Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Dylans klassieker hè....eindigt altijd hoog in lijstjes. Het nummer 'I Want You' is wel mijn favo Dylan nummer.

I want you is inderdaad een geweldig nummer, maar toch vind ik zijn politieke nummers beter (Hurricane met name).

Al met al vind ik Desire z'n beste album.

Sja - die politieke nummers, hé? Ik heb ooit de tekst van "Hurricane" in het middelbaar (tijdens de studie) neergeschreven op een blad papier én er kwam maar geen einde aan - écht wel een voorbeeld voor een politieke tekst (Dylan vergat wél dat Rubin Carter nogal een agressief karakter had, maar kom).

Zo véél ken ik nu ook weer niet van Dylan (zal ooit nog wel komen) - maar dit is toch wel één van mijn favoriete cd's all-time.

Ik kreeg die cd van mijn oude heer toen ik 15 was (was toen een verstokte Britpop-liefhebber - jullie houden het relaas te goed hoe ik afgekickt ben van die Britpop-verslaving in een muziekrehab-centrum in de Ardennen )

Op 't eerste gehoor kon ik deze cd écht niet aanhoren. Zo'n klein jaar later legde ik "Blonde on Blonde" opnieuw op en vraag me niet waarom - ik viel als een blok voor deze cd.

De titels zingen je tegemoet vanop de hoes - en de popteksten zijn pure pracht (hij zingt ergens "In this room the heatpipes just caugh" - wanneer je dat hoort kun je enkel "haaaaaaaaaaaaaa" zeggen van het luisterplezier).

Voeg daaraan "Sad Eyed Lady of the Lowlands" aan toe en we hebben een winnaar!

dit is echt een groeier... hoe meer je luistert hoe mooier hij wordt. Bij de eerste luisterbeurt ging ik hem niet meer dan 3,5 geven... toen wer d dat vier en nu zit ik al aan 4,5... waar gaat dat eindigen

Bij vijf misschien?

zowaar zowaar... een grapjas op musicmeter :-p
neen ik denk dat het 4.5*zullen blijven... ik schat time out of mind toch niet nog iets hoger in

Visions of Johanna is mijn favoriet op dit album, die tekst dat is echt magistraal geschreven.
Ik kan me zo niet 1,2,3 bedenken wie dat beter kan.

Het blijft ongelooflijk moeilijk om te kiezen tussen Highway 61 Revisited en Blonde on Blonde, maar vandaag ga ik voor deze. Het openingsnummer 'Rainy Day Women 12 & 35' kan misschien niet tippen aan een aantal van Dylans voorgaande openingsnummer zoals 'Blowing in the Wind' of natuurlijk 'Like A Rolling Stone', maar de bijbehorende anekdotes maken het luisteren meer dan de moeite waard (Bob Dylan liet naar verluidt zijn bandleden voor de eerste keer kennismaken met de wat zwaardere verdovende middelen, waarna hij ze om vier uur 's ochtends opriep om dit nummer op te nemen. De drummer was kennelijk zou de weg kwijt, dat hij de drums met blote handen bespeelde.)

De opening van'Pledging My Time' klinkt bijzonder aangenaam, maar is verder niet echt memorabel (zal wel als opwarmtje voor het volgende magistrale nummer bedoeld zijn), maar hoor die harmonica-solo eens!

En dan het nummer waar het eigenlijk allemaal om draait: Visions of Johanna, een prachtige symbiose van Dylans stem en harmonica, in combinatie met de meest fascinerende songtekst (of is het Desolation Row?) ooit gezongen:

In the empty lot where the ladies play blindman's bluff with the key chain
And the all-night girls they whisper of escapades out on the "D" train
....
Inside the museums, Infinity goes up on trial
Voices echo this is what salvation must be like after a while

Het wordt volgens sommigen dan wel als incoherente hersenspinsels beschouwd, er bestaan toch wel degelijk sluitende interpretaties Als ik dit nummer opzet, lijk ik toch altijd weer te worden opgezogen in een surrealistische wereld van Dali....(er bestaat ook een geweldige versie van dit nummer op de Royal Albert Hall Bootleg-CD).

