Crosby, Stills & Nash - Crosby, Stills & Nash (1969)

Goede plaat van CSN. Enige minpunt is dat niet alle nummers mij 100% weten te boeien, wat er voor zorgt dat de plaat wat afzwakt op sommige momenten. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik toch nog steeds liever naar Deja Vu luister

4.0*

Prachtige plaat.
Beginnend met de 7 minutendurende Suite die alles behalve verveelt.
Het magische Guineverre en Wooden Ships volgen.
Daarnaast nog een aantal mooie nummers.
Misschien een enkel minder nummer.

De heren zingen enorm goed en de muziek zit fantastisch in elkaar.
Toch mist er 'iets' om het 5 sterren te geven, dus daarom 4.5.

De man die daarbij genoemd wordt –Ahmet Ertegun– was de baas van Atlantic Records, die op verzoek van Stills Graham Nash van EMI had losgeweekt en zo het opnemen van dit album mogelijk had gemaakt.

Kijk, dit is nou zo'n plaat waarvan de kennis over hoe hij tot stand is gekomen en de algemene sfeer die hij uitstraalt mijn waardering sterk beïnvloedt, of ik dat nou wil of niet. Als Stills zegt: "In those days we were really wide-open as far as making sure we were doing what the other guys wanted", dan hoor ik daar een saamhorigheid in die de prachtige muziek op deze plaat voor mij een enorme meerwaarde geeft (en die ook precies was wat er op Déjà vu ontbrak). In mijn hart ben ik de hippie die ik vanwege mijn leeftijd nooit heb kunnen zijn, en ik zeg dat zonder enige ironie. (Zelfs Our house vind ik mooi, ook al laat Stijn_Slayer door ''very very fine house'' een smiley braken…)

Daarom (en vanwege de prachtige pastorale sfeer) geef ik de plaat ook de volle mep qua sterren, ondanks het feit dat zes van de tien nummers naar mijn mening het niveau van de vier absoluut briljante hoogtepunten Suite: Judy blues eyes, Marrakesh express, Wooden ships en Helplessly hoping niet halen. (Die luie Stills nam niet eens de moeite om voor het tweede couplet van You don't have to cry een andere tekst te verzinnen!) Geen perfecte plaat dus, maar wel een extreem sympathieke.

Twee grote voorgangers qua beroemde harmonieën in de Amerikaanse popmuziek zijn natuurlijk de Beach Boys en de Byrds. Beide bands hebben ontegenzeggelijk superbe dingen gedaan, maar voor beide bands geldt ook dat ik na niet al te lange tijd enigszins moe word van hun specifieke harmonieën. Hetzelfde zou het geval kunnen zijn bij de toch uiterst herkenbare en dankzij Graham Nash zo "scherpe" samenzang van CSN, maar in het geval van déze band lust ik er wel pàp van.

Overigens, misschien wel aardig om te weten, door niemand hier nog genoemd, dus daarom doe ik het maar even : Wooden ships werd geschreven door Crosby, Stills en (zonder dat hij op de oorspronkelijke hoes vermeld werd) Paul Kantner van Jefferson Airplane, en die laatste nam het ook op met zíjn band, op Volunteers uit 1969. Op YouTube is de studioversie gewoon te vinden, aardig om eens te beluisteren.

En nog een ander aardig weetje, over het begin van Marrakesh express. Opnieuw Stills: "That was during the time of the Beatles' [supposed] backwards messages, the satanic stuff. It was all so stupid. So we decided to put on something that was meaningless backwards and forwards."

Heet 49 bye-byes alleen maar zo omdat Stills zijn tekst in dat aantal regels heeft opgeknipt? (Moet je er wel voor zorgen dat bij een re-release de opmaak van de lyrics niet door een onnadenkende lay-out-maker wordt veranderd.)

