Leprous - Pitfalls (2019)

Hier ben ik toch wel erg benieuwd naar. Vraag me af of ze de stijl van Malina doortrekken, weer terug gaan of toch weer wat nieuws proberen. Ergens hoop ik dat ze een beetje in de stijl van hun Angel cover gaan zitten. Dat kon ik erg waarderen. Eerst maar eens wachten op een eerste single.

Ik ben hier ook erg benieuwd naar. Malina is een van mijn favoriete Leprous-platen geworden, omdat er een hele mooie balans tussen complexiteit en herkenbaarheid.

Malina was voor mij het album van 2017. Bilateral is mijn andere favoriete album van de band. Met een mix van die twee zou ik heel blij zijn!!

Eerste single is te beluisteren, Below - YouTube. Klinkt zo op het eerste gehoor wel als een logisch vervolg van Malina. Hij weet nog niet volledig te pakken, maar dat deden de singles bij Malina ook niet.

Below is een wereldplaat. Wat een sound .. en wat een stem van Einar.
Deze vind ik al beter te bekoren dan de vorige single (From The Flame).

Hoge verwachtingen!

En iedereen krijgt van mij de eerste videoclip als geschenk om het weekend goed in te zetten:
LEPROUS - Below (OFFICIAL VIDEO) - YouTube.

Tickets in the pocket voor hun show in Zwolle dus laat maar komen dit plaat. Wil ze al een tijdje heel graag live een keer zien. Port Noir en The Ocean als voorprogramma is ook niet beroerd.

Hier ook net tickets besteld. Woensdag Baard Kolstad nog gezien in z'n "side project" Rendezvous Point; wat een strakke drummer is dat toch... Heb ze eerder gezien met de Malina tour; live ook erg goed ! Met Port Noir en The Ocean in het voorprogramma gaat het zeker een bijzondere avond worden

Eerste twee luisterbeurten zitten erop. Zanger Einar Solberg maakt gebruik van falsetto en klinkt zo nu en dan bijna als Matthew Bellamy (Muse) of Jeff Buckley. Qua muziekstijl vliegt dit album alle kanten op. Een rustig begin en gaandeweg wat steviger. Geen idee of de fans van het eerste uur dit kunnen waarderen, maar progressief is dat zeker en ik vind het mooi.

Wauw, wat een prachtplaat is dit geworden. Malina heb ik veel gedraaid, maar dit is misschien wel de beste Leprous-plaat tot nu toe. Van metal en rock is bijna geen sprake meer: dit is een fenomenale progressieve popplaat met electronicinvloeden. Einar Solberg neemt de hoofdrol en vervult die dan ook met verve: de emotie druipt ervan af en zijn zanglijnen gaan naar enorme hoogtes zonder daarbij te irriteren. Wanneer hij op Alleviate duidelijk vanuit zijn tenen de uithaal inzet in het laatste refrein is dat een kippenvelmoment. Alleviate is een meesterlijke popsong die een perfecte balans biedt: hij zou airplay kunnen krijgen door zijn zeer herkenbare melodieën, maar ook veel meerwaarde in zijn drumgrooves en texturen.

Ik vind dit dan ook absoluut geen ''soloplaat van Solberg'', zoals op het internet wel vaak gezegd wordt. Baard Kolstad drumt echt heerlijk op deze plaat: waanzinnig funky grooves en interessante minimale ritmes. Hij laat deze songs echt ademen, terwijl hij op Malina soms zaken behoorlijk vol speelde. De rest van de band creëert een prachtig melancholisch canvas voor Solberg's vocalen: mysterieus en weelderig. Ook strijkers en piano's worden smaakvol gebruikt, bijvoorbeeld in At the Bottom en Distant Bells. Wie heimwee heeft naar de ''oude'' Leprous krijgt met The Sky Is Red toch een elf minuten durende progressieve rock/metalkraker voorgeschoteld. Een ijzersterke afsluiter voor een vlekkeloze plaat. Leprous is een van de beste progbands van dit moment, dat maakt Pitfalls zeer duidelijk.

Staat niet overal vermeld zie ik, maar de limited edition bevat bonustracks Angel(cover) en Golden Prayers, waren beide eerder al online uitgebracht.

