Crosby, Stills & Nash - Crosby, Stills & Nash (1969)

Wooden Ships

Dit album bleef ten onrechte een beetje in de schaduw van 'Deja vu', want deze is eigenlijk beter. Eigenlijk zijn de liedjesbijdragen van Nash, Crosby en Stills hier allemaal sterker dan op Deja Vu. Stills is wat dat betreft al helemaal een klasse apart. Oftewel; bij een Stephen Stills op dreef (zoals hier) mis je Neil Young niet. Naar verluidt was de sfeer in de band tijdens het maken hiervan ook veel beter (de leden omschreven het als een soort 'romance' -in overdrachtelijke zin uiteraard)

ik zag tot mijn verwondering dat ik nooit een stem heb gegeven aan deze plaat. afijn dikke 4 dus. Een klassieker waar een paar mindere momenten op staan maar vooral veel moois.

De nummers van Nash weerhouden mij ervan om dit album de volle score te geven. In de samenzang is hij onmisbaar, maar de nummers van Stills en Crosby zijn wat mij betreft wel 2 maten groter dan die van Nash.

Daar heb je wel een puntje van gelijk ,die mening heb ik ook ,maar dat gevoel heb ik eigg.ook bij Déjà Vu
Gek genoeg hoor ik dan Nash liever solo op bv.Songs for Beginners (1971)

Moet wel opmerken dat ik de bijdrage's van Nash op beide albums ,dus meestal wel de minste vind ,maaar...zeker niet verkeerd (vandaar nipt de 5*)
Waarvan ik van 3x Nash op dit album...Marrakesh Express ...dan de betere vind

Ik vind Nash beter tot zijn recht komen als coirzanger. Hij heeft dat hoge wat net de slagroom op het toetje is.
Ik ben minder gecharmeerd van hem als leadzanger.
Hij is sowieso nogal prekerig en op ten duur vind ik zijn zang te zeurderig.
Crosby hoor ik liever. Heeft een vollere, meer uitgesproken stem en is all-rounder.
Stills is het buitenbeentje, maar in een stevigere setting vind ik 'm niet verkeerd.
Overigens is de zang in zijn totaliteit in Suite: Judy Blue Eyes buitencatagorie.
Krijg ik nog altijd kippenvel van.

Ik vind Nash ook geweldig op zijn tweede solo album Graham Nash - Wild Tales (1973). Zijn stem komt daar mijns inziens prima tot zijn recht. Ik hoor hem verder ook het liefst in combinatie met de andere heren, of alleen met Crosby. Met zijn tweeën hebben ze een paar schitterende albums uitgebracht.

De opener van dit album is inderdaad magistraal.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet echt bekend ben met zijn solowerk Rogier.
Ik baseer het voornamelijk aangaande zijn bijdragen met Crosby, Stills, Nash en soms Young.
Daar vind ik 'm als leadzanger minder indruk maken.
Maar het zal ook een kwestie van smaak zijn.
In de harmoniezang is hij ( nogmaals) een onmisbare kracht.

De meeste mensen prefereren bij het solowerk van Nash zijn debuut (Songs For Beginners, mooie titel!) boven de rest. Maar ik vind Wild Tales nog beter. Of het iets voor jou is, weet ik niet, Michel. Maar dat album vind ik beter dan zijn eigen songs op dit album.

De grootste ster op dit album is voor mij overigens Stills.

In ieder geval bedankt voor de info Rogier.
Ik kan het altijd even beluisteren.
Zijn idd wel albums van Nash die goed ontvangen zijn.

Zou de themesong van de Chipmunks geinspireerd zijn door het einde van Suite: Judy Blue Eyes?

Naar aanleiding van het sublieme optreden van Her Majesty afgelopen vrijdag in Venlo weer in het oeuvre van CSN&Y aan het duiken en heb dit album echt compleet herontdekt. Meteen een halve ster erbij gedaan, want wat een prachtig album is dit. Door het optreden zijn me enkele nummers extra op gaan vallen, zoals het schitterende Wooden Ships, Pre-Road Downs en Long Time Gone.

De hernieuwde belangstelling voor CSN heeft zeker te maken met de inspirerende inspanningen van Her Majesty. Ik heb de band gezien niet lang na CSN in de Hmh. Er gaat natuurlijk niets boven de the real thing maar Her Majesty kwam dichtbij. En ook ik ben deze lp gaan herwaarderen. Mooi ook om te zien dat deze muziek nog zo leeft.

Opvallend om te lezen dat men hier de bijdragen van Nash minder kunnen smaken. Ik vind Lady of the Island onbeschrijflijk mooi. Marrakesh Express is me dan wel weer iets te jolig. Maar Lady of the Island heeft iets ongrijpbaars, zo subtiel en kwetsbaar.

"Opvallend om te lezen dat men hier de bijdragen van Nash minder kunnen smaken. Ik vind Lady of the Island onbeschrijflijk mooi. Marrakesh Express is me dan wel weer iets te jolig. Maar Lady of the Island heeft iets ongrijpbaars, zo subtiel en kwetsbaar."

