Leprous - Pitfalls (2019)

Een fascinerende plaat is het wel. I Lose Hope en By My Throne hebben een lekkere groove erin zitten. Distant Bells bouwt erg mooi op, maar duurt net iets te lang. Foreigner lijkt zo van Malina weg gelopen te zijn en is verreweg het meest standaard en energieke nummer op de plaat. The Sky Is Red is het absolute hoogtepunt en dan vooral de laatste paar minuten. Het is daarom zo jammer dat het voelt als lijmwerk. Het laatste deel heeft muzikaal niets met de rest te maken en voelt daardoor erg onnatuurlijk in het verloop.

Malina sloeg deze koers al in. Een koers die ik zeker kan waarderen. Maar ze missen hier gewoonweg spanning in de muziek. Distant Bells en The Sky Is Red zijn de enige die dat voor elkaar krijgen. Gelukkig is de zang er nog. De heerlijke uithalen zorgen ervoor dat de aandacht nog wel eens getrokken wordt en tillen de nummers net naar een hoger niveau.

Ik heb de band leren kennen met The Congregation en Coal. Twee platen die vol zaten met stevig werk en nummers vol spanning. Malina was een flink stuk rustiger en weerhield zich van echte uitbarstingen, maar behield wel diezelfde spanning. Alle drie de platen wisten en weten nog altijd de volledige speelduur de aandacht vast te grijpen. Pitfalls krijgt dat helaas niet voor elkaar. De eerste 6 nummers gaan ondertussen het ene oor in en het andere oor alweer uit zonder dat ik het doorheb.

Ik juich ontwikkeling, vernieuwing en experimenten altijd wel toe bij bands. Zelfs als het een wereld als verschil is zoals bij Leprous. Maar met Pitfalls weten ze het niet waar te maken. Ik ben benieuwd hoe ze hierop verder gaan bouwen. Ondertussen verdwijnt deze weer in de kast.

*Een kleine side-note voor de bonus nummers. Angel hebben ze nog een niveau hoger getild en zit vol spanning. Golden Prayers is ook erg fijn en ben blij deze op de cd te zien staan.

Ik houd er niet van als bands steeds maar weer hetzelfde doen en hetzelfde kunstje flikken, ook al zijn ze er goed in. Maar het heeft toch ook echt wel wat spannends als een band die je echt goed vindt en hoog hebt zitten, aankondigt dat ze een ander geluid gaan laten horen. Zeker als dat meer elektronisch zou zijn, want ik ken maar weinig bands die in mijn oren niet slechter zijn geworden nadat ze 'meer elektronisch' zijn geworden.

En dat ook nog als je de band voor de eerste keer live gaat zien. Het werd hier al eerder aangehaald, maar het optreden in Zwolle haalde al heel veel van de twijfels en spanning weg. Mijn 12-jarige zoon wilde wel dat dit zijn eerste concert zou worden, want hij vindt Leprous een goede band (nee hoor, ik ben geen trotse vader op de muzieksmaak van mijn zoon ). Hij had het minder kunnen treffen, om het maar zachtjes uit te drukken

Na enkele luisterbeurten durf ik inmiddels ook vol overtuiging te stellen, zoals hier ook eerder opgemerkt, dat Leprous een dapper, maar ook 'gewoon' erg goed album heeft gemaakt. En dat ze dat konden wisten we wel, maar dat het me ook net zo weet te pakken en te boeien als eerdere albums, 'ondanks' de falsetto-zang en toename van elektronische invloeden, dat verrast me wel echt. Dat er af en toe een cello ook doorklinkt helpt wel, want wat blijft dat toch een prachtig instrument.
Sterker nog, misschien is dit wel het meest dynamische, afwisselende en ook wel spannende album van constant hoog niveau, wat Leprous tot nu toe gemaakt heeft.

