Lana Del Rey - Norman Fucking Rockwell! (2019)

Aangezien dit schijfje bovenaan het jaarlijstje van Musicmeter prijkt toch maar aan een luisterbeurt onderworpen. Vele gebruikers geven dit album de volle mep en dus maakt dit plaatje op de betreffende leden een verbluffende indruk en geniet het nu al (bijna) een klassieke status.
Ik ben een roepende in de woestijn maar ik hoor het er niet aan af. Lana heeft een mooie stem maar dat lome en trage tempo gaat mij op den duur vervelen. Het lounge achtige karakter van de plaat klinkt best redelijk maar is op zichzelf ook niet opzienbarend. Lana heeft talent en oog voor detail, dat zeker. Enkele songs zijn absoluut de moeite waard maar wat devel-hunt hierboven schrijft herken ik wel, het zoete stemmetje van Lana, gebrek aan variatie en de vele trage songs, het pakt mij ook niet. Waarom het plaatje dan ook zo de hemel in wordt geprezen is mij een klein raadsel.

Dat moet het zijn!

Dat kan natuurlijk altijd maar beperk je luisterbeurt eens tot de singles; zet een koptelefoon op en laat je even onderdompelen. Sommige nummers geven zichzelf pas na enige tijd prijs zoals het wonderschone California.

Een tip: 1 luisterbeurt geeft je verre van een goede indruk van dit album.
Velen waaronder mezelf hebben meerdere luisterbeurten nodig gehad om de nummers goed afzonderlijk te herkennen. Als je zover bent gaan de nummers pas echt hun schoonheid prijsgeven.
Indien je dan nog niet overtuigd bent is het gewoon niet je ding maar heb je tenminste dit album een echte kans gegeven.

Bovenstaand bericht zou standaard moeten zijn toch, tenminste voor verreweg de meeste albums ?

Gaat voor mij meestal niet op. Gebeurt niet heel vaak dat het van die langzame groeiers zijn zoals deze. Voor iedereen verschillend denk ik

Niet ieder album heeft meerdere luisterbeurten nodig om binnen te komen.
Uit mijn ervaring blijven die albums achteraf niet hun kracht behouden.
De meeste albums die echt groeien bij meerdere luisterbeurten blijven vaak dan wel de albums waar ik blijf naar teruggrijpen.

Ik zelf zit in het schuitje van Milesdavisjr en Devel-hunt als het gaat om deze plaat, de irritatie werd met de luisterbeurt groter en ben na 5 maal draaien afgehaakt. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik al jaren weinig heb met de zogeheten 'hot' platen hier, ga toch mijn eigen weg en Allison Moorer sprong ervoor mij uit, met Ina Forsman als supergave tweede. Maar dat is smaak, gevoel, emotie. Wel wil ik iedere plaat waar ik aan begin een eerlijke kans geven en dan heb ik in mijn luister modus minimaal 4 luisterbeurten nodig. Vaak ontdek ik in een nieuwe plaat de derde, vierde of soms zelfs in de zevende luisterbeurt weer nieuwe dingen, nieuwe details. duidelijker gevoel bij de achterliggende gedachte van een song of iets dat aan mijn oren is voorbij gegaan en ineens vanuit de achtergrond komt opdagen ( zo had ik dat bijvoorbeeld bij de engelachtige achtergrond stem op It's Over van het album Time ). Dat maakt het voor mij leuk en zinvol om niet meteen te oordelen, wat wijsheid is laat ik aan anderen over en waarschijnlijk is er die niet en is voor iedereen verschillend zoals aERodynamIC aangaf.