De tweede steunpilaar van dit album is onmiskenbaar 'Stuck Inside of Mobile With The Mephis Blues Again'. Als dit nummer begint, heb ik op de een of andere manier altijd de associatie met draaimolens (misschien vanwege Fear & Loathing in Las Vegas?) Niet ieder couplet is even geslaagd, maar sommige zijn geweldig:

Grandpa died last week
And now he's buried in the rocks,
But everybody still talks about
How badly they were shocked.
But me, I expected it to happen,
I knew he'd lost control
When he built a fire on Main Street
And shot it full of holes.
Oh, Mama, can this really be the end,
To be stuck inside of Mobile
With the Memphis blues again.

De absolute underdog van dit album is '4th Time Around' . Nou ja, dat was het bij mij in ieder geval (ik wilde vroeger weleens de nummers vóór het epische Sad-Eyed Lady - de derde steunpilaar van dit album - overslaan, stom stom stom....)

Bij Sad-Eyed Lady of The Lowlands zie ik altijd een soort Xanadu voor me, incl. zanderige oprijlaan met cypressen :

Sad-eyed lady of the lowlands,
Where the sad-eyed prophet says that no man comes,
My warehouse eyes, my Arabian drums,
Should I leave them by your gate,
Or, sad-eyed lady, should I wait?

Blonde on Blonde staat ook bij mij nog steeds fier bovenaan als het gaat om meest gedraaide platen bij mij thuis, en dat zal voorlopig ook wel zo blijven. 5*

Zelfde hier, ik vind 'I Want You' denk ik nog beter dan 'Like A Rolling Stone'............hoewel, toch moeilijke keus........begin alweer te twijfelen.

Rainy Day Women #12 & 35

zo laat op de avond en nog zo helder van geest

eenmalig, beloofd

haha als je zo'n ingevingen blijft krijgen, zou ik nochtans altijd zolang opblijven moest ik jou zijn

Ik vind I Want You ook beter dan Like a Rolling Stone. dat nummer vind ik uberhaupt overgewaardeerd.
Highway 61 revisited bevat veel betere nummers.

'4th Time Around' heeft mijn interrese weer opgewekt in deze plaat. Een parodie op 'Norwegian Wood' van The Beatles.

So I forced my hands in my pockets and felt with my thumbs, and gallantly handed her my very last piece of gum

Hoe verzint de beste man het allemaal.

Ik zal rond de kerst nog wel vaker Blonde on Blonde draaien denk ik.

GEWELDIG album. Maar ik vind hem de minste van de Folk Rock trilogy.

4th Time Around is echt een waanzinnig goed nummer. Er staan veel goeie nummers, maar de cd is nogal aan de lange kant. Uiteindelijk draai ik toch liever Blood on the Tracks of The Freewheelin´, wat eigenlijk totaal andere cd´s zijn.

Eén van de klassiekers.
Ik vind hem zeker ook goed, maar Dylan zal bij mij niet in het rijtje persoonlijke klassiekers vallen.
Ik geef Blood on the Tracks een lichtere voorkeur, maar die ken ik langer dan dit album dat ik eigenlijk pas recentelijk in zijn geheel aan het ontdekken ben.
En als ik overal zo eens rondkijk zal Highway 61 Revisited wel de volgende Dylan gaan worden

mijn persoonlijk Dylan favoriet
wat heb ik dat album grijsgedraaid zeg

Mijn kennismaking met Dylan, en zeker geen slechte. Visions of Johanna, Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again, Temporary Like Achilles en One of Us Must Know (Sooner or Later) zijn de personlijke favoriten, vanwege de aanstekelijke (/grappige) lyrics en de streepjes muzikaliteit (vooral te horen in Temporary Like Achilles). Heel goeie plaat, vraagt werkelijk om meer Dylan. Op naar Highway 61 Revisited dan maar?
4,15*

8-0

Dennis, ik weet dat ik dit al eerder heb gezegd, maar: je bent echt gek :-P

JIJ_D: Ja! Samen met Desire.

Voor de grappigste lyrics moet je toch echt Leopard skin pill box hat hebben.