Want zoals altijd heeft het meerdere luisterbeurten nodig om vol tot zijn recht te komen, maar het groeit nog elke draaibeurt. Ik sluit dus ook niet uit dat het qua waardering zelfs nog wel een halfje zal toenemen, maar voor nu een ruime 4*

Ik wil hem best 4,5* sterren geven, het is een erg mooi album. Alleviate is mooi, maar inmiddels ben ik nóg meer fan van Distant Bells. Eigenlijk vind ik alles van By My Throne t/m Foreigner heel erg goed. Daarnaast moet ik echter ook constateren dat de eerste drie tot het mindere werk van de laatste albums samen behoren, en dat afsluiter The Sky is Red mij wat gemengde gevoelens geeft. Het sterke midden trekt dit album dus heel erg omhoog, maar die paar minder interessante nummers doen mij nog wel twijfelen of dit mijn plaat van het jaar wordt. Maar hij komt wel heel erg dichtbij.

Wat een plaat! Ik ben er niet altijd fan van als metalbands softer worden, maar in dit geval worden de metalklanken tot een minimum beperkt, en lijkt alles wat over blijft gewoon puur Leprous te zijn. Nog steeds ritmisch uitdagend, emotioneel en ditmaal zijn de songs net even sterker. Ik vond The Congregration top en opvolger Malina een wat ongemakkelijk tussenpunt, maar nu is de overgang naar deze meer toegankelijke sound compleet. En ondertussen staat er (gelukkig) ook nog een progmonster aan het eind met een outro waarin ze een van de zwaarste industriële grooves eruit knallen. Productie van de plaat is ook geweldig.

Mooi album, maar net iets te overdreven dramatisch en zweverig naar mijn smaak. Vooral de eerste paar tracks zijn wat dat betreft even inkomen; er is amper gitaarwerk aanwezig en er wordt zwaar geleund op allerlei electronica. Pas bij het geweldige At The Bottom was ik echt bij de les. Vanaf dat moment is het genieten geblazen, maar als geheel schiet het album wat mij betreft net iets tekort.

Als je het nooit gehoord hebt kun je er niet over oordelen maar in dit geval had ik dat beter achterwege kunnen laten.
In het symfo/metalgebeuren zitten best flink wat bands/artiesten (alhoewel het zeker niet mijn favoriete genres zijn) waar ik van kan genieten en die prachtige albums op hun naam hebben staan maar Pitfalls van het Noorse Leprous vind ik op niks trekken.
Het pompeuze geluid van de band is nog tot daar aan toe,soms muzikaal nog best redelijk al spreekt het me niet bepaald aan.Maar de nekslag krijgt Pitfalls door de verschrikkelijke zang die ik nauwelijks kan aanhoren,en dat bijna een uur lang.Het ergste zijn zijn hoge uithalen,een gruwel die dan weer gelukkig niet al te vaak voorkomt.
Zo te horen zijn het best aardige muzikanten maar dit is niks voor mij.

'Moet ik dit album überhaupt wel gaan luisteren?' vroeg ik me een paar weken geleden nog af. Mijn laatste ervaringen met Leprous waren namelijk wisselend. Wat vooral is blijven hangen van Malina en met name Coal (dat ik onlangs pas heb ontdekt) waren de soms tergend trage opbouw van de nummers en de tot in de treure uitgemolken falsetto van de zanger. Op ieder album staan meerdere parels van progcomposities en knallende metalpassages, maar ik blijf bijna altijd met diezelfde jammerlijke nasmaak zitten.

Pitfalls heeft tóch een kans gekregen en die heeft het met beide handen aangepakt. Wat heet! Leprous overtuigt hier enorm. De dramatiek is nog steeds sterk aanwezig, maar sluit hier veel beter aan bij de composities. Deze zijn sfeervoller en rijker dan ik ze tot nu toe van Leprous heb gehoord. Pitfalls onderscheidt zich hiermee van Leprous' eerdere albums en is een sterk samenhangend geheel.

De sfeer die Pitfalls laat horen uit zich niet alleen in de warmere aankleding van de liedjes, maar ook in het relatief grote aantal langzame liedjes. Ingetogen is niet het juiste woord, want ieder nummer heeft wel een bepaalde drive, pit of drama in zich. Ook is het allemaal wat minder hard en is rock een toepasselijkere term dan metal. De transitie die Leprous op dit album laat horen roept bij mij gelijkenissen op met de ontwikkeling van Steven Wilson na zijn Porcupine Tree-tijd.

