publiek is daarvoor hier veel te klein. Er zijn hier duizenden albums met 0 of 1 stem. Dat is dus compleet veel te weinig om daar ook maar een leidraad aan te kunnen hebben hee. Bij RYM kun je zoeken op artiest (weet je ineens wat diens beste platen zijn) of op genre. Zelfs gespecialiseerd. Om een voorbeeld te geven: Als je Robert Johnson goed vindt, tik dan eens “Delta Blues “ in. Krijg je meteen de lijst van meest gewaardeerde platen. Zo simpel is het eigenlijk. Je kunt zelf je aanraders vinden op die manier.

Shit, nu heb ik hier wel een tijdje off-topic geluld. Simpel goed te maken: de RYM lijst voor B.B. King is deze:

Albums by B. B. King: Discography, songs, biography, and listening guide - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Beter en betrouwbaarder dan Musicmeter door het veel hogere aantal stemmen en ook veel vollediger.
Zoals een Imdb-score ook veel meer zegt dan Moviemeter. Ook door het veel grotere aantal stemmen.
Het grote voordeel van Musicmeter is dan weer dat er hier al eens een babbeltje kan geslaan worden. Ook leuk.

Oei nu wijk ik weer af. Mijn beroep is cameraman-editor (non-fictie: dat gaat van bedrijfsfilms, huwelijksvideo's tot interviews met de minister-president). Ik ben daardoor ook altijd op zoek naar goeie muziek om te kunnen gebruiken voor mijn video’s hee. Vandaar ook mijn brede muziekkennis en een flinke collectie. Daardoor beluister ik ook steeds minder CD's de laatste jaren maar wil ik er ook beeld bij van de optredens. DVD's dus. ('k durf zelf al eens een evenement filmen met 3 camera's tegelijkertijd, met live projectie op grote schermen. Wat camerastandpunten en bewegingen op voorhand bekijken komt dan wel goed van pas). Vandaar dat ik de laatste jaren veel minder actief ben op Musicmeter: 'k ben vooral bezig met beeld en grafische vormgeving tegenwoordig.

Maar als ik echt mijn eigen muziek mag uitkiezen: dan is en blijft het: The Blues!

Momenteel aan het genieten van de DVD en de muziek van : Muddy Waters & Rolling Stones: Live At Checkerboard Lounge‎.
Begin jaren ’80. De Rolling Stones (Mick, Keef en Ron) komen na een optreden nog even kijken naar de echte King of of the Blues. In de Chicago Blues Club (veredelde juke joint) van Buddy Guy. Junior Wells en Lefty Dizz waren er ook. Complete chaos. Humor, speelplezier, vriendschap: het druipt er van af. Kijk: dat is nu eens een echte live bluesplaat. “BB King at the Regal” is er werkelijk twee keer niks tegen. De pretoogjes van Muddy tijdens “Champagne and Reefer” als ie ineens met een top wiet in zijn handen staat: priceless.


Bon, genoeg gezeverd vandaag. Tot de volgende! (kan binnen een paar jaar zijn maar evengoed morgen al)

the hustler, om bij je eerste alinea te beginnen: míjn uitgave (dit specifieke King-boxje dus) is in ieder geval prima, dat wil zeggen qua geluid uitstekend, maar elke vorm van annotatie is afwezig, en wanneer sommige albums apart worden uitgegeven met bonustracks loop je die met dit boxje dus mis (overigens niet altijd een ramp), maar goed, dat hoort bij de prijs, net zoals het feit dat het achtste album niet een B.B. King-album is maar een plaat met covers van instrumentale klassiekers van Duke Ellington waarbij King op één schamel nummertje als gastzanger optreedt. Al bij aankoop beschouwde ik de box dan ook als niet meer dan een introductie, maar in dit geval is dat wellicht ook al voldoende.
        Ja, ik grijp zelf ook steeds meer terug op de muziek van vroeger, veel dingen uit mijn jeugd ben ik weer opnieuw leuk gaan vinden, maar ik ontdek toch ook veel muziek uit diezelfde periode die ik toen helemaal gemist heb (als puber heb je nu eenmaal niet veel zakgeld, niet allemaal vrienden met allemaal interessante muziek en –toen– geen internet), en toch ook sommige moderne dingen, dus je somberheid over de muziek kan ik niet helemaal delen, en op de huidige jeugd heb ik niet genoeg kijk.
        Rateyourmusic kijk ik soms ook wel naar, net als genrespecifieke sites, en toch ook veel AMG, maar het leuke van MusicMeter (afgezien van het feit dat het een site is waar, net als in mijn eigen muziekbeleving, het album centraal staat) is inderdaad de mogelijkheid om een discussie te hebben, hoewel die niet altijd van even hoog niveau is, zeker als je niet zozeer geïnteresseerd bent in wát mensen vinden alswel waaróm ze dat vinden. Èn je kunt soms de persoon achter het bericht een beetje leren kennen...