menu

Jan Akkerman - Close Beauty (2019)

mijn stem
3,60 (10)
10 stemmen

Nederland
Jazz / Rock
Label: Music Theories

  1. Spiritual Privacy (7:02)
  2. Beyond the Horizon (7:06)
  3. Reunion (4:39)
  4. Close Beauty (3:00)
  5. Retrospection: Emotional Debris / the Power Behind the Throne / Hear the Trees Whistle for the Dog / Euridice (6:13)
  6. Passagaglia (2:56)
  7. Tommy's Anniversary (8:17)
  8. Don Giovanni (4:06)
  9. Meanwhile in St. Tropez (4:51)
  10. French Pride (3:00)
  11. Fromage (5:20)
  12. Good Body Every Evening (8:16)
totale tijdsduur: 1:04:46
zoeken in:
3,0
Ben nog niet echt overtuigd. Heb hem (veel) beter gehoord. Jan Akkerman uit 1977 blijft zijn beste

avatar van Analoog
Helemaal overtuigd dat Jan Akkerman het nog kan.
Jan Akkerman blijft zijn style trouw maar blijft vernieuwend.
Een geweldig album.

avatar van Poles Apart
Kitscherige hoes wel, het had nog enigszins mee kunnen vallen als hij er niet ook zelf op stond.

avatar van jurado
Poles Apart schreef:
Kitscherige hoes wel, het had nog enigszins mee kunnen vallen als hij er niet ook zelf op stond.
Typisch narcistisch, al jaren vreselijk uitgekakte muzikant, die teert op z'n succesje met Focus.
Vindt zich bovendien véél beter dan heel wat gitaristen die het verder geschopt hebben dan hij zelf. Slash, Neil Young etc..
Zo! Dat lucht op.

3,0
Eli en Jan Akkerman waren voor mijn absolute hoogtepunten. Toen had hij ook een super mooi klinkend gitaargeluid.

avatar van Lambchop
Die hoes is echt walgelijk hè haha

avatar van Barney Rubble
Het is jammer dat Akkerman in de hoes is geplakt, maar verder vind ik het niet lelijk. Ben benieuwd naar de muziek. Als gitarist heeft hij veel moois op zijn naam staan.

avatar van Driewegstekker
Het album twee keer beluisterd en daar zal het waarschijnlijk wel bij blijven.
Compositories en qua produktie is het allemaal niet echt geweldig, en wederom (na al die jaren) een sneer richting veelvraat Thijs van Leer met track 5. (Retrospection..)
Jan kan fantastisch spelen, dat staat buiten kijf, maar de zoveelste opsomming van oude wapenfeiten geloof ik nu zo onderhand wel.
Het hoesontwerp is inderdaad ook nog eens een gevalletje Photoshop voor beginners, maar dat terzijde.
Zoals Neal Peart al schreef hier boven:

Eli (1976) en Jan Akkerman (1977) waren voor mij zijn absolute hoogtepunten...

Sluit ik mij volledig bij aan.

avatar van BoyOnHeavenHill
3,0
Ik ken zelf Jan Akkerman alleen van zijn werk in de jaren 60 en 70, en na Eli en het Crackers-album ben ik hem helemaal uit het oog verloren, afgezien van een enkel optreden dat op tv werd uitgezonden. Ik ging Close beauty dan ook helemaal blanco in, en in het begin was ik vooral verrast door de uitstekende band die Akkerman om zich heen heeft verzameld. Kennelijk zijn die mannen al jaren zijn vaste begeleiders, zoals blijkt uit de recensie van Bluesmagazine (hoewel je je kunt afvragen hoe serieus je een recensie die eindigt met de zin "Een 'beauty' van een album dat mij nu al 'close' aan het hart ligt" mag nemen). In die 450 woorden lange recensie valt verder tien keer de term fusion, dus dat maakt al duidelijk in welke hoek ik het moet zoeken, hoewel Akkerman er ook elementen van rock en flamenco doorheen weeft. En het moet gezegd worden, het klinkt allemaal fantastisch en Akkerman speelt nog net zo gracieus en inventief als 40-50 jaar geleden, maar helaas vind ik het ook voor een groot gedeelte nogal saai. Dat jazzy gitaargeluid ligt mij niet zo, het luistert mij een beetje te gelikt weg, en af en toe mis ik dan de rafelrandjes en de steek onder water. Zelfs in een complex en uit meerdere delen en gitaarstijlen opgebouwd nummer als Retrospection blijf ik de muzikale ideeën eerder knap dan meeslepend of spannend vinden, en tijdens het lange Tommy's anniversary ga ik zelfs een hekel krijgen aan dat gepiel op de vierkante centimeter.
        Op de momenten waarop Akkerman wèl een wat schevere schaats rijdt (zoals het ruimtelijke Beyond the horizon, het rijk gearrangeerde Reunion en de langere solo's van Don Giovanni) is het ook meteen raak en ben ik weer net zo onder de indruk als ten tijde van Brainbox en Focus, maar helaas zijn die momenten duidelijk in de minderheid. Ik moet me er maar bij neerleggen dat dit soort fusion gewoon niet mijn ding is, net zoals Steely Dan voor mij langzaam maar zeker ook te lui werd. Kwalitatief dik in orde, en voor de liefhebber wellicht genieten, maar ik kan er zelf weinig tot niets mee. Binnenkort ga ik Akkerman live zien in een kleine zaal, hopelijk pakt hij dan wat meer uit.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:47 uur

geplaatst: vandaag om 09:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.