Hoogtepunten op dit album zijn moeilijk aan te wijzen, omdat het album zo consistent is. Als ik toch een poging moet doen wijs ik het intro van By My Throne met die verrukkelijk tegendraadse riff, het epische slot van Distant Bells én het haast catchy Foreigner als sterkste punten aan.

The Sky Is Red pakt mij het minst van alles, dus het is knap balen dat dit nu nét het 11-minuten durende slotstuk moest zijn. Desalniettemin is Pitfalls een heerlijk album waarmee Leprous mijn zieltje weer heeft teruggewonnen. Hun geluid is op een vreemde manier toegankelijker voor me geworden. Als ze dit de komende jaren vasthouden kan ik nog wel eens een échte fan worden in plaats van de successupporter die ik nu nog ben.

Waarom geeft je het dan uberhaupt een cijfer als je er niets van snapt, zeg dan niets en beperk je tot je eigen genre!!!

Vorige week besloten mijn drumleraar en ik eens gek te doen door The Sky Is Red te tackelen. Dat gaat zeker enorm veel tijd en moeite kosten, aangezien het introducerende pijlsnelle drumritme, in 11/4 gespeeld en bomvol ingenieuze accenten, ontzettend lastig is. Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb of wat ik precies bedoel; eat your heart out.

Maar goed, naar aanleiding van deze nieuwe uitdaging dacht ik er goed aan te doen de volledige LP weer eens uit de kast te pakken. Nog steeds weet de plaat mij voor het grootste deel te overdonderen; tot dusverre niets nieuws onder de zon. Below, Alleviate, At The Bottom en natuurlijk The Sky Is Red behoren mijns inziens tot de beste songs binnen Leprous' sterke catalogus. De nummers waar ik echter minder over te spreken was, door mij vaak betiteld als 'saai', 'duf' en 'elektronisch gebrabbel', beginnen hier echter steeds beter te vallen. Twee redenen kan ik daarvoor bedenken. Ten eerste is Pitfalls typisch zo'n plaat die, omdat hij veel lagen bevat, op vinyl veel beter uit de verf komt dan op een digitaal streamingsplatform. Ten tweede ben ik de afgelopen tijd (vat dat maar erg breed op) elektronische elementen in muziek veel meer gaan waarderen dan eerst, iets waar Leprous op deze plaat veelvuldig gebruik van maakt.

Enfin, over de nummers waar ik eerst niet zo over was te spreken. I Lose Hope begin ik meer te waarderen, Observe The Train is een heel mooi en fragiel nummer, en By My Throne groovet lekker door, waarna vervolgens het echte spektakel kan beginnen. Alleviate, met die werkelijk geniale uithaal, At The Bottem als topcompositie waar de electronics gecombineerd worden met een wat stevigere inslag, Distant Bells met een fenomenale opbouw richting de beste finale van een nummer die Leprous tot nu toe op plaat heeft gebracht en als afsluiter het progbeest dat The Sky Is Red heet.

Ondanks het feit dat de nummers die ik eerst minder vond nu wel beter in de smaak vallen, ben ik nog steeds van mening dat de opbouw van Pitfalls apart en niet logisch is. Ik blijf het bijzonder vinden hoe Leprous met een opener als Below begint, vervolgens drie relatief ingetogen nummers ten gehore laat brengen (vier als je Alleviate mee zou tellen), om vervolgens vanaf At The Bottum letterlijk alle registers open te trekken. Om een lang verhaal kort te maken: De individuele songs op Pitfalls bevallen me stuk voor stuk allemaal (sommige meer dan andere natuurlijk), maar de onderlinge samenhang is me nog steeds een raadsel. Desalniettemin verdient Pitfalls 4,5*, want hier staan toch wel enkele van de beste songs op die de Noren hebben uitgebracht.

Misschien geen gek idee om The Congregation eens te herbeluisteren. Ook daar ervaar ik sommige songs als werkelijk fenomenaal (The Flood en Slave bijvoorbeeld), terwijl sommige songs me ook minder goed bevallen. Het is ook alweer een poos geleden sinds dat album hier rondjes heeft gedraaid, dus dat wordt weer hoog tijd.