Jan Akkerman - Close Beauty (2019)

Ik ken zelf Jan Akkerman alleen van zijn werk in de jaren 60 en 70, en na Eli en het Crackers-album ben ik hem helemaal uit het oog verloren, afgezien van een enkel optreden dat op tv werd uitgezonden. Ik ging Close beauty dan ook helemaal blanco in, en in het begin was ik vooral verrast door de uitstekende band die Akkerman om zich heen heeft verzameld. Kennelijk zijn die mannen al jaren zijn vaste begeleiders, zoals blijkt uit de recensie van Bluesmagazine (hoewel je je kunt afvragen hoe serieus je een recensie die eindigt met de zin "Een 'beauty' van een album dat mij nu al 'close' aan het hart ligt" mag nemen). In die 450 woorden lange recensie valt verder tien keer de term fusion, dus dat maakt al duidelijk in welke hoek ik het moet zoeken, hoewel Akkerman er ook elementen van rock en flamenco doorheen weeft. En het moet gezegd worden, het klinkt allemaal fantastisch en Akkerman speelt nog net zo gracieus en inventief als 40-50 jaar geleden, maar helaas vind ik het ook voor een groot gedeelte nogal saai. Dat jazzy gitaargeluid ligt mij niet zo, het luistert mij een beetje te gelikt weg, en af en toe mis ik dan de rafelrandjes en de steek onder water. Zelfs in een complex en uit meerdere delen en gitaarstijlen opgebouwd nummer als Retrospection blijf ik de muzikale ideeën eerder knap dan meeslepend of spannend vinden, en tijdens het lange Tommy's anniversary ga ik zelfs een hekel krijgen aan dat gepiel op de vierkante centimeter.
        Op de momenten waarop Akkerman wèl een wat schevere schaats rijdt (zoals het ruimtelijke Beyond the horizon, het rijk gearrangeerde Reunion en de langere solo's van Don Giovanni) is het ook meteen raak en ben ik weer net zo onder de indruk als ten tijde van Brainbox en Focus, maar helaas zijn die momenten duidelijk in de minderheid. Ik moet me er maar bij neerleggen dat dit soort fusion gewoon niet mijn ding is, net zoals Steely Dan voor mij langzaam maar zeker ook te lui werd. Kwalitatief dik in orde, en voor de liefhebber wellicht genieten, maar ik kan er zelf weinig tot niets mee. Binnenkort ga ik Akkerman live zien in een kleine zaal, hopelijk pakt hij dan wat meer uit.