You might think he loves you for your money
But I know what he really loves you for
It's your brand new leopard-skin pill-box hat



Volledige lyrics

En qua "streepjes muzikaliteit" vind ik bijvoorbeeld I want you, Absolutely sweet Marie en Fourth time around toch echt een stuk meer eruit springen dan Temporarily like Achilles. Maar goed, dat is misschien persoonlijk.
En o ja, uiteraard moet je nu aan Highway 61 beginnen!

Alhoewel ik The Times They Are A-Changin' altijd gezien heb als mijn favoriete Dylan-plaat begin ik na een paar luisterbeurten van Blonde on Blonde serieus te twijfelen. Waar The Times They Are A-Changin' zich nog sterk richt op de folk-roots van Dylan is Blonde on Blonde is de start van een singer/songwriter die zich niet meer gebonden ziet aan één stijl of een bepaald genre. Na zijn memorabele optreden op het Newport Folk Festival evolueerde Dylan exponentieel, zowel muzikaal als tekstueel. Zo weet hij na het vermeende drugslied Rainy Day Women #12 & #35 moeiteloos om te schakelen naar prachtige quasi liefdesliedjes als Just Like a Woman. En zoals vaak het geval is bij Dylan weet je na het diverse malen beluisteren van een liedje nog steeds niet precies wat hij er werkelijk mee bedoelt heeft. Zo is mij nog steeds niet duidelijk of Just Like a Woman nu een lofzang of een neerbuigende sneer betreft. Dit ook de grote kracht van Dylan. Bij iedere luisterbeurt ontwaar je nieuwe connectie en stel je nieuwe theorieën op die bij de volgende luisterbeurt weer compleet van tafel worden geveegd. Ook het veelvuldig gebruik van een mondharmonica stemt mij meer dan gelukkig. Waar dit instrument op voorgaande albums nog erg op zich zelf staand instrument was weet Dylan het op dit album wonderschoon te verwerken in de overige instrumentatie zodat het gebruik ervan niet meer zo prominent op de voorgrond treedt. I Want You beschouwde ik altijd als mijn favoriete Dylan-song van dit album, maar na herbeluistering van dit sublieme album ben ik tot de conclusie gekomen dat het kiezen van je favoriete liedje ongeveer gelijk moet staan aan het kiezen van je favoriete kind. Een ondoenlijke en onmogelijke keuze. Zo is het epos aan zijn ex-vrouw Sara Lownds; Sad Eyed Lady of the Lowlands van dusdanige schoonheid dat ik heel goed kan begrijpen dat de tienermeisjes in die dagen compleet idolaat waren van deze nonchalante jongen uit Minnesota. En daarnaast zijn er nog de prachtig verhalende liedjes als Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again en 4th Time Around.
Voorlopig behoud ik The Times They Are A-Changin' nog als favoriete Dylan-album, maar wellicht weet de maestro mij na nog intensievere beluistering van dit album zo te overtuigen dat dit album de plaats van The Times They Are A-Changin' overneemt.

Perfect verwoord wat ik zo geweldig vind aan Bob Dylan.

Veel melodie, leuke instrumentatie en mooie liefdesnummers. Topalbum

DE OMSLAG

Just like a woman is werkelijk 1 vd mooiste nummers ooit geschreven + het zit instrumenteel ook geweldig in elkaar.

Ik ga het hier toch maar verhogen naar 5*

Wat een geweldig album!

Ik kan hier áltijd naar luisteren, in wat voor bui ik ook ben, op deze plaat staat een nummer dat er bij past. Tot nu toe ben ik dat bij geen enkel ander album tegengekomen. I Want You, 4th Time Around en Just Like A Woman zijn op dit moment mijn 3 favorieten maar dat veranderd heel de tijd. Alle nummers zijn even fantastisch.

5.0*

Dit is mijn eerste grondige kennismaking (shame on me) met Dylan. Vorige week heb ik 'm gekocht als tweedehands dubbelelpee, eigenlijk alleen omdat ik wist dat het een "klassieker" is.

Na 1 keer draaien was al duidelijk dat dit inderdaad een klassieker is, tijdloos en barstensvol met fantastische nummers. Visions of Johanna, The Sad Eyed Lady of the Lowlands, Just Like a Woman, Stuck Inside of Mobile...

De best bestede 6 euro van de laatste tijd!