Dat geldt voor mij ook, alhoewel ik het gevoel heb dat het album nog verder moet groeien voor mij. Het is wel een album waar je even serieus voor moet gaan zitten... Ik zal derhalve mijn stem pas uitbrengen na nog enkele aandachtige luisterbeurten.

Malina wist toch een stuk sneller te pakken dan deze. Na een 5-tal luisterbeurten ben ik nog niet overtuigd. Ze maken nette nummers en bouwen de sfeer weer goed op. Ook de zang is sterk en heeft ook niet voor niets het grootste aandeel. Maar de plaat mist voor mij spanning, iets wat Malina nog wel had. Pas de laatste drie nummers weten dat gevoel weer wat op te brengen. Nu wil ik het niet saai noemen, maar beklijven doet het ook niet.

Als ik de reviews op het internet zo lees is het vooral een 'hate it or love it' plaat. Maar voor mij is het vooralsnog vooral een 'mehh' plaat. Klinkt goed maar weet niet te blijven boeien. Sterker nog ik heb steeds weer zin om Malina op te zetten.

De twee bonus nummers (zoals THEMARSVOLTA al aanhaalde) passen ook niet in de stijl van dit album. Golden Prayers ligt meer in lijn met Malina en Angel is te afwijkend qua stijl (daar zit trouwens wel weer spanning in). Hoewel het beide goede nummers zijn trouwens (Angel vind ik misschien nog wel beter dan het origineel).

At The Bottom is een geniaal nummer. Het beste dat Leprous tot dusverre heeft gemaakt. Wonderschone rockmuziek.

Na inmiddels 3 luisterbeurten ben ik behoorlijk onder de indruk van "de nieuwe sound" van Leprous. Hoewel ik Malina geweldig vond en nog steeds vind, vind ik op dit album de nummers die nog het meest daarmee (en met het oudere werk) in lijn zijn, niet zondermeer de beste. Zeker mooi en als laatste 2 nummers goed passend in het concept en de opbouw van het album, maar juist de andere nummers raken me meer op dit album.

Kijk uit naar komende zaterdag in Zwolle. Port Noir en The Ocean in het voorprogramma zijn ook niet mis. Mooi gekozen trouwens; Port Noir sluit aardig aan bij de nieuwe Leprous; The Ocean juist bij het eerdere werk...

Pffff wat een plaat zeg. Distant Bells, The Sy is Red. Echt geweldige nummers. En dit gaat groeien ook nog. Vreselijk veel zin in komende zaterdag.

Pfoe... Knappe plaat. Eerder werk heeft mij nooit echt kunnen bekoren, maar dit is wel heel knap gemaakt.

Hmmm, prachtig emotionele refereinen maar wel heel erg poppy. Malina had daar ook al last van. Ik ben een groot fan van Leprous - The Congregation (2015) - MusicMeter.nl dus ga ik deze ook een kans geven maar na één luisterbeurt mis ik wel iets.

Een fascinerende plaat is het wel. I Lose Hope en By My Throne hebben een lekkere groove erin zitten. Distant Bells bouwt erg mooi op, maar duurt net iets te lang. Foreigner lijkt zo van Malina weg gelopen te zijn en is verreweg het meest standaard en energieke nummer op de plaat. The Sky Is Red is het absolute hoogtepunt en dan vooral de laatste paar minuten. Het is daarom zo jammer dat het voelt als lijmwerk. Het laatste deel heeft muzikaal niets met de rest te maken en voelt daardoor erg onnatuurlijk in het verloop.

Malina sloeg deze koers al in. Een koers die ik zeker kan waarderen. Maar ze missen hier gewoonweg spanning in de muziek. Distant Bells en The Sky Is Red zijn de enige die dat voor elkaar krijgen. Gelukkig is de zang er nog. De heerlijke uithalen zorgen ervoor dat de aandacht nog wel eens getrokken wordt en tillen de nummers net naar een hoger niveau.

Ik heb de band leren kennen met The Congregation en Coal. Twee platen die vol zaten met stevig werk en nummers vol spanning. Malina was een flink stuk rustiger en weerhield zich van echte uitbarstingen, maar behield wel diezelfde spanning. Alle drie de platen wisten en weten nog altijd de volledige speelduur de aandacht vast te grijpen. Pitfalls krijgt dat helaas niet voor elkaar. De eerste 6 nummers gaan ondertussen het ene oor in en het andere oor alweer uit zonder dat ik het doorheb.

