Rory Gallagher - Tattoo (1973)

De eerste twee albums van Rory Gallagher vind ik geweldig, waarbij ik het gelijknamige debuut fenomenaal vind. Het derde album ”Blueprint” vind ik dan ook wat tegenvallen. Niet slecht uiteraard, maar in vergelijking met de eerste twee, gewoon wat minder. Het vierde album ”Tattoo” is dan in mijn beleving weer een stap voorwaarts. Vooral de diversiteit van ”Tattoo” vind ik aansprekend. Dit album bevat blues, rock en tevens elementen uit folk en zelfs wat flirts met jazz op ”They Don’t Make Them Like You Anymore”. Naast fantastisch gitaarspel zijn ook de liedjes gewoon goed, en dus niet alleen een middel om het gitaarkunsten van Gallagher te etaleren. Of het nu elektrisch, akoestisch of slide is, Gallagher draait er zijn hand niet voor om. Dit alles komt mooi tezamen op ”Who’s That Coming?”. Een ander hoogtepunt is ”A Million Miles Away”. Heerlijk bluesy en een lekker loom (positief bedoeld) ritme. ”Tattoo” reken ik tot de betere studioalbums van Gallagher. Maar als het er op aankomt blijft Gallager een echt podiumbeest en komen zijn liedjes live het beste tot zijn recht. Wat dat betreft is zijn veel te vroege overlijden nog steeds een gemis.

Over sommige beroemde gitaristen raak je nooit uitgepraat en het helpt tragisch genoeg als je er niet meer bent.
Zomaar wat giganten: Stevie Ray Vaughn, Jimi Hendrix, Randy Rhoads, Tommy Bolin en uiteraard Rory Gallagher.
Er bestaat een verhaal dat een journalist ooit aan Hendrix de vraag stelde hoe het was om de beste gitarist te zijn...."Ask Rory Gallagher" zou Jimi droogjes geantwoord hebben.
Zonder een echte bluesliefhebber te zijn, (ik heb er weinig van in de kast staan zeg ik eerlijk) heb ik altijd een zwak gehad voor Rory.
Komt het door zijn anti ster attitute? Is het omdat hij wars was van commercie en toch vooral zijn eigen gang ging?
Nou, Rory was naast een geweldenaar en virtuoos op gitaar, toch ook zeker een prima vocalist en componist.
Een artiest die het podium op kwam, even aan wat knoppen draaiden van zijn versterker en je vervolgens de show van je leven voorschotelde.
Tattoo uit 1973 ken ik inmiddels al heel lang en het is een album die nooit verveeld en is mogelijk zijn hoogtepunt.
Het is heel afwisselend zonder dat de Ier zich te buiten gaat aan gekke stijlbreuken.
Hij blijft dicht bij zijn roots met stevige bluesrockers als Tattoo'd Lady en Cradle Rock als tegendraadse pompende machine, wat een spetterend gitaarwerk!
Dan gas terugnemend met het jazzy 20:20 Vision, waar hij ook heel licht en subtiel kan klinken.
En dan They Don't Make Them Like You Anymore is ook pinnige vlotte bluesjazz met wederom zeer subtiel gitaarwerk. Rory kon veel op gitaar.
Het hoge niveau blijft en fillers zijn er eigenlijk niet.
Who's That Coming is een uitgerekte fijne rocker wat stuwt, scheurt en geen minuut verveeld.
A Million Miles Away is epic en verhalend, verdwaald en gedoemd op zee.
Misschien onbewust een beetje zoals wat Rory uiteindelijk zijn ondergang werd; de controle kwijt rakend door overmatig drankgebruik,(iets waar hij halverwege zijn carrière mee te maken kreeg) door misschien druk van buiten af en personelijke struggles.
Admit It sluit het album af en grooved lekker dwingend en de solo is geniaal.
Een enorm energieke plaat met de typerende 'Gallagher' livefeel die aanwezig is en een stel puike songs. Een geweldige band achter hem, dat moet gezegd.
Ik luisterde er vandaag weer eens naar en dit is echt zo'n plaat die maar blijft aanspreken.
De volle mep sterren en dat had ik natuurlijk veel eerder moeten doen.
Nog altijd node gemist deze geweldenaar.

Sommige gitaristen kunnen mij enorm raken met hun spel. Eric Bell van Thin Lizzy is er zo één en een ander is Rory Gallagher, die bovendien een groot talent voor het schrijven van liedjes had. iggy beschreef het hierboven treffend:

"Er vallen weinig gaten in de composities van Gallagher. De nummers hebben over het algemeen diepgang. Daar mee wil ik zeggen dat zijn kapstok niet alleen zijn uitmuntend gitaarwerk is. Waarmee hij wel eens zijn mindere songs mee kan/wil verbloemen. Dit plaatwerk staat bol van goede nummers."
Mijn instapplaat was Gallaghers hardrockplaat Stage Struck (1980) en pas later leerde ik de platen van voordien kennen. Die zijn subtieler en op andersoortige wijze toch intens. Hoe is het mogelijk dat een gitaarlijntje mij zó kan raken? Daarbij was hij geen wereldzanger, maar toch kan zijn stem me raken, sowieso altijd getuigend van een innemende vriendelijkheid.

Ook ik heb de dvd Irish Tour 1974 staan. Een verbluffend concert, gegeven in het door de Troubles verscheurde Belfast. Op de setlist veel werk van Tattoo, dat overloopt van goede ideeën en afwisseling.

Net als op de dvd is Lou Martin pianist, Gerry McAvoy bassist en Rod De'Ath drummer. Spelen omdat je niets liever doet, intens tot het zweet in je bilnaad staat. Ze doen het alle vier.
Crème de la crème blijft They Don't Make Them Like You Anymore met z'n adembenemende twee gitaarsolo's (twee!!). En de banjo in Who's That Coming, tweede nummer van kant 2, heerlijk als variatie, gevolgd door slidegitaar. Of het prachtige A Million Miles Away, waarin Gallagher weer eens de pure blues ontstijgt en blazers er soul inbrengen met een eigen (rockende singer-songwriter-)draai tot gevolg.

Ik had 'm al op cd maar voor de sfeer heb ik Tattoo nu ook op elpee. Heeft in dit geval véél meer. De vorige eigenaar heeft zijn naam maar liefst vijfmaal op de hoes gezet. Was hij bang Tattoo kwijt te raken? En zo ja, waarom kwam ik hem dan in een bak met tweedehands vinyl tegen?
Ik vrees dat droevige omstandigheden daaraan debet zijn, want een plaat als deze vrijwillig wegbrengen? Nee, dát doe je niet. Dankjewel Harry, het ga je goed, waar je ook moge verblijven.