Graham heeft heel veel prachtsongs geschreven maar het lijkt een soort snobistisch trekje om Croby-songs goed (intelligent) te vinden en songs van Nash mainstream / gewoontjes. Wat mij betreft onzin, hij heeft geweldige songs geschreven en is een geweldige zanger.

Crosby slaat de plank ook wel eens mis, maar de naïve, overdreven lieve invalshoek van Nash krijg ik regelmatig antiperistaltiese bewegingen bij. Lady Of The Island is inderdaad prachtig en Marrakesh gaat nog net maar zijn bijdragen op Déjà Vu gaan mij echt 2 bruggen te ver.........

Ik waardeer C,S&N vooral om hun interactie. Als Neil Young aanschuift vind ik het eigenlijk minder.
Neil past niet in de samenzang en wat hij aandroeg had hij ook wel solo uit kunnen brengen. Stills heeft ook feitelijk geen dwingende gitarist als Young nodig in deze opzet.
De teksten van dit trio zijn vrij naïef, maar past wel in de tijdsgeest van 1969.
Het blijft interessant omdat alle drie het vermogen hebben om een nummer te dragen.
En als de stemmen samen komen kan het magisch worden. Suite: Judy Blue Eyes vind ik nog altijd één van de beste stukken ooit als het gaat om samenzang.
Wat Nash betreft is hij vooral de perfecte harmoniezanger en val ik ook lang niet voor al zijn persoonlijke nummers.
David Crosby blijft voor mij de ideale leadzanger en Stills komt wat beter tot zijn recht als het meer de rock op gaat.
Maar als er samengewerkt wordt betreft met name de zang, vind ik het een onverslaanbaar trio.

Het is niet altijd het geval dat het bij elkaar zetten van muzikale toppers, een muzikaal topproduct oplevert. En als dat wel het geval is, dan blijft het meestal beperkt tot één, hooguit twee albums. Dat botsen de individuele ego’s en gaan ze met ruzie uit elkaar. Hoe anders was het toen David Crosby, Stephen Stills en Graham Nash elkaar in Los Angeles voor het eerst zagen en met elkaar zongen. De chemie tussen de 3 stemmen zorgde voor blije gezichten en er werden plannen gemaakt om meer samen te werken. Die blije gezichten kwamen bij alle 3 leden na een mindere periode op het muzikale vlak. Crosby was verzocht om The Byrds te verlaten, Stills zijn band Buffalo Springfield was uit elkaar gegaan na een paar geweldige albums en Nash kreeg bij The Hollies steeds meer het gevoel dat zijn composities niet gewaardeerd werden. In het eerste kwartaal van 1969 gingen de 3 zangers de studio in en namen “CROSBY, STILLS & NASH” op, ruim 40 minuten fantastische muziek en briljante vocalen! Het album, dat uitgebracht werd op 29 mei 1969, opent met de tot een klassieker uitgegroeide song, “SUITE: JUDY BLUE EYES”. Stills zijn ode aan Judy Collins,zijn toenmalige vriendin. In bijna 7 en een halve minuut krijg je alles te horen waar het trio bekend om zou worden. ”MARRAKESH EXPRESS” is een song van Nash, die door zijn voormalige werkgever (The Hollies) afgewezen was. Misschien paste het niet binnen het repertoire van de Engelsen, op dit album is het één van de hoogtepunten. Op nummer drie van het debuutalbum staat de schijnwerper op David Crosby, “GUINNEVERE”. Dit klein gehouden liedje, met hemelse samenzang tussen Crosby en Nash, is een weergaloos mooie song. Een ander hoogtepunt is wat mij betreft “WOODEN SHIPS”, met prachtig gitaarwerk van Stephen Stills, en gedeelde lead vocalen tussen Crosby en Stills. Dit nummer begint rustig, bouwt naar een geweldig mooi refrein en opnieuw is ook de harmonieuze samenzang weer van een een ongekend hoog niveau. “HELPLESSLY HOPING” is ook gebouwd op die samenzang van de drie, “LONG TIME GONE” is meer een rocker en met het uptempo “49 BYE-BYES” wordt het album afgesloten. Crosby, Stills en Nash bewezen met dit album dat hetgeen ze hiervoor gedaan hadden, voorspel was en een opmaat was naar het formeren van deze groep en het maken van dit album. Een jaar later gingen ze met Neil Young in de gelederen nog een stapje verder op “DÉJÀ VU”, dat ook tot een klassieker uitgegroeid is. Ongekend goede plaat dit, kippenvel!

