Klone - Le Grand Voyage (2019)

Nog even en de nieuwe schijf zal zijn rondjes draaien in huizes Davis Jr, de 2 vrijgegeven nummers borduren voort op de voorganger; Here Comes The Sun. Veel sfeer, ruimte voor details en uiteraard de fantastische zang van Yann Ligner. Laat maar komen, de nieuwe worp.

Dit is toch geen Metal? Dit is Prog-Rock gelijk Noman , Porcupine tree of Nosound etc etc..Heb Yonder , Breach en Hidden passenger beluisterd. Klinkt wel goed. In de comments bij Breach denkt iemand zelfs aan Time van Pink Floyd, maar of diegene de clip bedoelt of de sound weet ik niet. Ik hoor er geen PF in.

De eerste draaibeurten achter de rug en wat een mooie plaat. Hier en daar had het nog wel wat uitbundiger gemogen want de zware gitaarsound van de voorgaande albums (de voorlaatste niet meegerekend) blijft grotendeels achterwege. Wat je er echter voor terugkrijgt is prachtig. Het ritme van de plaat is traag, maar het tapijt waar de heldere klanken over heen lijken te zweven zit vol met mooie details. Waar op het vorige album al afscheid was genomen van de vele geluidserupties, worden de grenzen binnen de progrock verder verkend. Blikvanger is en blijft zanger Yann Ligner, de beste man trekt je als het ware de wereld van Klone in. Gepassioneerd, gedreven en met creatieve zanglijnen wordt elk nummer door hem naar een hoger niveau getild. Blijft over waar de muziek ongeveer te plaatsen, door de zang moet ik regelmatig denken aan (het ter ziele gegane) Exit Calm en Anathema ten tijde van A Fine Day to Exit, maar dat is maar een detail, deze plaat (en band) verdient het te worden beoordeeld op zijn eigen merites. Prachtplaat!

Wauw, wat een stem; met veel gevoel en loepzuiver ! Erg sfeervol album en goeie productie. Komt - naast de nieuwe Tool - zeker op m'n jaarlijstje...

Ik ben om, ze hebben er een fan bij. Heerlijk helder en strak geluid met elke luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen. Was bij de eerste singles op YouTube wat sceptisch, maar het album als geheel schept een prachtige reis door hun muziek.

Ondertussen de CD besteld, twijfel om de lp te halen puur voor de prachtige hoes. Is die niet op poster formaat te krijgen.

Pas geleden ontdekt en het is een parel, een album dat zich laag voor laag laat ontdekken. Zowel de hoes, de productie als wel de composities, alles is tot in de puntjes verzorgd. Met stip op 1 op het jaarlijstje en het moet toch raar lopen wil dat gaan veranderen.

De verassing is er ietsje af na het ontdekken van hun vorige plaat enige tijd geleden maar dit klinkt ook weer erg goed hoor. Geweldige zang. Zo'n nummer als Indelible is toch ook geweldig met dat prachtige einde. Ik begin met 4 sterren.

ben ik de enige die in de track 'The Great Oblivion' een enorme Alice in Chains vibe hoor?

Heeft het wel wat van weg maar ik zou het eerder zoeken in de hoek van Goijira, hun Franse ambtgenoot. Maar Devin Townsend kun je toch ook nog wel als inspiratiebron/invloed noteren, niet zo gek als je bedenkt dat de heren nog hebben getourd met onze Canadese alleskunner.

Pardon? Komt dit uit Frankrijk? Daar komen toch alleen chansons en luchtige popdeuntjes vandaan?
Ik ben onder de indruk. Mooie, sfeervolle plaat. Zeker geen metal, beetje progmetal wellicht, maar dan vrij simpel. Geeft niks, ik ben om. Goeie zanger ook.

En daar zit hem voor mij juist de crux. Waar veel progmetal uitmondt in gepiel en technisch vernuft grijpt deze plaat je op doelmatige en emotionele wijze bij de lurven. Daarnaast is metal al niet meer echt van toepassing op deze band. Atmosferische rock muziek met hier en daar wat progrockachtige elementen. In ieder geval, de ontwikkeling van deze band bevalt mij uitstekend. Voor iedereen die een band als Anathema een warm hart toedraagt zou dit verplichte kost moeten zijn.

'Le Grand Voyage' is het eerste album dat ik van deze band hoor en ik ben positief verrast door de mooie klanken die dit gezelschap voortbrengt. Sfeervolle postrock waarin de mooie gedragen stem van Yann Ligner centraal staat. De sfeer doet af en toe denken aan Soundgarden en - hier al vaker opgemerkt - Alice In Chains. Dankzij de karakteristieke zanglijnen moet ik daarnaast erg denken aan 40 Watt Sun. Puntje van kritiek is dat het album over de gehele speelduur wat afwisseling mist, maar door de prettige lengte van dit album is dit geen al te groot bezwaar.

Score: 80/100

Dodelijk saai, voortdurend hetzelfde ritme. Ik kan er niets mee....

Iets steviger dan voorganger Here Comes The Sun, die wel erg gezapig en ingetogen was, maar ik mis wederom de stevige hoogtijdagen van het album The Dreamer's Hideaway. Het songmateriaal is hier op zich redelijk sterk en de songs zijn stuk voor stuk mooi, maar er is simpelweg te weinig variatie om het hele album te kunnen beluisteren zonder de aandacht te verliezen. Iets meer dynamiek had derhalve geen kwaad gekund.

