Lana Del Rey - Norman Fucking Rockwell! (2019)

Dat cartoonesque logo vind ik heel mooi. En gele nagellak. Veel liefde voor gele nagellak .

Die dude schijnt een kleinzoon van Jack Nicholson te zijn. Verder interessante hoes, beetje in de sfeer van Slim Aarons (die ook figureert in de tekst). Met brandend California op de achtergrond.

[quote]DargorDT schreef:


Na het lezen van alle positieve berichten was het niet je verwachting een prachtig album te gaan horen?

Gebaseerd op het eerdere werk van haar had ik inderdaad niet de verwachting een prachtig album te gaan horen nee.

Nu na nog meer luisterbeurten vind ik dit HET album van 2019.
Stem met nog een halfje verhoogd naar het maximale.
Well done Lana !

Een gedroomde plaat. Alleen wat aan de korte kant.

Inderdaad, een uur en 7 minuten. Hoe dan? Mocht gerust het dubbele zijn geweest als ze dit niveau kon volhouden

@Johnny Marr. Inderdaad!

Wat een hype is deze plaat toch..En ik heb totaal geen zin om mee te doen gezien ik bijvoorbeeld al niet moet weten van dat irritante Venice Bitch.

Nou, dan doe je toch lekker niet mee.

Vanwege de goeie berichten op MusicMeter deze gaan luisteren. Op eerste gehoor nogal saai. Na 2 keer luisteren dacht ik, nee, dit is niks voor mij, te sloom. Toch nog een derde keer gedraaid, en... jahoor, nu begon de diamant te glimmen! 4e keer nog beter en verheug me al op nummer 5.
Alsof ze een Engels jaren vijftig meisje is die in tijd tijdmachine is gestapt en in een studio van 2019 dit heeft opgenomen. Bijzonder.

En dat wisten we in 2010 al niet. De populairste platen van eind 2019 in de rotatielijst zijn niet bepaald de meest vooruitstrevende met Kiwanuka (seventies soul) en Lana Del Rey. Om het over Coldplay niet te hebben die nog boven Nick Cave staat. Het hoeft niet maar mij prikkelt het niet genoeg om beide albums te gaan checken. Ik ken enkel de singles hiervan en daarvan vind ik vooral The Greatest een blijver. Een mooie, klassieke ballad. Maar ook uiteraard al eerder gedaan.

Is het dan niet zo dat je een aanzienlijk deel van de hedendaagse muziek niet meer hoeft te luisteren? Veel is al eerder gedaan.

Da's natuurlijk de clichématige maar terechte reply. Muziek moet niet gedurfd of experimenteel zijn om kwalitatief te zijn maar er is zeker spannender muziek dezer dagen. En muziek die me meer raakt. Want dat is dat andere belangrijke aspect natuurlijk.

Wat ik dan wel wil opmerken is dat je pas weet of muziek je raakt als je ernaar luistert. Ik had dat voor mijzelf bij dit album niet verwacht, maar vond het gelijk verrassend goed. Na een paar keer draaien was ik om.

Het jaren vijftig (of zestig) geluid waar vaak naar verwezen wordt hier op MM heeft ze naar mijn mening met deze plaat voor een groot deel van zich afgeschud. Er zijn hier en daar verwijzingen naar het verleden maar het geluid is sober en tijdloos zou ik zeggen. Dat Nancy Sinatra geluid komt eigenlijk bij geen enkel nummer terug.

Toch legde ik zelf die 50's associatie op grond van deze plaat (ik ken haar vorige albums niet)! Overigens niet zozeer door de muziek, vooral door de teksten en manier van zingen.

Fantastische plaat. Natuurlijk kende ik Lana al sinds Videogames, maar dit is het eerste album van haar dat ik volledig heb beluisterd. Aanvankelijk vond ik dat ´Mariners Appartment Complex´ en ´Venice Bitch´er uit sprongen, en dat de rest nogal traag en lang was. Inmiddels is het kwartje bij bijna alle nummers gevallen. Lana weet hier een mooie sfeer neer te zetten met een sound die zowel modern als traditioneel aan doet. Ik denk ook dat producer Jack Antonoff hier voor een groot deel aan heeft bijgedragen. Ik krijg het gevoel dat ik een wereld word ingetrokken waarin ik ruim een uur verblijf. Dat zijn toch vaak de beste platen.

De meeste nummers bestaan uit piano, akoestische gitaar, wat lichte synthesizer geluiden en strijkers. Toch klinkt het anders dan de meeste singer-songwriter achtige platen. Misschien door de lichte electronica die je hier en daar hoort. En ik vind dat Lana een hele fijne stem heeft die nergens uit de bocht vliegt maar juist door de ingetogen manier van zingen naadloos aansluit bij de sfeer van het album.
Ook tekstueel vind ik het een sterke plaat. Vaak zingt ze over 'moeilijke' relaties, maar de teksten zijn net cryptisch genoeg om ook andere thema's er in te betrekken, zoals de staat van het huidige Amerika.

