menu

The Offering - Home (2019)

mijn stem
4,36 (7)
7 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Century Media

  1. Waste Away (5:37)
  2. Lovesick (5:16)
  3. Ultraviolence (4:52)
  4. A Dance with Diana (5:23)
  5. Failure (S.O.S) (5:39)
  6. Hysteria (5:54)
  7. Glory (4:36)
  8. Home (14:42)
  9. Violets * (4:26)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 51:59 (56:25)
zoeken in:
4,5
Erg goed debuutalbum van deze mannen uit Boston. Combineren alle soorten metal en smeden daar een unieke sound uit. Invloeden van onder ander Slipknot, maar ook Iced Earth, Nevermore, Psychotic Waltz en System Of A Down.
Technisch erg sterk gespeeld en ook de zanger weet wat hij moet doen met zijn stem.

avatar van Eddie
4,5
Dat maakt me nieuwsgierig.

4,5
Eddie schreef:
Dat maakt me nieuwsgierig.


Dan ben ik benieuwd wat je er van vindt.

avatar van Eddie
4,5
Nou, mij eerste indruk is wel heel positief eigenlijk. Ik hoor inderdaad veel 'Slipknot' invloeden. 'Iced Earth' hoor ik er niet erg in terug, maar ik ben na 'Horror Show' mijn interesse in 'Iced Earth' verloren dus dat vergelijk is ook wat lastig, de andere vergelijkingen die je noemt ken ik niet voldoende.
Wat mij heel erg opvalt zijn juist de grote 'Disturbed' invloeden, sterker nog ik krijg soms het idee naar een samenwerking tussen 'Slipknot' en 'Disturbed' te luisteren. Dit stoort me overigens geen moment. Het is een zeer vermakelijk plaat, goede productie, en een heerlijke opbouw. Ik hoop dat de band zich in de toekomst niet gaat verliezen in een meer toegankelijker geluid, zoals eerder genoemde bands dat wel doen, juist wanneer het gas er goed op gaat vlamt deze band echt de pan uit. Nog een laatste positieve vermelding voor de zanger inderdaad, een heerlijke veelzijdig stemgeluid. Dit kan zomaar eens de topper van 2019 gaan worden!

avatar van namsaap
4,5
The Offering – Home | Zware Metalen - zwaremetalen.com

Home is de eerste langspeler van het uit Boston afkomstige The Offering, en wat dit kwartet op het debuut laten horen is bijzonder indrukwekkend. De muziek is een samensmelting van diverse metalstromingen zoals progressive , thrash , death, nu en ouderwetse heavy metal die instrumentaal bijzonder knap gespeeld is. Grootste troef van de band is echter zanger Alexander Richichi. De veelzijdigheid van de stem van deze man lijkt werkelijk geen grenzen te kennen. Van screams en grunts naar bijtende thrashvocalen, Rob Halford-achtige heavymetalzang en cleane melodieuze stem, het lijkt hem allemaal erg gemakkelijk af te gaan.

Opener Waste Away zet na een kort gitaarintro de toon met furieuze metalcore-gitaarriffs, en strakke en energieke ritmesectie en de schizofrene zang van Richichi. Het klinkt alsof Testament, System Of A Down en SlipKnot in een blender zijn gegooid.
Het navolgende Lovesick klinkt al net zo vet, maar zet de luisteraar dan opeens met een melodieus refrein even helemaal op het verkeerde been. Gitarist Nishad Georde steelt hier in het tweede deel van het nummer ook nog even de show met een fantastische gitaarsolo.
Dan komt het geweldige Ultraviolence, dat begint als een stampende nu-metaltrack die langzaam transformeert tot een ouderwets heavymetalnummer.

Op A Dance With Diana neemt de band even gas terug om de luisteraar op adem te laten komen met een lekker midtemponummer. Veel tijd krijgt de luisteraar echter net, want bij Failure (S.O.S.) gaat het tempo net zo makkelijk weer omhoog.

Op het tweede deel van het album, of kant B voor de vinylliefhebbers, ligt het gemiddelde tempo iets lager en komt de melodieuze kant van de band nog iets meer naar voren. Op Gloria klinkt de band als een kruising tussen Pantera en Judas Priest, waarbij gitarist Geordie in zijn solo laat horen dat Dimebag Darrell zeker een van zijn invloeden is.

Net wanneer je niet meer verrast lijkt te kunnen worden, trakteert de band met het veertien minuten durende titelnummer de luisteraar op een indrukwekkende afsluiter waar de band Devin Townsend en Steve Vai weer lijkt te verenigen.

Ondanks de verwijzingen naar diverse andere artiesten, heeft The Offering op Home de uiteenlopende muzikale invloeden weten samen te smelten tot een herkenbaar eigen geluid waarmee dit album zich onderscheidt van de vele inspiratieloze releases die wekelijks worden uitgebracht. Wellicht is Home het beste debuut dat dit jaar zal uitkomen.

Score: 93/100

4,5
Grappig Eddie, dat je Disturbed noemt. Dat heb ik er dan nog weer niet in terug gehoord. Ik zet hem nog even weer aan. Ik vind het vooral wel gaaf dat je juist zoveel verschillende bands terug hoort in de sound, zonder dat het meteen als plagiaat klinkt (hoewel A Dance With Diana toch wel heel veel leunt op Psychosocial van Slipknot) . Het lijkt haast wel een soort puzzel.

avatar van gigage
4,5
Indrukwekkend staaltje metalvakmanschap. Met stip op 1 in de rotatie lijst.

avatar van james_cameron
4,0
Overrompelend debuut van deze amerikaanse metalband. Het energieke, springerige geluid doet denken aan een mengeling van System Of A Down en Slipknot, met hier en daar een uitstapje richting Judas Priest. Sterke, aanstekelijke songs die keihard rammen maar tegelijkertijd lekker in het gehoor liggen, met name door de uitstekende zangpartijen en catchy refreintjes. De uitstekende productie leidt de gestructureerde chaos in goede banen en het album bevat geen missers. Wel een beetje jammer dat het erg lange afsluitende titelnummer niet tot de betere tracks behoort.

avatar van gigage
4,5
Synyster gates heeft er een concurrent bij. Ik wist niet dat er tegenwoordig nog ruimte was voor fingertapping in de huidige metal scène.
De bonte was wordt hier in de Miele gestopt. Mieter de witte handdoeken er ook maar bij en wees zuinig met de wasverzachter. Soms denk ik dat een song die nogal metalcore begint niet echt mijn ding is maar dan wordt er een refrein in gegooid en gaat de zanger zijn hoogste bereik testen zodat het weer voldoende afwijkt van het gebruikelijke in het genre en wordt het toch weer interessant. Het is dus geen voorwaarde dat je van een bepaald genre houdt om dit plaatje te waarderen. Sterker nog, eigenlijk worden alle metal genres een warm hart toegedragen in deze melodicprogmetalcore met classic elementen.
Dance with Diana heeft een zware riff die zo van Halfords Fight had kunnen zijn. Maar zoals bij elke song op dit plaatje springt het zo naar de tak.
De andere favoriet is Glory. What did i juist heard? Is de gedachte na de centrifuge van stijlen. De was is klaar, nu nog even 14 minuten in de droger. Opvouwen en klaar. Of nog maar een wasje? Why not.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:49 uur

geplaatst: vandaag om 11:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.