Deze stond al een tijdje op het “ to do” lijstje, maar is sinds vandaag binnen. Overweldigend mooi, kan niet anders zeggen.
Het komt niet vaak voor dat een eerste luisterbeurt zo veel indruk heeft gemaakt.

De nieuwe IQ, de nieuwe Flower Kings: ik heb een luxe probleem. Kan maar één album tegelijk beluisteren.

De keus lijkt mij vrij duidelijk toch dit album is 'jaarlijst waardig'

Klopt: van dit rijtje steekt voor mij persoonlijk Klone er met kop en schouders bovenuit, The Flower Kings hebben me ook positief verrast, maar de nieuwe IQ heeft me nog niet gepakt (maar dat kan nog komen... )

Het is altijd ver zoeken naar de prog in dit soort muziek vind ik. Van Anathema word ik ook zelden enthousiast. Klone neigt eveneens te veel naar glad en braaf voor mijn smaak. En de zanger is technisch goed maar klinkt wat zeurderig. Ik vraag me trouwens af wat de atmosfeer ermee te maken heeft. Bedoel je niet gewoon sfeervol?

Lastig te benoemen maar sfeervol is wellicht een betere benaming. Het zal ook te maken hebben met de prachtige hoes en de muziek die mij in hogere 'sferen' brengt. De muziek is inderdaad braaf, zeker in tegenstelling tot de vorige schijven van deze Fransen. Van Anathema wordt ik alleen enthousiast t/m de periode van Judgement.

Heb de eerste paar luisterbeurten erop zitten, en het is voor mij een “Here Comes The Sun Revisited”.
Ik hoor gewoon weer Immersion en Nebulous maar dan net iets anders. Nu wil het toeval dat Here Comes The Sun eigenlijk wel mijn top 10 in zou moeten, maar de eenvormigheid die sommigen hierboven al aanhalen met betrekking tot dit album herken ik zelf ook met deze en Here Comes The Sun samen.

Nu zal ik voor een deel de hand in eigen boezem steken en er nog een paar keer naar luisteren, want slecht is het absoluut niet, een opener als Yonder is echt prachtig net als bijvoorbeeld Sad and Slow. Wellicht gaat zich dit nog verder openbaren en wordt het net zo’n favoriet als de voorganger. Maar op dit moment ben ik nog niet volledig mee.

Ik kreeg een corona-bonusje en bij gebrek aan platen/cd beursjes had ik zo genoeg excuses om hem even uit de broek te hangen en heb bij de vrienden van Dodax een 30-tal cd'tjes besteld die nu bijna allemaal binnengedruppeld zijn (ook nog een 14-tal Anime series/films op dvd/bluray, wat een feest).

Deze van Klone is daar 1 van. Ik hoorde 'Yonder' en meteen op de te kopen lijst gezet. Heerlijk album dit! Ga er nog geen punten aan geven, eerst meerdere keren luisteren, maar een hoog cijfer wordt het zeker.
Het is een beetje zo'n onder de radar band net als bv. een Crippled black phoenix, maar dat wel puike plaatjes aflevert.

Nu we 2 jaar verder zijn merk ik dat het plaatje niet meer zo vaak zijn rondjes draait in huize Davis Jr. Alhoewel het album als geheel er nog steeds zijn mag ligt eenvormigheid ook een klein beetje op de loer. Veel songs lijken qua structuur en opbouw dermate veel op elkaar dat de nummers wat lastig te onderscheiden zijn. Een versnelling hier of daar, of een verassende break had de plaat goed gedaan. De score blijft hetzelfde maar de grote indruk die Le Grand Voyage destijds op mij maakte heeft zich niet vertaald in terugkerende frequente luistersessies. Hopelijk weten de heren dit euvel bij een volgende plaat om te zetten in iets meer variatie. Desalniettemin blijft het een sterke plaat met zanger Ligner als grote blikvanger.

Prachtig dit album....de sfeer, de thema's.... In het begin loopt het allemaal wat in elkaar over, maar na een aantal luisterbeurten ontstaat er toch één geheel van op elkaar aansluitende tracks ipv dat het veel hetzelfde klinkt. Maar ik was al wel vrij snel onder de indruk. Het instrumentale deel van 'Keystone' voert mij helemaal weg, maar het is ook de tekst die mij aanspreekt.
Het beste van Klone tot nu toe. Hun eerste albums, alleen maar metal, kunnen mij veel minder bekoren dan de kant van progressieve atmosferische rock die zij ingeslagen zijn.

1e single van hun nieuwe album dat in 2023 moet uitkomen online: Klone - Within Reach (Lyric Video)

Klinkt naar meer...!

Within Reach borduurt voort op de insteek van Le Grand Voyage, hoewel de song wat zwaarder is en Ligner verassend venijnig uit de hoek komt. Als dit een voorbode vormt voor de nieuwe plaat hebben de heren mij alvast getriggerd.

Idem hier

Hier kan ik wel wat mee! Fijn album.

Staat hier al de hele week uit de speakers te knallen. Mijn vrouw vindt het ook mooi, net als Katatonia waar dit wel zeker wat van weg heeft. Kan nog verder groeien.