 

Het is niet altijd het geval dat het bij elkaar zetten van muzikale toppers, een muzikaal topproduct oplevert. En als dat wel het geval is, dan blijft het meestal beperkt tot één, hooguit twee albums. Dat botsen de individuele ego’s en gaan ze met ruzie uit elkaar. Hoe anders was het toen David Crosby, Stephen Stills en Graham Nash elkaar in Los Angeles voor het eerst zagen en met elkaar zongen. De chemie tussen de 3 stemmen zorgde voor blije gezichten en er werden plannen gemaakt om meer samen te werken. Die blije gezichten kwamen bij alle 3 leden na een mindere periode op het muzikale vlak. Crosby was verzocht om The Byrds te verlaten, Stills zijn band Buffalo Springfield was uit elkaar gegaan na een paar geweldige albums en Nash kreeg bij The Hollies steeds meer het gevoel dat zijn composities niet gewaardeerd werden. In het eerste kwartaal van 1969 gingen de 3 zangers de studio in en namen “CROSBY, STILLS & NASH” op, ruim 40 minuten fantastische muziek en briljante vocalen! Het album, dat uitgebracht werd op 29 mei 1969, opent met de tot een klassieker uitgegroeide song, “SUITE: JUDY BLUE EYES”. Stills zijn ode aan Judy Collins,zijn toenmalige vriendin. In bijna 7 en een halve minuut krijg je alles te horen waar het trio bekend om zou worden. ”MARRAKESH EXPRESS” is een song van Nash, die door zijn voormalige werkgever (The Hollies) afgewezen was. Misschien paste het niet binnen het repertoire van de Engelsen, op dit album is het één van de hoogtepunten. Op nummer drie van het debuutalbum staat de schijnwerper op David Crosby, “GUINNEVERE”. Dit klein gehouden liedje, met hemelse samenzang tussen Crosby en Nash, is een weergaloos mooie song. Een ander hoogtepunt is wat mij betreft “WOODEN SHIPS”, met prachtig gitaarwerk van Stephen Stills, en gedeelde lead vocalen tussen Crosby en Stills. Dit nummer begint rustig, bouwt naar een geweldig mooi refrein en opnieuw is ook de harmonieuze samenzang weer van een een ongekend hoog niveau. “HELPLESSLY HOPING” is ook gebouwd op die samenzang van de drie, “LONG TIME GONE” is meer een rocker en met het uptempo “49 BYE-BYES” wordt het album afgesloten. Crosby, Stills en Nash bewezen met dit album dat hetgeen ze hiervoor gedaan hadden, voorspel was en een opmaat was naar het formeren van deze groep en het maken van dit album. Een jaar later gingen ze met Neil Young in de gelederen nog een stapje verder op “DÉJÀ VU”, dat ook tot een klassieker uitgegroeid is. Ongekend goede plaat dit, kippenvel!

"Een jaar later gingen ze met Neil Young in de gelederen nog een stapje verder op “DÉJÀ UV”, dat ook tot een klassieker uitgegroeid is. Ongekend goede plaat dit, kippenvel! [/quote]"

Ik ben het bijna helemaal met je eens, alleen Helplessly Hoping is mijn no.1 song op de plaat. Wat je zegt dat “DÉJÀ VU” een stapje verder gaat klopt wel, wat mij betreft alleen niet in de goede richting. Ik ben een enorme Neil-fan maar hij had niks te zoeken bij C,S&N. Sommigen zeggen dat hij wat "peper" toevoegde aan de C,S&N sound; maar wie wil peper op een slagroomtaart? Het heeft wel Neils carrière een enorme impuls gegeven, dat wel...

Tja, alhoewel ik het album pas in mijn twintiger jaren ontdekte: een zeer mooi, tijdloos album. Het is naar mijn mening een blauwdruk voor de singer-songwritermuziek van alle later jaren. Stevige rock is het niet, uitstekende samenzang bij goede composities is het wel. Wellicht dat You don't have to cry als sterkste voorbeeld kan dienen. Menig modern samenzangalbum buigt spreekwoordelijk zijn hoofd naar de topkwaliteit van dit CSN album.