Ja, de plaat is met dik een uur behoorlijk lang, maar is dat erg? Niet als de kwaliteit constant hoog is. Zelfs de 'mindere' nummers (althans qua waardering op MuMe) zijn naar mijn idee prachtige nummers, zoals 'Love Song', 'The Next Best American Record' (dat glasgerinkel!), 'Happiness Is A Butterfly' en 'Bartender' (in zijn eenvoud zo mooi dat ik het wel moest aanvinken als een van mijn favoriete nummers). Maar eerlijk is eerlijk, 'Mariners Appartment Complex' en 'Venice Bitch' zijn van de buitencategorie. De lof die deze plaat nu krijgt is meer dan terecht, 4,5*

Ik zou op voorhand niet bedacht hebben dat ik Lana del Rey een albumscore zou toekennen die tot het beste van (mijn) jaar gerekend zou worden...

Ik geef toe dat dit een veilige voorspelling was, maar wat mij betreft een terechte winnaar!

Tof dat Lana de eerste vrouwelijke artiest is die de MuMe-album van het jaar verkiezing wint. Ik kan me er goed in vinden: op verschillende momenten op dit album laat ze zien hoe ze met haar zalvende melodieën, intelligente teksten en subtiele instrumentatie een erg hoog niveau kan bereiken. Jammer genoeg staan er ook nogal wat oppervlakkerigere nummers op, waar ze kiest voor een wat moderner geluid dat mij niet helemaal trekt. Om deze reden beperk ik mijn luisterbeurten van dit album meestal tot de eerste drie nummers, Love Song, The Greatest en het slotnummer. Maar goed, dan heb ik wel meer dan een halfuur aan echt heerlijke muziek.

Een prachtig en oppermachtig album van het jaar van Lana Del Rey. Zo'n landslide overwinning had ik op Musicmeter niet verwacht. Bijzonder en leuk.

Terechte album van het jaar!

Want daar komen geen verstandige mensen met goed werkende oren

Inderdaad

Ik heb niet alle berichten 353 berichten gelezen op dit forum over deze plaat, maar heeft iemand al eens een gelijkenis in stem gelegd met Aimee Mann? Alsof dit type stemmen ineens furore maakt, want ook Weyes Blood vind ik erg op Miss Mann`s stem lijk...........zomaar een niet ter zake doende observatie overigens............

Normaal gesproken vermijd ik zangeressen. Het vaak schelle en hoge geluid van sommige dames doet meestal pijn aan vooral het hoofd. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen en Lana Del Rey zou daar best een van kunnen worden. Op dit moment nog zeker niet een héle plaat lang en de muziek is ook lang niet altijd mijn kopje thee, maar er staan absoluut een paar fijne nummers op!

Op veel plekken 'plaat van het jaar' maar het écht geniale ontgaat mij. Het klinkt professioneel en strak, maar qua diepgang en creativiteit is het vlakjes. Ik kan er prima naar luisteren, maar het raakt mij nergens. Ik ga het langer een kans geven, wie weet valt het later op zijn plaats.

Album van het jaar 2019 en bijna volledig langs me heengegaan. Dat het album bestond wist ik, hoe het klonk nog niet. Omdat er de eerste week van januari nog nauwelijks 2020-releases voortbrengt heb ik tijd om LDR's NFR eens een draai te geven. En zo geschiedde.

Fijn sfeertje wel! Sfeervol, warm en met een zwoel stemgeluid. Niet per se mijn favoriete stijl, maar ik kan er denk ik wel aan wennen. Het is wel een beetje veel van hetzelfde zegt mijn eerste indruk, maar dat gevoel zal vanzelf wegebben zodra de nummers wat beter beklijven.

Venice Bitch is als enige al direct goed blijven hangen met zijn langgerekte outro en is een prima visitekaartje.

Album van het jaar, lovende kritieken overal, dus luisteren, uiteraard. Maar toch gaat de extase meter snel naar 0 als ik de plaat vol hoge verwachtingen beluister. Een vrij vlak geproduceerde plaat met een zangeres met een lief stemmetje. Alle nummers gaan in elkaar over en het geheel kent weinig variatie. "Not my cup of tea", laten we het daar maar op houden.

Dat klopt, komt mij bekend voor bij dit album. En las het ook bij vele anderen. Maar niet bij devel-hunt hierboven.

Dit album is zo 2019.