Alcest - Spiritual Instinct (2019)

Ik moet zeggen dat Protection het eerste Alcest-nummer is waar ik op het eerste gehoor niet heel erg enthousiast van word. Weinig nieuws onder de zon (schommelt tussen Écailles de Lune en Les Voyages de l'Âme in) en erg gestroomlijnd, iets dat ik niet bij de Alcest-sfeer vind passen.

Mm, ik ben alleen een liefhebber van het album Shelter, maar naar dat geluid keert Neige niet meer terug ben ik bang. Protection ligt in het verlengde van het vorige album, dus mijn verwachtingen zijn niet hoopvol

Idd dat is een goede beschrijving van wat ikzelf ook ervaar bij het nummer.
Hopelijk gaan ze ons nog verbazen

Protection maakte op mij juist wél meteen indruk. Het intro is lekker hard en ik heb echt het gevoel naar een metalband te luisteren i.p.v. een rockband. Dat gevoel heb ik bij Alcest altijd een beetje gemist. Na het intro komt die typische dromerige en sfeervolle Alcest-sound alsnog om de hoek kijken. Ook Kodama was een stevig album, maar met name het intro van Protection gaat voor mij toch weer nét een stapje verder.

Volgens Neige zelf is het één van hun zwaarste songs tot nu toe. Ik heb 'm nog niet beluisterd, maar ik weet uit ervaring dat ik die kant van Alcest zeer kan smaken. Dit album komt dus zeker op mijn lijstje!

Protection vind ik een heel erg goede song. Dat zweverige geluid en dan halverwege een uitbarsting met ijzige black metal screams. Ook op Kodama werd dit meermaals gedaan. Die plaat vind ik trouwens nog altijd heel erg goed.
Hier kijk ik dus wel naar uit!

Sapphire is nu ook te beluisteren.

Ik vind Sapphire zowaar nog minder dan Protection. Voor het eerst voel ik compleet geen urgentie bij Alcest, het klinkt als eerder materiaal, maar dan vele malen minder interessant.

godzijdank keert Alcest niet terug naar het misbaksel 'Shelter'. Die shoegaze achtige plaat is toch wel een smet op het oeuvre. Protection word ik erg enthousiast van en kijk uit naar de release morgen.

Dat had ik eerst ook, maar Protection kwam toch wel heel erg lekker binnen vorige week in Leeuwarden. Sapphire vind ik wel wat minder. Maar Alcest heeft nog nooit een slechte plaat gemaakt, dus ik heb hier wel weer vertrouwen in.

Ga je mond spoelen!

Toch grappig zo'n uitspraak. Ferm ook. Ik lees het wel vaker bij andere Alcest fans, maar toch vind ik het opmerkelijk. Helemaal als je weet dat Alcest bij mij pas begon bij Shelter. Kodema vond ik echt aanzienlijk minder dan Shelter.

De meest bijzondere track op dit album is wat mij betreft Le Miroir. Echt fantastisch... en veel te kort naar mijn smaak..

Ik vond Shelter best aardig, maar ik luister liever naar een Alcest zoals ik die hoor op hun nieuwe langspeler Spiritual Instinct . Ik heb de plaat nu driemaal beluisterd en kan concluderen dat ik deze beter vind dan zijn voorganger Kodoma. De singles 'Protection' en 'Sapphire' vond ik redelijk in het verlengde liggen van Kodoma, maar dan met een extra vleugje post-rock. Ik denk dat de beste nummers van Spiritual Instinct niet de singles zijn en dat zegt veel, want die vond ik al erg lekker in het gehoor liggen. De absolute topper in mijn ogen is 'l'Île des Morts' die ik misschien nog wel mooier vind dan oude parels zoals 'Percées de lumière' en ''Là où naissent les couleurs nouvelles', het nummer waarvan ik de titel nooit zal kunnen uitspreken. Ook vind ik 'Le Miroir' een prachtige onheilspellend gevoel neerzetten. Dat klinkt raar, maar ik kan het niet anders verwoorden. Alsof je gegrepen wordt door iets uit een nachtmerrie maar daar ook de schoonheid van kan in zien. Alleen het titelnummer en tevens albumsluiter vind ik wat minder. 'Spiritual Instinct' klinkt mij misschien iets te veilig en vertrouwd. Maar het album zelf vind ik echt weer jaarlijstmateriaal.

De naam is weleens voorbij gekomen,maar echt in de muziek van het Franse Alcest ben ik tot nu toe nooit gedoken.Had ik,blijkt nu achteraf wel moeten doen want het bevalt prima.
De meeslepende combinatie van Metal en Rock met shoegaze en industrial elementen klinkt zowel best origineel als kwalitatief hoogstaand.De zes composities op Spiritual Instinct zijn qua niveau redelijk inwisselbaar en/maar ze hebben stuk voor stuk iets eigens.Verder vind ik ook de dynamiek in de songs een flink pluspunt.
Ik ben op dit moment vooral erg gecharmeerd van Sapphire en L’île des Morts en dat zijn nu toevalligerwijze net de tracks die hier het minst beoordeelt worden.Wil overigens niet al te veel zeggen denk ik,zal wel wat met de huidige gemoedstoestand te maken hebben en kan zo weer veranderen.
Ook een compliment voor de mooie,vaak ingetogen en uitwaaierende vocalen die Spiritual Instinct een duidelijke meerwaarde geven.
Ga de rest van het oeuvre ook zeker beluisteren al schijnt het geluid van Alcest in de loop der jaren nogal veranderd te zijn.
Deze vind ik alvast heel goed.