Je ziet toch vaker dat als een plaat hoog in een lijst eindigt, dat nieuwsgierigheid wordt opgewekt en het dan vaak tegenvalt omdat de verwachting wellicht te hoog was. Dat proef je toch voornamelijk aan de laatste commentaren hier. Ergens begrijp ik dat wel.
Het grappige is dat ik meestal ook in mijn eigen muziekstraatje blijf hangen en Lana de Rey past daar ook eigenlijk totaal niet in. Botoxlipjes, zwijmelende depressieve meisjesliedjes en een te gezochte 60 sound. Een zangeres met een gimmick. Dat was mijn idee over haar. Totdat ik bij toeval deze zomer Venice bitch voorbij hoorde komen. Daarna wat andere singles beluisterd en toen maar de cd gekocht. Een guilty pleasure dacht ik nog. Het blijkt echter een groeibriljantje. Steeds ontdekte ik weer een ander nummer.
Maar niet alles kon me bekoren en ik vind nog steeds dat het met een paar nummers minder beter had geweest. Ik snap de kritiek hieronder dan ook wel dat alles wat op elkaar lijkt. Vanaf Lovesong tot en met How to disappear had er af gekund. Less is more. Afijn buiten deze kritiek is de rest van het album subliem. Ik mag ook graag naar haar teksten luisteren. Natuurlijk moet haar stem wel bij je in de smaak vallen. Ik vind het bloedje mooi. Ik heb de cd in augustus gekocht en draai hem dagelijks en staat fier tussen de Led zeppelin, Beatles en Neil Young cd’s in.

Ook ik ben gaan luisteren vanwege de nummer 1 notering. Ik kende Lana al langer en wist dat dit niet in mijn straatje ligt en dit plaatje bevestigt dit alleen maar. Ga ook niet stemmen, want als je na 2 keer draaien dingen gaat denken die totaal niet bij je passen dan moet je maar gauw stoppen. Ik wil verrast worden en dat lukt niet met dit zouteloze gebeuren. Geen indrukwekkende stem, instrumentatie blinkt nergens uit. Melodieus ook mager. Het kabbelt maar voort. Het is een beetje een gecreëerd sfeertje, met een paar lieve "fuck" uitspraakjes, zodat ze toch nog een beetje ondeugend lijkt. Alleen The Greatest kan er nog mee door. Vind ik tekstueel ook nog aardig. Maar het is wel duidelijk. Henkie past.

Na een tijd stilte weer eens tijd om echt naar muziek te luisteren. Even bijfietsen met wat aanbevelingen op Spotify en na relatief lange tijd weer eens een bezoek aan MusicMeter. Op naar de nummer 1 notering van 2019! Dat moet wel wat zijn. Helaas, geef mijn portie maar aan fikkie!
Zowel muzikaal als tekstueel kan dit mij niet bekoren. Ik heb het dan ook niet op kunnen brengen om dit album helemaal uit te luisteren. Saai en gezapig. Daar komt dan wellicht nog een persoonlijke irritatie bij en dat is dat de dame te lui lijkt om haar mond goed te openen en fatsoenlijk te articuleren. Het zal wel bij de slaperigheid van het album horen, maar het irriteert mij halverwege het eerste nummer al voldoende om te weten dat het hele album luisteren een zware dobber gaat worden. Ook ik onthoud mij van score, al geeft dat natuurlijk een vertekend beeld, want blijkbaar zijn er nogal wat MuMe-ers die het gewoon niks vinden.

Dit had ik geschreven kunnen hebben na mijn eerste luisterbeurt. Op een paar details (ik kende Lana nog niet) en de laatste twee woorden na

Ik besloot het nog een kans te geven, en uiteindelijk eindigde ze als tweede in mijn jaarlijstje.

Zit wat in. Ik ben nooit te beroerd een laag cijfer te geven, maar in dit geval is het een tikje anders. Als dit album niet op 1 was geëindigd had ik hem nooit gehoord. In dat geval vind ik een stem niet terecht. Maar wat als ik het geweldig had gevonden? Ja dan had ik misschien wel 4 sterren gegeven........ach ja.....Dus inderdaad vertekend.

Klopt. En dat geldt voor quasi alle albums op MuMe.... dus niet zo relevant vind ik.

MuMe is er juist om je mening te ventileren. Je kunt mij niet wijsmaken dat als iemand bijv een album van Ina Forsman met 1* waardeert, de nobele damesverdediger in jou niet ontwaakt om de betrokkenen van pek en veren te willen voorzien.

Beetje reuring is niet verkeerd. Zelf ben ik dat hooghartige kijk mij link en flink van deze dame redelijk beu, maar een aantal songs achtereen kan ik wel hebben. Tot het punt dat ik denk mens ga ergens anders lopen zeuren.