"Een jaar later gingen ze met Neil Young in de gelederen nog een stapje verder op “DÉJÀ UV”, dat ook tot een klassieker uitgegroeid is. Ongekend goede plaat dit, kippenvel! [/quote]"

Ik ben het bijna helemaal met je eens, alleen Helplessly Hoping is mijn no.1 song op de plaat. Wat je zegt dat “DÉJÀ VU” een stapje verder gaat klopt wel, wat mij betreft alleen niet in de goede richting. Ik ben een enorme Neil-fan maar hij had niks te zoeken bij C,S&N. Sommigen zeggen dat hij wat "peper" toevoegde aan de C,S&N sound; maar wie wil peper op een slagroomtaart? Het heeft wel Neils carrière een enorme impuls gegeven, dat wel...

Ergo, de 2 songs die Young aanleverde voor Déjà Vu vind ik minder dan die Young solo al vóór en later ook na Déjà vu heeft geschreven.
Ook (veel) later bij CSN&Y reünie albums heb ik altijd gevonden dat het niet Young's sterkste werk was dat hij voor het kwartet had geschreven en dat hij zijn beste nummers wel eens opzettelijk voor zijn solo albums zou hebben kunnen bewaard. Of hij wist niet goed wat hij in een band aan moest, hoewel hij zich bij Buffalo Springfield ook niet heeft laten afremmen.

Zijn vocale inbreng bij de harmonies geven aan CSN&Y natuurlijk wel een geweldige input maar in de basis, zoals dit debuut album ook bewijst, kunnen ze heel goed zonder Neil Young.
Ik vind per saldo dit album ook beter dan Déjà Vu, betere songs.

Alleen wil het soms wel eens zo zijn dat sommige albums het juiste album op de juiste tijd en plaats zijn en daar dan ook de credits voor krijgen.

Zo was het CSN album uitgegeven vóór Woodstock en Déjà Vu daarna, toen iedereen nog vol van het beroemde festival was, inclusief natuurlijk het CSN&Y optreden. Dan wil het lot over zo'n nieuw album inzake gevoel over goed en minder goed en totale verkopen wel eens anders beslissen.

Mee eens musician
Heb altijd de inbreng van Stills op beiden albums sowieso altijd het sterkste gevonden
En kort daarna komt dan Crosby
De inbreng van Young op Déjà Vu vind ik gemiddeld t.o.v zijn solo activiteiten rond die jaren

Country Girl vind ik juist de beste track op Déjà Vu, maar goed ik vind bijna alles geweldig van de Laurel Canyon stamboom.

Normaal luister ik meer naar muziek die meer in de rockhoek ligt of jazzhoek, hoe dan ook, meer instrumentale stukken kent en een waar een grote rol voor solo's ligt weggelegd.

Maar in de vocale hoek van de muziek is nog zoveel te ontdekken. Vooral wanneer er fijn wordt samengezongen, ben ik van de partij. Bij bijvoorbeeld Moody Blues en Barclay James Harvest zijn al veel harmoniëen in de nummers, maar voor echte harmoniëen moet je bij the Byrds of CS&N zijn.

Ik vind deze plaat echt heel erg mooi, en ben blij dat ik met terugwerkende kracht alsnog een beetje in deze hoek mooie platen mag ontdekken.

Aaaah, je hebt hem al beoordeeld!!

Toen ik het opzette, zei mijn vrouw bij Marrakesh Express: ja deze moet harder, deze is altijd al mijn lievelingssong. Dus die ging heel hard. Mijn sterretjes staan bij Judy Blue Eyes en het prachtige Guinnevere.

Prachtig album, prachtige stemmen; jeugdsentiment voor mij. Een album verder: Dejavu, Neil Young kwam er bij. Geweldige artiest, prachtige liedjes gecomponeerd zoals Helpless en nog veel anderen, maar zijn vocale bijdragen daar ben ik niet kapot van. Hoor zijn liedjes liever in de uitvoeringen van iemand als Emmylou Harris, die een prachtige Wrecking ball laat horen. Maar ja, smaken verschillen nu eenmaal.

Helplessly Hoping is echt een prachtig nummer.

Zeker weten
En wat dacht dan van You Don't Have to Cry of Wooden Ships ?
Het is gewoon een Topalbum

Zeer fraai album van deze drie-eenheid. Niet beter of slechter dan Deja Vu waaraan ook Neil Young heeft bijgedragen. In ieder geval spreekt de versie van Teach Your Children daarop me meer aan. De bonusnummers vind ik overigens allemaal een stuk minder. Maar ja een gegeven paard...
Favoriet zijn Suite: Judy Blue Eyes en Helplessly Hoping, maar daarin ben ik niet de enige.
Ook Wooden Ships is zeker mijn ding.
Op een terechte 10e positie in de 100 Greatest Albums of 1969. Op 15 in de Best Ever Albums over dat jaar.
4*

Zeker niet beter of slechter dan Deja Vu, allebei bijzonder mooie albums inderdaad.
De bijdragen van Neil Young op Deja Vu zijn wat mij betreft de beste songs op dat album.
Wooden Ships is hier ook favoriet, schitterende track.

Ik weet nog goed hoe verbijsterd, in positieve zin, ik was toen ik beide platen voor het eerst hoorde zo rond m'n 18e, 19e jaar. Wonderschone, tijdloze muziek.