Een beetje Alcest op de automatische piloot. Het klinkt allemaal wel prima, maar ik mis creativiteit, en die echte bijzondere muzikale momenten. In de verschillende gedaaantes van haar verleden (Souvenirs, Voyages, Shelter), wist Alcest die vaak toch weer te brengen. Ik vind hem wel iets beter dan Kodama, maar Spiritual Instinct moet zich voor mij toch scharen achter zeker de eerste vier albums.

Ik vind dit met afstand de minste Alcest-plaat tot nu toe. Het voelt voor mij ook enorm aan als automatische piloot-werk. Neige's zanglijnen zijn ontzettend lamlendig en ongeïnspireerd en de songs kabbelen voort zonder echte pieken. Alcest klinkt futloos, de magie is weg. Toch kan ik geen onvoldoende geven omdat het nergens slecht wordt en de uitvoering gewoon goed is.

Hm, ik heb 'm nu in zijn geheel gehoord, en de term automatische piloot schoot ook spontaan door mijn hoofd, Don Cappuccino. Het klinkt nog steeds zeer netjes, daar niet van, maar van Neige en co. ben ik intensere songs gewoon.

Maar, misschien ben ik slechts aan het zeuren, en ben ik met de jaren wat verwend geraakt. Ik ga de plaat nog een aantal keren beluisteren, dat zeker!

Ik vind het denk ik ook de minste Alcest-plaat tot nu toe, maar vind de muziek allerminst futloos. Wel heeft het me echt een aantal luisterbeurten gekost om het album op waarde te schatten. Het is misschien ook wel de hardste Alcest-tot dusver, iets wat me niet altijd meteen ligt. Maar stuk voor stuk beginnen de songs me toch langzaam te betoveren. De uitschieter voor mij is het wat afwijkende Le Miroir, dat echt sprookjesachtig mooi is. Maar ook Protection, Les Jardins de Minuit en de afsluiter beginnen voor mij toppertjes te worden.

godzijdank keert Alcest niet terug naar het misbaksel 'Shelter'. Die shoegaze achtige plaat is toch wel een smet op het oeuvre. Protection word ik erg enthousiast van en kijk uit naar de release morgen.
Agonygeplaatst: 24 oktober, 11:36 uur
Gezien jouw favoriete albums maar eens gaan beluisteren, Je smaak komt aardig overeen met die van mezelf.

Zoals al eerder gezegd is dit verre van mijn favoriete Alcest, maar slecht is hij zeker niet. In het bijzonder Le Miroir springt eruit, en heeft het geschopt tot mijn 10 favoriete nummers van 2019!

De rest van de lijst

Als niet echt rock-metal fan of luisteraar weet Alcest me inmiddels al maanden te verbazen. Ik kom steeds bij ze terug en ben verliefd geworden op sommige tracks. Dit album vind ik net iets minder, maar kan alsnog op 4* rekenen, mochten jullie tips hebben met gelijkwaardig, let me know!

Dat wekt mijn interesse, mijn metal intake is ook vrij laag (rock niet daarentegen). Protection klinkt echt waanzinnig lekker, ga mij hier ook maar eens aan wagen. Het scheelt dat de speelduur ook binnen de perken is. Veel metal albums klokken al snel een uur, en zo lang kan ik het vaak niet aan.

Minste album van Alcest, beetje te eentonige herrie. Kodama en Shelter vond ik stukken beter maar wie weet...wellicht moet Spiritual Instinct nog groeien (?)

Ik heb de afgelopen dagen de Alcest discografie beluisterd en dan kun je tot geen andere concusie komen dan dat dit album niet zo mooi is als de voorgangers. De nummers pakken je niet zo bij de strot als eerder.
Mijn score is dan ook een halve ster verlaagd naar 3,5*.
Ik ben niet zo van de genres, ik vind iets mooi of niet mooi dus of dit nog blackgaze genoemd mag worden weet ik niet. Wat ik wel weet, op dit album mis ik een beetje de melodieuze geluidsmuur die hiervoor alles bepalend was. In Sapphire bijvoorbeeld ontbreekt dat bijna geheel.
Hel is ook alsof de zang nu meer verstaanbaar moet zijn, L’île des Morts is daarvan een voorbeeld.
Kortom, het bezwerende wat altijd aanwezig was is nagenoeg verdwenen.

Het is grappig hoe muziek je soms kan vinden, en hoe sommige bands een bepaalde niche in je hoofd kunnen vullen. Ik heb alcest ooit 'ontdekt' toen alleen souvenirs d'un autre monde uit was. Toen vond ik het interessant, maar ook net niet. Ik ben de band hierna jarenlang weer een soort van vergeten. Opeens dook dit album in spotify op als een willekeurige aanrader. Vanaf de intro klikte er iets in mijn hoofd; dit is lekker zeg, is dit die band die ik ooit links heb laten liggen? Inmiddels paar weken verder en ben helemaal hooked op zowel deze plaat als op de voorganger Kodama. Beiden ook meteen als plaat besteld. De rest van het oeuvre van de band doet me nog steeds minder (misschien verandert dat nog, geen idee), maar deze laatste twee platen doen me veel.

Het vult een soort gat in mijn muzieksmaak tussen de pure metalhead die ik ooit was en de de liefhebber van meer emotionele (art)rock en shoegaze die ik later ben geworden. Ik ken geen andere bands die black metal screams, progressieve songstructuren, shoegaze en emotionele intimiteit zo goed samen kunnen brengen op een manier die ook nog eens heel authentiek en samenhangend aanvoelt.

Als ze nou ooit gaan touren met die andere fantastische franse metalband Gojira (hoorde Neige in een interview zeggen dat hij dit in ieder geval wel zou zien zitten), dan sta ik in ieder geval vooraan in de rij voor kaartjes!