Ik juich ontwikkeling, vernieuwing en experimenten altijd wel toe bij bands. Zelfs als het een wereld als verschil is zoals bij Leprous. Maar met Pitfalls weten ze het niet waar te maken. Ik ben benieuwd hoe ze hierop verder gaan bouwen. Ondertussen verdwijnt deze weer in de kast.

*Een kleine side-note voor de bonus nummers. Angel hebben ze nog een niveau hoger getild en zit vol spanning. Golden Prayers is ook erg fijn en ben blij deze op de cd te zien staan.

Groot respect voor de jongens van Leprous dat je dit zo strak en overtuigend live kunt brengen; het was een geweldige show gisteravond in Hedon, Zwolle. Stuk voor stuk topmuzikanten (incl. de cellist ) en wat een geweldige zanger toch...

Dit is gedurfd. Dat is het eerste gevoel wat mij bij beluistering van dit sterke album te binnen schiet. Gedurfd, om op enkele passages na de stevige rock en metal van het eerste uur bijna volledig achterwege te laten. Gedurfd, om de uiterst lenige zanger zoveel ruimte te geven en al die hoge noten te laten opnemen. Dit is een behoorlijke stijlverandering. Ik haast me nu om te schrijven dat ik de twee voorgangers gemist heb, dus wellicht is dit een natuurlijk proces geweest. Maar Leprous begon toch echt als stuwende progmetal, zo herinner ik me Tall Poppy Syndrome althans.

Pitfalls is af en toe behoorlijk poppy, is doordrenkt van klassiek, klinkt af en toe theatraal (in de goede zin van het woord) en kruipt intussen haast stiekem onder je huid. Zeker met de koptelefoon komt al bij de eerste beluistering flink wat moois bovendrijven. De stuwende bas, de strijkers, het drumwerk, alles is ondergeschikt aan het liedje. Of beter nog: aan de emotie. Ik zou dit haast een gevoelig album durven noemen, vooral door de zang. Waar de instrumenten even gas terugnemen, zoals tijdens Distant Bells, maar ook eerder, grijpt zanger Einar Solberg alle aandacht. Dat doet hij op een wijze zoals je dat maar zelden hoort. Kippenvel.

Volgens mij is dit een groeiplaatje, maar ik ben na één luisterbeurt al overtuigd. Snel maar de schade inhalen en de voorgangers beluisteren om dit in perspectief te plaatsen.

Idem hier. Erg gaaf dat ik ze eindelijk een keer gezien heb. Mooie zaal ook om op te treden.

Erg genoten van het optreden. The Ocean vond ik ook wel enigszins geslaagd. Moest goed de ogen knijpen wanneer er een jonge meid het podium stond gek te maken!

Ook ik ben blij dat ik ze voor het eerst gezien heb, fantastische setlist. Respect voor het uitvoeren van Observe The Train. Ergens was het nummer een beetje kaal. Het ruilen van instrumenten kwam niet altijd goed uit de verf, maar wat wil je op het begin van een tour. Gelukkig konden ze erom lachen.
Wat een geluid/licht presentatie. The Sky Is Red als hoogtepunt! Dat einde met de lichten,, smullen!

Als ik dit optreden een cijfer mag geven: 9/10

Met twee shows achter de rug in zowel Zwolle als Leiden heeft het album enorm aan impact gewonnen. Bij de losse clips was ik nog niet overtuigd, maar het album in zijn geheel is gewoon voortreffelijk. Leprous zet weer een stap in haar ontwikkling en laat op dit album de luisteraar verbaasd en overrompeld achter. Deze keer staat de zang van Einar heel erg centraal, maar wat hij met zijn stem hier neerzet verdient dat zonder enige twijfel. Tevens winnen de keyboards het wel erg dik van de zware gitaren op deze release.

Opener Below laat direct horen hoe het er op dit abum aan toe gaat, vol emotie en melodie. I Lose Hope heeft een mooie baslijn. By My Throne is de volgende favoriet, wat een heerlijke flow zit hierin. Distant Bells blinkt dan weer uit in opbouw en zet de band op een geheel nieuw niveau neer, wat een klasse. Pas op Foreigner komen de gitaren echt op de voorgrond en gaat direct goed los. Na deze effectieve beuker sluit de CD af met The Sky Is Red, wat uitmondt in een finale die zijn weerga niet kent. Pitfalls is de titel, CD van het jaar 2019!