Mooi hoe drie liedjesschrijvers op één album hun composities tot één geheel album weten te smeden. Fris, vrolijk, enthousiast en puur, dat is wat ik ervaar als ik naar het album luister,. Anno 2022 is nog steeds te horen dat Crosby, Stills en Nash de nodige zorg aan hun muziek hebben besteed. De neutrale luisteraar zal niet snel kunnen ontdekken welk nummer nou typitisch bij welke componist hoort, dat komt naar mijn mening pas naar voren bij latere albums.

"If you smile at me I will understand beacuse that is something everybody everywhere does in the same languague.", de openingszin van Wooden Ships. Ik heb deze regel in mijn huis op het deurtje van de sleutelkast uitgeschreven. Dat nummer en Suite: Judy Blue Eyes zijn mijn lichte favorieten.

Harmonie, dat kenmerkt dit album, als ik het in één woord moest vangen. Harmonie in de samenzang, maar ook in de collectie songs onderling. En dat is exact de reden waarom ik dit album net een tikkeltje beter vind dan opvolger Déjà Vu.

We mogen Joni Mitchell en Mama Cass wel dankbaar zijn voor hun 'open huis' momenten. Daar begonnen David Crosby en Graham Nash (beiden net vertrokken uit respectievlijk The Byrds en The Hollies) immers spontaan samen te zingen. Iedereen die daarbij was kon de oren niet geloven hoe bijzonder dat was, en zeker toen kort daarna Steve Stills zich erbij voegde.

'Our house ' inderdaad bij LA, daar is toch de meest fantastische muziek gemaakt.
In 1983 de heren live gezien in Ahoy, bij 't verlaten van het parkeerterrein had iemand de live plaat 4 way street met vol volume aan staan, feestje ging daar dus gewoon door...!

als een album zoals dit CSN debuut 56 jaar na uitkomen nog steeds indruk maakt besef je a) dat je oud bent en b) met een tijdloze klassieker heb te maken.

Stephen Stills drukt behoorlijk zijn stempel op dit debuut met 5 nummers waarvan 1 "Wooden Ships" co-written met David Crosby en Paul Kantner van Jefferson Airplane die daar pas later de "credits" voor kreeg. verder 3 nummers van Graham Nash (2,5 en 7) en 2 geweldige Crosby nummers, het ingetogen "Guinnevere" en "Long Time Gone", waarbij ik altijd moet denken aan de beelden van het instromende festivalpubliek bij de film van het Woodstock festival, met de nu wellicht naïeve maar nog steeds relevante tekstregels zoals "Speak out, you got to speak your mind, If you dare, But don't try to get yourself elected, If you do you had better cut your hair".

de monumentale opener "Suite: Judy Blue Eyes" met zijn tempo wisselingen en schitterende harmoniezang zet meteen de toon, gevolgd door het catchy "Marrakesh Express" en het eerder genoemde "Guinnevere".
de prachtmelodie van "You Don't Have to Cry" zet dit muzikale feestje voort, waarna Crosby en Stills de lead vocalen delen op het door orgel en gitaarspel van Stephen Stills gedragen "Wooden Ships".

"Lady of the Island" is een lieflijke ballad van Nash, waarna een ander prijsnummer volgt "Helplessly Hoping" (Stills). je zult zelden mooiere harmoniezang horen dan op dit nummer. "Long Time Gone" met zijn stuwende rock zorgt voor een fijne afwisseling. "49 Bye-Byes" (Stills) is een waardige afsluiter.

een onweerstaanbare mix van folk, country (rock) en pop of hoe je het wil noemen. eens met Tonio dat dit album niet onder doet voor het CSNY album "Deja Vu" (1970) waar weliswaar meer klassiekers op staan, o.a. "Helpless", "Teach Your Children" en "Woodstock".

Album werd geproduceerd door Crosby, Stills & Nash
Recorded at Wally Heider Studios, San Francisco, California

David Crosby: vocals, guitar, rhythm guitar
Stephen Stills: vocals, lead guitar, organ, bass, percussion
Graham Nash: vocals, rhythm guitar
Dallas Taylor: drums
Jim Gordon: drums (track 2)
Cass Elliott: backing vocals (track 5)