Foals - Everything Not Saved Will Be Lost - Part 2 (2019)

een hiatus zal ze wel goed doen....

Ik kan me niet aan het gevoel onttrekken dat dit beter één plaat van 14-15 nummers had kunnen worden, maar wat ik hierop hoor bevalt me vooralsnog beter dan Part 1.

Dan ben ik benieuwd naar jouw oordeel als je hem helemaal gehoord hebt.

Ik vind de laatste drie nummers wel erg op niveau

Die hoes... Prachtig, van z'n voorganger was ie ook al zo mooi. Op het eerste gehoor weer een heel deftig album (zoals de voorganger dat ook was).

Edit: toch ietsje minder dan deel 1. Laatste nummer is een beetje een snoozefest en laat het album als een nachtkaars uitdoven.

Mijn mening is na een paar luisterbeurten niet veranderd, sterker nog, ik vind het van van kop tot staart mogelijk de meest genietbare Foals sinds Antidotes.

Het is toch weer erg goed hoor. Enkel het middenstuk (5-7) is weer van dat Foals 'geneuzel' dat overal maar vooral nergens naar toe gaat, zoals eigenlijk op elke plaat wel ergens terug te vinden is. Een oud zeer dus.

Johnny Marr, luiser je nog even opnieuw naar het laatste nummer? het is namelijk van ongekende schoonheid.

Part 1 is één van mijn favoriete albums van dit jaar. Dit is helaas een pak minder. Er zijn weinig nummers die in de buurt komen bij nummers als Exits, White Onions of Cafe D'Athens, qua kwaliteit. De stortlading aan vuile, stoere riffs vind ik best vermoeiend op dit album.

Nog maar een paar luisterbeurten, hopelijk groeit ie nog.

Alleen The Runner komt in de buurt van het magistrale Exits, vind ik. Black Bull is ook een knaller.


Deed ik. Ni(et) slecht, maar ik vind het nog steeds geen hoogtepunt.

Ik ben blij dat deze nog achter part 1 aankomt. Dit is wel meer de Foals zoals ik het wil horen. Into the surf heeft een enorme total life forever vibe en dat is mooi

Geen fan van de singles, die ik redelijk ongeïnspireerd en 13-in-een-dozijn vind. Is de rest van de plaat dan echt niet beter?

Ik denk te begrijpen waarom ze The Runner (catchy), Black Bull (grunchy) en Into te Surf Dreaming) als eerste hebben uitgebracht. Het album is opgespannen tussen deze drie nummers. De andere nummers zitten er in verschillende richtingen tussen. Ben helaas niet zo enthousiast. Mijn verwachtingen waren best hoog. Geeft het album zeker nog tijd om te groeien maar mijn eerste indruk is 3.

Toch moet ik even een positief puntje benoemen. Dreaming Of. Een van de beste Foals nummers!

Het valt gelukkig mee. Hij begint te groeien! Ik denk dat ik de lat na part 1 te hoog heb gelegd.
Singles The Runner en Black Bull vond ik aanvankelijk weinig aan maar komen in het geheel beter tot hun recht.
Neptune en 10,000 ft zijn de hoogtepunten. Like Lightning is wel echt 'too much', te overdreven stoer.

Vrij hoog gemiddelde nog eigenlijk!

Weer eens de nieuwe plaat van Foals beluistert en net als een aantal van de vorige albums kan ik niet door de productie van de plaat luisteren. Zoveel U2-achtige galm overproductie doet voor mij de muziek echt geen goed.
Nummers als Wash Off zou ik erg graag willen beluisteren met een wat meer Lo-fi sound.
Jammer

Deze plaat doet niet veel onder voor deel 1 naar mijn mening. Het niveau van Exits en Sunday wordt niet gehaald, maar met The Runner, Wash Off, Into The Surf en Neptune valt er genoeg te genieten. De meer 'stoere' nummers zoals Black Bull komen niet echt binnen, niet een sound die ik ze goed vind staan.