Groeiplaat. In eerste instantie wat teleurgesteld aangezien het wat te braaf leek te zijn geworden allemaal. Maar potverdikke; die melodien, die zanglijnen, die songs, de emotie, de lyrics. Wat zit dit goed in elkaar zeg. Had er wel een paar luisterbeurten voor nodig, maar hij komt inmiddels binnen zeg. Over de koptelefoon wint ie nog meer aan impact. Impressive!

Leprous vind ik altijd goed te doen, maar vaak toch net te machinaal en teveel van hetzelfde. Deze plaat verslaat alles wat ze op de vorige paar platen hebben gedaan met gemak. De band klinkt menselijk en de songs zijn gevarieerd en overstijgen hun genre, zonder dat de band hun sound te verliest. Metal is ver naar de achtergrond geraakt, en poppy ritmes komen naar boven drijven. Eindelijk ben ook ik overtuigd van de genialiteit van deze band. Wát een vet album.

Ik houd er niet van als bands steeds maar weer hetzelfde doen en hetzelfde kunstje flikken, ook al zijn ze er goed in. Maar het heeft toch ook echt wel wat spannends als een band die je echt goed vindt en hoog hebt zitten, aankondigt dat ze een ander geluid gaan laten horen. Zeker als dat meer elektronisch zou zijn, want ik ken maar weinig bands die in mijn oren niet slechter zijn geworden nadat ze 'meer elektronisch' zijn geworden.

En dat ook nog als je de band voor de eerste keer live gaat zien. Het werd hier al eerder aangehaald, maar het optreden in Zwolle haalde al heel veel van de twijfels en spanning weg. Mijn 12-jarige zoon wilde wel dat dit zijn eerste concert zou worden, want hij vindt Leprous een goede band (nee hoor, ik ben geen trotse vader op de muzieksmaak van mijn zoon ). Hij had het minder kunnen treffen, om het maar zachtjes uit te drukken

Na enkele luisterbeurten durf ik inmiddels ook vol overtuiging te stellen, zoals hier ook eerder opgemerkt, dat Leprous een dapper, maar ook 'gewoon' erg goed album heeft gemaakt. En dat ze dat konden wisten we wel, maar dat het me ook net zo weet te pakken en te boeien als eerdere albums, 'ondanks' de falsetto-zang en toename van elektronische invloeden, dat verrast me wel echt. Dat er af en toe een cello ook doorklinkt helpt wel, want wat blijft dat toch een prachtig instrument.
Sterker nog, misschien is dit wel het meest dynamische, afwisselende en ook wel spannende album van constant hoog niveau, wat Leprous tot nu toe gemaakt heeft.

Want zoals altijd heeft het meerdere luisterbeurten nodig om vol tot zijn recht te komen, maar het groeit nog elke draaibeurt. Ik sluit dus ook niet uit dat het qua waardering zelfs nog wel een halfje zal toenemen, maar voor nu een ruime 4*

Ik ben nog niet helemaal uit over deze plaat, maar wat een fantastisch nummer is Alleviate... Mag toch wel genoemd worden in de kanshebbers voor beste song van het jaar.

Oh gelukkig.....ben niet de enige. Voor mij echt dé song van 2019! En Pitfalls hoog in de top 10 van dit jaar, maar er is erg veel moois uitgekomen dit jaar.

Ik wil hem best 4,5* sterren geven, het is een erg mooi album. Alleviate is mooi, maar inmiddels ben ik nóg meer fan van Distant Bells. Eigenlijk vind ik alles van By My Throne t/m Foreigner heel erg goed. Daarnaast moet ik echter ook constateren dat de eerste drie tot het mindere werk van de laatste albums samen behoren, en dat afsluiter The Sky is Red mij wat gemengde gevoelens geeft. Het sterke midden trekt dit album dus heel erg omhoog, maar die paar minder interessante nummers doen mij nog wel twijfelen of dit mijn plaat van het jaar wordt. Maar hij komt wel heel erg dichtbij.