IQ - Resistance (2019)

Alles bij elkaar is dit 'dubbelalbum' of liever 'het nieuwe IQ album met de ijzersterke bonussen op een tweede schijfje' best nog een aardige kluif. Maar dan heb je ook wat voor de komende uren, dagen, weken, maanden, jaren en wellicht nog wat uren.

Tot het volgende werkstukje dus... ?

Hoe het ook zij, er is gelukkig geen ellenlang intro of ander geleuter te bespeuren. Resistance knalt er vrijwel onmiddellijk lekker in met een ijzige Missiles om dan linea recta door te stomen naar een bloedmooie Rise en een hemels klinkende Stay Down alwaar de getormenteerde zielen van gitarist Mike en zanger Peter als gloeiend hete messen door de gezwollen, maar o zo prachtige orgel- en andere keyboardklanken van Neil snijden. Wat een rijtje ijzersterke openers zijn dit toch en wat een dynamiek en hoe het geheel dan weer op haar beurt gedragen, opgetild en versterkt wordt door een fantastische ritmesectie, bestaande uit bassist Tim en drummer Paul. Het lijkt verdorie soms net alsof alle potten en pannen tegelijk van de keukentafel afdonderen zoals in The Great Spirit Way. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de prachtige overgangen of de fraai ingetogen liedjes als Shallow Bay en If Anything, waarin Peter loepzuiver de nog de resterende sterren van de hemel zingt.

Het enige pietepeuterige minpuntje zou kunnen zijn dat zo'n stortvloed aan materiaal het je misschien lastig kan maken om snel alles tot je te nemen. Laat staan om je favorieten aan te kunnen wijzen. Maar de machtige afsluiter Fallout op de bonusschijf heeft absoluut en al vrij snel de doorslag gegeven om ook deze laatste IQ weer de volle mep te geven.

Kortom, wat mij betreft is IQ er opnieuw in geslaagd boeiende, ingenieuze en soms in donkere nevelen gehulde epische stukken neer te zetten.

*op de grote rode knop slaat*

Nee, het is mij allemaal wat te veel : ellenlange nummers waar ik weinig lijn in kan ontdekken, een sound die op mij nogal eenvormig overkomt met steeds weer die synthesizer op standje mannenkoor, en teksten waarvan ik de grootste gedeelte van de tijd geen flauw idee heb waarover ze gaan. Belangrijkste pijnpunt is voor mij de stem van Peter Nicholls: op zich zingt hij wel mooi en zuiver, maar hij klinkt eigenlijk de hele plaat door hetzelfde, uit zijn stem spreekt steeds dezelfde kwetsbaarheid en/of berusting, nooit eens echte agressie of vrolijkheid of woede, en hij is ook zelden of nooit "double-tracked" of met achtergrondzang te horen, en dat helpt allemaal niet mee om de muziek wat afwisselender te maken. Juist de nummers waarin de band wat anders klinkt (If anything met die fretloze bas en dat begin met lichte elektronische drums, Perfect space met een wat afwijkend gitaargeluid, de elektrische en daarna gewone piano op Fallout) steken er dan bovenuit, maar ze zijn in de minderheid. Dat mooie tussenstuk op Fallout met die piano, en dan knalt na 13 minuten die gebruikelijke synthesizer er weer in, en na 15 minuten mogen de drums los gaan met een enorme herrie op de bekkens... Wat voor een ander misschien aangenaam vertrouwd is, klinkt voor mij teveel naar een eenvormige brei waarin ik pakkende melodieën maar mondjesmaat kan ontwaren.