Iemand bekend met de Rufus Du Sol Remix van het nummer The Runner? Standje burenruzie en je wilt niks anders dan de dansvloer op . Wat een drive en energie heerlijk !

Ja. Ik vind het een matige remix, geef mij maar het origineel.

Everything Not Saved Will Be Lost - Part 1 vond ik niet goed maar Part 2 bevalt me stukken beter, in het bijzonder de nummers The Runner en Neptune. Begriip daarom niet helemaal waarom MuMe-waardering van Part 2 nu lager ligt dan van Part 1.

Ik vind ze ongeveer gelijkwaardig, Part 1 mss toch nipt ietsje sterker maar het ontloopt elkaar niet veel.

Al vanaf de releasedatum van Everything Not Saved Will Be Lost – Part 1 in maart jongsleden werd er uitgekeken naar het tweede deel. Hierbij zou een stuk minder het accent liggen op de new wave synthpop. Een stevige gitaarplaat werd beloofd aldus boegbeeld Yannis Philippakis. De prachtige al eerder vrijgegeven hoes schept de verwachtingen van een deprimerend, maar tevens kleurrijk geheel. Onbewust spelen die gedachtes in mijn achterhoofd bij de eerste luisterbeurt van Everything Not Saved Will Be Lost – Part 2. Foals is echter een allemansvriend geworden. Wie hoopt op een minder toegankelijk geluid zal flink teleurgesteld zijn. Met een echte tourmovie genaamd Rip Up the Road die samen met de plaat het licht zal zien, is het direct duidelijk. De band wil zo snel mogelijk de wereld veroveren en richt zich hierbij allang niet meer op het clubcircuit.

Na het verwachtingsvolle kerkelijke intro met als titel Red Desert wordt er ritmisch hard geopend met The Runner. Natuurlijk blijft Yannis een geweldige zanger, daar twijfelt niemand aan. Toch dreigen ze in de valkuil te stappen welke het grote Warner Records door zijn regime volgende werknemers heeft laten graven. Hiermee lopen ze sterk de kans om opgeslokt te worden door de menigte, die van het nieuwe album van Foals hun plaat maken. Wil je als band zijnde dat het publiek luidkeels alles meezingt, en zonder enige bezieling het iets eigens maakt? De zeggingskracht is genivelleerd tot een gemiddeld niveau.

Mag je ze het kwalijk nemen? Natuurlijk niet, de mainstream zal het allemaal geweldig vinden, en er vallen genoeg nieuwe zieltjes mee te winnen. Foals is altijd al een hardwerkende band geweest die de potentie heeft om groot te worden. Ze leveren een goed, maar risicoloos product af, waarmee ze geheel aan de verwachtingen van de platenmaatschappij voldoen. Respect dat ze gewoon in een jaar tijd twee platen op de markt brengen, en zich niks aantrekken van de moeilijkdoenerij van andere artiesten. Ook in deze periode is dat blijkbaar mogelijk.

Pas tegen het einde is daar het hoopvolle Into the Surf. Ze hebben het nog steeds in zich om prachtige hemelse songs te maken. Door de sfeervolle keyboardbegeleiding die de gitaren naar de achtergrond dwingen is er ruimte gecreëerd voor bezinning. Daarom kan ik mij waarschijnlijk veel beter vinden in het geluid van het eerder dit jaar verschenen Everything Not Saved Will Be Lost – Part 1. Hoe verwachtingsvol ik ook uitkeek naar het meer rockgerichte vervolg. Het lijkt dat ze zich met het slotakkoord gehergroepeerd hebben door het prima functionerende Neptune te presenteren. Zonder het koortje en echo’s zou deze zelfs nog beter tot zijn recht komen. Al zal de nieuwe lichting volgers het verder allemaal geweldig vinden, en de laatste track vanwege de lengte schaamteloos skippen.