Overigens heb ik het meerdere jaren achtereen niet meegemaakt dat ik enige identificatiedrang gevoelde tav de gekozen nummer 1.

Exact, en dat gemaakte quasi verveelde stemmetje (hoewel soms best aardig) begint op den duur bij mij aardig de keel uit te hangen. Voor mij is het onbegrijpelijk dat deze dame de eerste plek heeft weten te bemachtigen in de jaarlijst, maar gezien het hoge stemgemiddelde ben ik een roepende in de woestijn denk ik ha ha.

Doordat dit album bovenaan is geëindigd in het album van het jaar 2019 heb ik het eigenlijk de kans gegeven. Ik moet zeggen dat het album mij veel beter bevalt dan dat ik verwacht had. Een lekkere ontspannen en dromerige sfeer.

Uit mezelf zou ik niet snel Lana Del Rey luisteren. De hit videogames was prima te verteren maar toch bleef ik sceptisch. Maar om dit album kun je niet heen blijkbaar, zowel hier als op Pitchfork op nummer 1 in de jaarlijst. Lang geleden daar ik zo ben verrast door een album, erg indrukwekkend, deze reinvention van LDR. Het klinkt oprecht en door de pop culture referenties en inspiratie uit de jaren 70, vertrouwd.

Moet hem nog aantal keer luisteren maar hij bevalt me tot nu toe wel. Doet me op een of andere manier wel denken aan Sufjan Stevens, misschien door de stem.

Dit kan ik zeker volgen! Op een of andere manier doet me dit ook wel wat denken aan een vrouwelijke versie van bvb Carrie & Lowell van Sufjan.

Verhoging naar 4,5 ster is op zijn plaats. Na elke luisterbeurt denk ik, hierna ff iets anders, maar als hope is a dangerous thing is afgelopen denk ik altijd 'nee gewoon nog een keertje'. Aan de ene kant snap ik de kritiek dat het eentonig klinkt, maar tegelijkertijd zit er zoveel in. Er zijn passages die me aan Eefje de Visser doen denken, maar ook Alison Krauss.

Als de eerste luisterbeurt al geen goede indruk maakt volgt er geen 2de luisterbeurt. Dan geef ik liever mijn tijd aan een ander album/artiest.

Als je 3 songs van een album niet goed vind dan kan je dat album toch geen 5* geven.

Die nummers zijn niet slecht hoor en de rest is van dermate kwaliteit dat 5 sterren echt gerechtvaardigd zijn. Vergelijk het met teveel slagroom op je Tompouce.

Dat laatste mijn waarde, is echt een kenmerk van een pseudo-smaak (het Engels spreekt dan van "an acquired taste") - waarowaar bekomt een mensch slagroom op een tompouce? Check die van de Hema, de klassieker bij uitstek, en ook die van AH: nada, nitsj slagroom. Slagroom op een tompouce, Your Honor I object!

Dat is nu net het verschil tussen een echte bakker en supermarkten en warenhuizen:
Gele room tompouce - klootwijk.com
Tompouce van Holtkamp - 24Kitchen

Ken wel wezen, maar in mijn boek staat Holtkamp echt als een DINK-/hipster-bakker genoteerd met de prijzen die hij bijv voor een appel/notentaart durft te vragen; daarvoor moet je zowat een persoonlijke lening nemen.
Die ander valt door de mand door bij de receptuur Viagra voor roomgebak a.k.a. "slagroomversteviger" te vermelden. Dat zijn geen gewone (mensen) tompoucen, maar designer-tompoucen

De parallel met dit album zal dan wel zijn, voor hen bij wie het in de smaak valt

Ik had precies hetzelfde. Lana Del Rey is niet een artiest die ik snel zal draaien, maar dit album heeft mij ook positief verrast. Ik luister dit album toch nog regelmatig.

Dan schuif je toch gigantisch veel potentieel uitstekende muziek aan de kant...

Maar ieder zijn eigen keuze natuurlijk...

Een dikverdiende 30ste plaats in mijn top-30 over 2019.